Pomyślmy o Jezusie!

Szczęść Boże! Moi Drodzy, w dniu dzisiejszym imieniny obchodzą:

►Ksiądz Marcin Nowicki – mój cioteczny Brat, Kapłan Diecezji toruńskiej, Proboszcz jednej z tamtejszych Parafii;

►Ksiądz Marcin Komoszyński – pochodzący z mojej Parafii rodzinnej,

►Ojciec Marcin Szwarc – Oblat, posługujący w swoim czasie w Kodniu,

►Ksiądz Marcin Wesołowski – młodszy Kolega w kapłaństwie,

►Ksiądz Marcin Olek – Dyrektor Katolickiej Szkoły Podstawowej w Siedlcach,

►Marcin Mućka – za moich czasów: włączający się w działalność Wspólnot młodzieżowych,

►Marcin Zagubień – mój dobry Znajomy z czasów posługi w Parafii Celestynów,

►Marcin Mazuryk – Kolega z czasów służby ministranckiej w naszej Parafii rodzinnej, obecnie Doktor prawa,

►Marcin Gałązka – życzliwy Człowiek z Parafii w Miastkowie Kościelnym,

►Marcin Sabak – z Parafii Ojca Pio w Warszawie,

►Profesor Marcin Kruszyński – Dyrektor Instytutu Historii na Wydziale Nauk Humanistycznych, na Uniwersytecie w Siedlcach,

►Marcin Chrząścik – Wykładowce Uniwersytetu w Siedlcach

Solenizantom życzę wszelkiego dobra! Zapewniam o modlitwie!

Ja dzisiaj posługuję do południa w Parafii w Brzozowicy, a potem – wraz z Szymonem Salą, Autorem czwartkowych (od tego tygodnia) rozważań na naszym blogu – mamy do przeprowadzenia pewną ważną akcję, o której napiszę w najbliższych dniach.

Pamiętajmy dziś w modlitwie o naszej Ojczyźnie! Ja ten temat podejmę w rozważaniu na jednej z dzisiejszych Mszy Świętych w Brzozowicy, którą rokrocznie sprawuje się tam w miejscowym lesie, w Miejscu Pamięci. Tę część rozważania znajdziecie na końcu dzisiejszego wpisu.

Drodzy moi, proszę także o modlitwę za Ojca Świętego i Jego pielgrzymowanie. Jutro zamieszczę materiały z tej Pielgrzymki, natomiast teraz przypominam o naszej inicjatywie modlitewnej: dziesiątek Różańca Świętego, tajemnica trzecia światła.

Teraz zaś już zapraszam do refleksji nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:

https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut

Zatem, co Pan dzisiaj do mnie konkretnie mówi? Duchu Święty, wskaż i poprowadź…

Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen

Gaudium et spes! Ks. Jacek

Środa 32 Tygodnia zwykłego, rok II,

Wspomnienie Świętego Marcina z Tours, Biskupa,

11 listopada 2026., 

do czytań: Tt 3,1–7; Łk 17,11–19

CZYTANIE Z LISTU ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO TYTUSA:

Najmilszy: Przypominaj wszystkim, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu: nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność. Niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy różnym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim.

Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie dla uczynków sprawiedliwych, jakie zdziałaliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego.

SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:

Zmierzając do Jerozolimy Jezus przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.

Gdy wchodził do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: „Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami”.

Na ich widok rzekł do nich: „Idźcie, pokażcie się kapłanom”. A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin.

Jezus zaś rzekł: „Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec”.

Do niego zaś rzekł: „Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła”.

Kiedy tak uważnie wsłuchujemy się w kolejne fragmenty Listu Apostoła Pawła do Tytusa, który to List w tych dniach czytany jest w Liturgii, ale też kiedy czytamy lub słuchamy Listów do Tymoteusza, to zauważamy, z jaką troską i miłością Paweł prowadzi niejako za rękę swoich młodych współpracowników – swoich duchowych synów – podpowiadając im, jak mają opiekować się powierzonymi sobie wspólnotami.

W tych Pawłowych wypowiedziach odnajdujemy wiele bardzo cennych wskazań – konkretnych, a niekiedy też dość szczegółowych – jak mają postępować chrześcijanie, duchowi podopieczni młodych Biskupów. Wszystkie te wskazania jednak opatrzone są Pawłowym poleceniem – jakby klauzulą wstępną: przypominaj wszystkim, że… Albo: nauczaj, że… Albo: głoś zdrową naukę, że…

Zatem, te wszystkie wskazania Pawła winny być jednocześnie wskazaniami, jakich udzielają sami Tymoteusz i Tytus, jako pasterze swoich wspólnot. Dlatego z pewnością musieli oni przemyśleć to, co pisze do nich ich duchowy ojciec i te jego słowa wewnętrznie zaakceptować, uznać za własne, przekonać się do nich, aby nie być tylko przekazicielem czyichś poglądów, ale głosić swoje osobiste przemyślenia i przekonania.

Na pewno, zasadnicze znaczenie w całym tym procesie miał autorytet, jakim Paweł cieszył się u swoich duchowych synów. Oni wiedzieli, że jeżeli on ich do czegoś przekonuje, coś im przekazuje, czegoś naucza, to wie, co mówi i na pewno ich nie oszukuje. I nie chce budować własnego prestiżu ich kosztem, nie chce zawłaszczyć sobie duchowo ani ich samych, ani ich wspólnot, tylko kieruje się prawdziwą troską zarówno o nich, jak i o dobro całego Kościoła.

A my dzisiaj, czytając te Listy i wysłuchując ich w liturgii, otrzymujemy naprawdę bardzo cenne wskazania – przy zastosowaniu odpowiedniego sposobu ich odczytania: aktualne także w naszym życiu! Można nawet powiedzieć, że tej miłości i troski Pawła było tak wiele w jego sercu, że wystarczyło jej i Tytusowi, i Tymoteuszowi, i ich podopiecznym – i nam wszystkim, którzy tych słów dzisiaj słuchamy, odnosząc je do swojej aktualnej osobistej sytuacji.

A z tych słów wyprowadzamy takie oto przesłanie, że niegdyś bowiem i my byliśmy nierozumni, oporni, błądzący, służyliśmy różnym żądzom i rozkoszom, żyjąc w złości i zawiści, godni obrzydzenia, pełni nienawiści jedni ku drugim. Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie dla uczynków sprawiedliwych, jakie zdziałaliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa… Usłyszeliśmy te słowa w dzisiejszym pierwszy czytaniu.

A zatem – niegdyś było inaczej, ale teraz jest inaczej. Teraz – czyli kiedy? Czyli wtedy, kiedy na ziemię przyszedł Jezus Chrystus, Boży Syn – i dokonał dzieła zbawienia. Wtedy diametralnie zmieniła się sytuacja ludzi. Wcześniej bowiem żyli oni w swoich nieprawościach, które tu przed chwilą zostały wyliczone, ale teraz przyszło wybawienie od tego zła. Ale w jaki sposób przyszło?

Oczywiście, przez ofiarę Jezusa. Czy to jednakże oznacza, że już wszystkie ludzkie problemy zostały niejako „z automatu” rozwiązane? Czy to oznacza, że ludzie już mają stuprocentową gwarancję zbawienia, bo Jezus już wszystko za nich – by się tak kolokwialnie wyrazić – załatwił?

Zauważmy, że w ostatnim zdaniu dzisiejszego pierwszego czytania słyszymy: abyśmy usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego. Ważne jest to stwierdzenie: w nadziei. A zatem – mówimy o nadziei zbawienia wiecznego, a nie o pewności. Bo my mamy taką szansę i wszystkie bramy Nieba stoją przed nami otworem. Ale czy przez nie przejdziemy?

Zauważmy, że pierwsze zdania dzisiejszego pierwszego czytania niosą takie oto wezwanie: Przypominaj wszystkim, że powinni podporządkować się zwierzchnim władzom, słuchać ich i okazywać gotowość do wszelkiego dobrego czynu: nikogo nie lżyć, unikać sporów, odznaczać się uprzejmością, okazywać każdemu człowiekowi wszelką łagodność.

Jest to zatem domaganie się bardzo konkretnych postaw, jakie powinni przyjąć chrześcijanie w społeczności, w której żyją. Już samo polecenie podporządkowania się władzom daje do myślenia i zwraca na siebie uwagę. Tak właśnie uczniowie Chrystusa mają traktować – jeśli tam można to ująć – rzeczywistość polityczną, rzeczywistość społeczną: mają po prostu słuchać legalnie ustanowionej władzy, wykazując gotowość do dobrego czynu. Potem zaś mamy wyliczone takie zwyczajne postawy, które z zasady powinny charakteryzować człowieka wierzącego, a więc uprzejmość, skłonność do zgody, szacunek do człowieka…

I dopiero po tej wyliczance mamy powiedziane to, co cytowaliśmy sobie wcześniej, że niegdyś – czyli nie wiemy, kiedy, ale w jakiejś przeszłości, być może nawet niedawnej – postawy ludzkie były diametralnie inne! Ludzie byli nierozumni, oporni, błądzący, pełni złości i zawiści! Ale wszystko zmieniło się po przyjściu Jezusa!

Jednak – i teraz to powiedzmy wyraźnie – nie przez samo przyjście i nie przez samo dzieło zbawcze, chociaż bez niego nie byłoby niczego. Jednak to przyjście Jezusa wymaga zauważenia przez człowieka, a dzieło zbawcze domaga się współpracy ze strony człowieka. Ono nie działa samo z siebie, w sposób mechaniczny. Jezus otworzył nam drogę do Nieba, pootwierał nam wszystkie bramy Nieba, ale to my musimy tę drogę przejść i przekroczyć owe bramy. A to oznacza, że nawet Jezus nie jest w stanie „załatwić” nam pewnego wejścia do Nieba, bo ono zależy od nas. Szansę mamy, ale czy z niej skorzystamy?

To już nasza odpowiedzialność i nasza wolna decyzja. Jeżeli chcemy pójść tą drogą i z tej szansy skorzystać, to musimy zmienić swoje codzienne odniesienie do drugiego człowieka: zarówno do tego pojedynczego, z którym na co dzień budujemy takie czy inne relacje, jak i do całej społeczności, w jakiej na co dzień żyjemy.

Mówiąc jeszcze inaczej, to właśnie po naszej postawie winno być widać, że Jezus przyszedł na świat i otworzył przed nami szansę zbawienia. Po naszym odnowionym i przemienionym na lepsze – codziennym stylu bycia. My po prostu nie możemy żyć i postępować tak, jakby Jezusa nie było, albo jakby On dla nas nic nie miał znaczyć. My, ludzie wierzący, mamy samymi sobą i całymi sobą – całym stylem naszego życia – pokazać, że jesteśmy związani z kimś takim, jak Jezus! I że to właśnie On jest naszym Panem, a nie ktoś inny!

I tego właśnie Tytus ma uczyć swoich wiernych, to ma im przypominać. A jemu – przypomina o tym Święty Paweł. A jemu z kolei – wielokrotnie przypominał to sam Jezus, począwszy od tego pierwszego razu, kiedy to aż nadto wyraźnie przedstawił mu się pod bramami Damaszku. Jak pamiętamy, odbyło się to w sposób niezwykle dramatyczny, ale i oryginalny! Paweł jednak od razu wtedy „załapał”, z kim ma do czynienia i naprawdę nie trzeba mu było tłumaczyć, że od tego momentu jego życie musi się stać diametralnie inne!

I takim się stało. Bo było to już życie z Jezusem i dla Jezusa, a nie obok Niego, czy – tym bardziej, jak to było wcześniej – przeciw Niemu. Paweł poznał Jezusa, zauważył Jego obecność i już nigdy nie stracił Go z pola widzenia, nigdy też Jezus w jego życiu nie zmienił tego centralnego i pierwszego miejsca, jakie Paweł dał mu w swoim sercu. I takiej postawy Paweł uczył swoich współpracowników, a oni – swoich podopiecznych.

Niestety, z tym zauważeniem i docenieniem Jezusa spory problem miało dziewięciu z dziesięciu uzdrowionych, z dzisiejszej Ewangelii. Oni może nawet nie mieli złych zamiarów, oni nie chcieli celowo pominąć Jezusa czy nie okazać Mu wdzięczności. Oni poszli wypełnić polecenie Jezusa, które było poleceniem, zapisanym na kartach Starego Testamentu, iż trędowaty, który z powodu swojej choroby był totalnie wyłączony ze swojej społeczności, jeżeli miałby myśleć o powrocie do niej, to dopiero wtedy, kiedy choroba ustanie i fakt ten zostanie oficjalnie potwierdzony przez kapłanów. I Jezus po to wysłał całą dziesiątkę właśnie do nich, żeby oni to stwierdzili.

Zauważmy jednak, że kiedy Jezus ich wysyłał, oni jeszcze mieli znaki choroby na sobie. Uzdrowienie przyszło w drodze. I wtedy jeden zreflektował się, od kogo ono musiało przyjść. I wrócił, aby – jak podkreśla Ewangelista, a dokładniej sam Jezus – oddać chwałę Bogu! Nie tyle powiedzieć: „Dziękuję!” Jezusowi, jako uzdrowicielowi, ale oddać chwałę Bogu, który w Jezusie i przez Jezusa okazał swoją moc.

Tamtych dziewięciu, udając się do kapłanów, także ostatecznie oddali chwałę Bogu, ale – by się tak wyrazić – na sposób starotestamentalny. Zgodny z przepisami Prawa Mojżeszowego. A przecież Bóg w tym momencie zadziałał inaczej, bo przez Jezusa. Dlatego to właśnie w Jego Osobie należało oddać chwałę Bogu. I uczynił to tylko jeden – no, właśnie: cudzoziemiec! Czyli ktoś, kto nie był skrępowany przepisami starego Prawa, dlatego mógł swobodnie pomyśleć i skojarzyć, od kogo – czy: przez kogo – został uzdrowiony. Właśnie: że przez Jezusa! On po prostu pomyślał o Jezusie, a tamci – nie!

I takie przesłanie niesie nam dzisiejsza liturgia Słowa: abyśmy jak najczęściej myśleli o Jezusie! Abyśmy starając się unikać złych myśli, słów i czynów, a podejmując tylko te dobre, czynili to nie dlatego, że tak wypada, że tak jest przyjęte w „kulturalnym świecie”, że ludziom się to spodoba, albo że coś na tym zyskamy w tym wymiarze doczesnym, albo że będziemy bardziej zadowoleni z siebie. To wszystko przy okazji.

Natomiast najważniejszą motywacją winna być dla nas ta, że wszystko to czynimy dla Jezusa, ze względu na Niego i w zgodzie z Jego wolą. Z miłości do Niego. Bo jeżeli jesteśmy Jego uczniami, wyznawcami, naśladowcami, świadkami i przyjaciółmi, to nie możemy żyć tak, jakby Go w naszym życiu nie było, jakbyśmy Go nigdy nie poznali.

My oczywiście to wszystko wiemy i pamiętamy, że jesteśmy chrześcijanami, katolikami – w końcu z takim nastawieniem przychodzimy na Mszę Świętą, klękamy do modlitwy, spowiadamy się, spełniamy inne religijne praktyki. I to jest bardzo dobre i potrzebne. Natomiast chodzi o to – chodzi jeszcze tylko o to – abyśmy pamiętali o Jezusie przy podejmowaniu codziennych wyborów i decyzji. Tych najbardziej zwyczajnych i codziennych. Wszystkich! Byśmy każdą z nich podejmowali z Jezusem, zgodnie z Jego wolą – i ze względu na Niego. Aby On był także w tej codziennej przestrzeni naszego życia – pierwszy i najważniejszy! On – Jezus Chrystus!

********************

Jeżeli zaś szukamy przykładu takiej pięknej i mądrej postawy, to z pewnością znajdziemy go w postawie Patrona dnia dzisiejszego, Świętego Marcina z Tours, Biskupa.

Urodził się on w roku 316, na terenie dzisiejszych Węgier. Jego ojciec był rzymskim trybunem wojskowym. Mając lat piętnaście, wstąpił Marcin do armii Konstancjusza II. I to właśnie wtedy miał miejsce znamienity fakt z jego życia: oddał on połowę swej opończy żebrakowi, proszącemu o jałmużnę u bram miasta Amiens. Następnej nocy ukazał mu się Chrystus odziany w ten płaszcz i mówiący do Aniołów: „To Marcin okrył mnie swoim płaszczem”.

Pod wpływem tego wydarzenia przyjął Chrzest i opuścił wojsko, uważając, że wojowanie kłóci się z zasadami wiary. Miał wówczas osiemnaście lat. Wtedy także udało mu się doprowadzić do chrześcijaństwa swoich rodziców. Następnie udał się do Świętego Hilarego, biskupa Poitiers, stając się jego uczniem. Po pewnym jednak czasie osiadł jako pustelnik na wysepce Gallinaria w pobliżu Genui, gromadząc wokół siebie wielu uczniów. W 361 roku założył pierwszy klasztor na terenie dzisiejszej Francji. Dziesięć lat później, mimo jego sprzeciwu, lud wybrał go biskupem Tours.

Święty Marcin jako Pasterz diecezji prowadził nadal surowe życie mnisze, budząc sprzeciw okolicznych biskupów. Klasztory, które zakładał, łączyły koncepcję życia mniszego z pracą misyjną. Sam odbył wiele wypraw misyjnych. Zmarł 8 listopada 397 roku w Candes, podczas podróży duszpasterskiej, a więc niejako w drodze… Jego ciało sprowadzono Loarą do Tours i pochowano 11 listopada. I to właśnie ten dzień wyznaczono na dzień jego liturgicznego wspomnienia.

I to właśnie w tym dniu, w brewiarzowej Godzinie czytań, jako czytanie drugie otrzymujemy opis ostatnich ziemskich dni naszego Patrona, tak przedstawiony w listach Sulpicjusza Sewera:

„Marcin na długo wcześniej znał dzień swojej śmierci i zapowiadał braciom, że bliskie już jest jego rozłączenie z ciałem. Tymczasem wynikła potrzeba udania się do diecezji Candes, ponieważ duchowni tego Kościoła poróżnili się między sobą. Marcin pragnął przywrócić tam pokój. Choć dobrze wiedział o zbliżającym się końcu, nie powstrzymało go to jednak przed podróżą dla załatwienia tego rodzaju sprawy. Sądził, że będzie to szczęśliwym dopełnieniem cnót, jeśli pozostawi Kościołowi na nowo odzyskany pokój.

Przez jakiś czas pozostawał w tej miejscowości, albo raczej w kościele, do którego zaszedł. Po przywróceniu pokoju wśród duchowieństwa, kiedy zamierzał już powrócić do klasztoru, nagle zaczął opadać z sił. Zwołał więc braci i oświadczył, że chwila jego śmierci jest blisko.

Wtedy to żałość i płacz ogarnęły wszystkich i wszyscy wśród łez wołali jednogłośnie: „Dlaczego nas opuszczasz, ojcze? Komu zostawiasz nas strapionych? Do twej owczarni wtargną wilki drapieżne; skoro zabraknie pasterza, któż nas obroni przed ich atakami? Wiemy, że pragniesz być z Chrystusem, ale twoja nagroda jest pewna i nie zmniejszy się na skutek zwłoki; ulituj się raczej nad tymi, których pozostawiasz”.

Wtedy Marcin, wzruszony łzami – ponieważ zawsze był zjednoczony z Panem przez serdeczne miłosierdzie – zapłakał, i zwróciwszy się do Pana, tyle tylko odpowiedział płaczącym: „Panie, jeśli jeszcze potrzebny jestem Twemu ludowi, nie wzbraniam się przed pracą. Niech się dzieje wola Twoja”.

Jakże niezwykły człowiek! Niezwyciężony przez trudy, niezwyciężalny nawet przez śmierć. Nie skłaniał się ani w jedną, ani w drugą stronę: śmierci się nie lękał, przed życiem się nie wzbraniał. Podniósłszy oczy i ręce ku niebu, nie odrywał od modlitwy niestrudzonego ducha. Kapłani, którzy zebrali się wokół niego, prosili, aby ulżył ciału kładąc się na bok. On jednak odpowiedział: „Pozwólcie mi, bracia, pozwólcie patrzeć raczej w niebo niż na ziemię, aby moja dusza, która ma wyruszyć do Pana, przyjęła właściwy kierunek”.

To powiedziawszy, ujrzał stojącego obok szatana. Wtedy rzekł: „Na co czekasz, krwawa bestio? We mnie niczego nie znajdziesz, przeklęty; mnie przyjmie łono Abrahama”.

Z tymi słowami oddał ducha niebu. Szczęśliwy Marcin zostaje przyjęty na łono Abrahama, Marcin ubogi i pokorny wstępuje do nieba jako bogaty.” Tyle ze świadectwa o dzisiejszym naszym Patronie.

Umocnieni przykładem jego świętości, jak też ubogaceni Bożym słowem liturgii dnia, zapytajmy raz jeszcze o naszą najważniejszą motywację, z jaką podejmujemy wszelkie dobro w naszym życiu. Czy jest nią miłość do Jezusa?… Jak często – w ferworze codzienności – myślimy o Jezusie?…

*********************

I właśnie tej świadomości – w tym wymiarze codziennym – dzisiaj chyba szczególnie braknie w naszej Ojczyźnie. Tego najbardziej zwyczajnego i codziennego „pomyślenia o Jezusie”. I to zarówno przez tych, którzy stoją u steru polskich spraw, jak i nas wszystkich. To, co się dzieje obecnie w Polsce – całe to brutalne bezprawie i najbardziej bezczelne, aroganckie i otwarte łamanie wszelkich praw Boskich i ludzkich, na zasadzie: „I co nam zrobicie, kiedy my mamy siłę policji i wojska” – pokazuje, jak bardzo pogubiliśmy się w naszym myśleniu i działaniu na tym ojczyźnianym polu.

I już spieszę z dopowiedzeniem, im mam świadomość, że to nie my, tutaj obecni, czynimy ten bałagan. Dlaczego więc pada stwierdzenie, że to my wszyscy się pogubiliśmy? Może dlatego, że wszyscy – a może większość z nas – pogubiła się już w rozpoznawaniu tego, co się u nas dzieje, a na pewno: w pomysłach na to, co z tym zrobić.

Najczęściej pojawia się wprost stwierdzenie, że z tym nic się nie da już zrobić, a na pewno – my nie mamy możliwości jakiejkolwiek zmiany tej sytuacji, jakiej w Polsce naprawdę od wielu lat nie było, a która nasuwa skojarzenie z ciemnym okresem stanu wojennego. Cóż my możemy z tym zrobić? Nieraz, w różnych rozmowach, słyszę o tym, że może nas uratować tylko jakaś specjalna interwencja z Nieba, wielu też o takową się modli.

Tymczasem, my możemy zrobić w tej kwestii naprawdę bardzo wiele! Pierwszą rzeczą, jaką możemy i powinniśmy zrobić, to – oczywiście – modlić się. Bardzo żarliwie modlić się! Ale o co? O cud? Chyba nawet nie wypada nam już drażnić Pana Boga taką modlitwą, bo tylu cudów, ile On nam podarował i sprawił w historii naszego Narodu, to mało który inny naród doświadczył. Jednym z największych to jest cud odzyskanej wolności, z której jednak my, Polacy, nie potrafimy korzystać. My nie potrafimy żyć w stanie pokoju.

Naprawdę, świetnie jednoczymy się w walce o wolność, wobec zewnętrznego zagrożenia, ale kiedy już tę wolność odzyskujemy i mamy ją zagospodarować, to wtedy wychodzą z nas wszelkie nasze najgorsze cechy i postawy, które na przestrzeni wieków tyle razy już nas niszczyły. Myśmy się, jako Naród, ciągle jeszcze nie nauczyli wolności! I mądrej troski o Polskę – w warunkach takiej codziennej normalności. Dlatego jeżeli mówimy o modlitwie, to przede wszystkim: o łaskę przebudzenia dla Polaków! Dla nas wszystkich! O taką zwyczajną mądrość, która pozwoli nam na co dzień rozpoznawać, co jest dobre, a co złe; co jest prawdą, a co kłamstwem; kto chce dobra Ojczyzny, a kto tylko mówi, że chce, a tak naprawdę tylko bryluje w mediach i gra na siebie. O to się módlmy.

I o prawdę w naszych wzajemnych relacjach – najpierw o uzanie prawdy o sobie samych, a potem: o odwagę głoszenia prawdy i dopominania się o prawdę we wszystkich przestrzeniach naszej polskiej rzeczywistości.

Ale oprócz modlitwy – potrzeba jeszcze dwóch, bardzo konkretnych działań. Potrzeba rozmów z ludźmi i otwierania im oczu na tę prawdę! My bardzo często – szczególnie ostatnio – o tych naszych polskich sprawach rozmawiamy. Bo trudno nie rozmawiać, kiedy się dzieje to, co się dzieje. Ale dlatego tak ważnym jest, aby w tych naszych rozmowach była tylko prawda! Ktoś powie: ale jaka jest ta prawda, kiedy każda stacja telewizyjna pokazuje „swoją” prawdę, a każdy polityk – „swoją”.

A właśnie w takiej sytuacji potrzebne jest odniesienie tej całej sytuacji do zasad, które głosi Jezus. A te zasady są jednoznaczne! I w ich świetle dokładnie widać, co jest prawdą, a co kłamstwem; co jest dobrem, a co złem; kto postępuje słusznie, a kto czyni zło, chociaż wpiera ludziom w oczy, że to właśnie on ma słuszność i prawo stoi za nim, chociaż połamał je najbardziej brutalnie, jak się tylko dało. Jeżeli do tego wszystkiego, co się u nas dzieje, przyłożymy kryterium Jezusowych zasad, zapisanych w Ewangelii i nauczanych przez Kościół, to wszystko stanie się jasne.

I druga sprawa – to odważny protest przeciwku złu, które się dokonuje. I naprawdę nie chodzi o demontrowanie na ulicach, a już na pewno – nie o przelewanie polskiej krwi, która w historii zbyt wiele razy była przelewana. Chodzi o to, aby nie przegapić żadnej okazji do wyrażenia swego stanowczego sprzeciwu – a choćby w przestrzeni internetowej. Taką okazją z pewnością są każdorazowe wybory. Ale też wszelkie inne wydarzenia, spotkania, rozmowy, kiedy możemy i powinniśmy jasno i zdecydowanie, chociaż bez agresji i nienawiści, wyrażać nasz zdecydowany sprzeciw wobec zła i bezprawia.

Jakąś wielką ujmą na naszym polskim honorze jest to, że ci ludzie, którzy przez ostatnich kilka lat w sferze publicznej i politycznej dokonali już takiego zdemolowania państwa – i wcześnie także tyle już razy to czynili – i którzy tak otwarcie łamią wszelkie prawa Boskie i ludzkie, śmiejąc się nam w oczy; którzy posuwają się nawet do tak bardzo brutalnego traktowania często naprawdę niewinnych ludzi w więzieniach i na przesłuchaniach – mają ciągle tyle poparcia w sondażach! Ale nie tylko w sondażach, bo widać to i słychać w codziennych rozmowach.

Co się z nami, Polakami, dzieje? Gdzie jest ten nasz zmysł wolności i prawdy, który tyle razy nas ocalał? Właśnie o tym trzeba mówić głośno i przy każdej okazji. A tych okazji i możliwości naprawdę mamy sporo. Choćby – żeby to raz jeszcze podkreślić – w przestrzeni internetowej. Trzeba tylko pomyśleć.

O Polsce trzeba pomyśleć – ale tak… po polsku. A nie tylko po swojemu. A nade wszystko: o Jezusie trzeba pomyśleć! Żeby wreszcie miał On pierwsze miejsce w naszej polskiej rzeczywistości, a Jego zasady i Jego prawda wyznaczały kierunek polskich spraw! Jego prawda, która jest jedyną „prawdziwą” prawdą – w przeciwieństwie do „prawdy ekranu” niektórych stacji telewizyjnych, która jest samym kłamstwem. I wielu polityków, którzy także swoją „prywatną” prawdą ciągle nas raczą.

Dlatego myśląc o Polsce – zawsze myślmy o Jezusie! To jest jedyna droga wyjścia z tego impasu, w jakim dzisiaj jesteśmy.