Szczęść Boże! Drodzy moi, w dniu dzisiejszym rocznicę Chrztu Świętego przeżywa mój Siostrzeniec, Tomek Niedźwiedzki. Niech łaska Boża działa w Nim i prowadzi przez całe życie! A On – niech z nią owocnie współpracuje.
Imieniny natomiast przeżywają:
►Renata Gulewska – pracująca niegdyś w obsłudze restauracji „Jakubowa Izba”, a obecnie gdzie indziej, ale utrzymujemy kontakt telefoniczny i smsowy;
►Profesor Renata Modzelewska – Łagodzin – Wykładowca Uniwersytetu w Siedlcach, Osoba bardzo otwarta na współprace w ramach Duszpasterstwa Akademickiego;
►Renata Malinowska, Żona Pana Leszka, Kościelnego w mojej rodzinnej Parafii;
►Jonasz Kargulewicz – Lektor z tejże Parafii;
►Ksiądz Witold Juszczuk – Wykładowca Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach, Notariusz Kurii siedleckiej.
Urodziny zaś przeżywają:
►Ojciec Mateusz Fleiszerowicz, Franciszkanin, mój Kolega ze studiów prawa kanonicznego na KUL, a obecnie Proboszcz franciszkańskiej Parafii w Nysie;
►Tadeusz Goc – emerytowany Kierownik Uczelnianego Ośrodka Kultury przy siedleckim Uniwersytecie, a obecnie: Człowiek bardzo aktywny i zaangażowany w działalność tejże Uczelni, ale także – za co jestem bardzo wdzięczny – w działalność naszego Duszpasterstwa Akademickiego.
Wszystkich świętujących powierzam opiece Bożej Opatrzności! Niech Im Pan błogosławi!
A ja dzisiaj pozdrawiam z Siedlec, gdzie dotarłem już nad ranem, po wczorajszej wspólnej akcji, jaką zorganizowaliśmy wraz z Szymonem Salą, Autorem dzisiejszego rozważania – i od dzisiaj: wszystkich rozważań czwartkowych. Jednak – ze względu „na względy”, o czym napiszę jutro – nie mogę nic więcej napisać. Podobnie, jak i o planach na dzisiaj. Wszystko to misternie tkany tajemniczy plan działań, związany z dużą niespodzianką. Ale – to już jutro.
Tymczasem – proszę o towarzyszenie Ojcu Świętemu w Jego pielgrzymowaniu. Pielgrzymi szlak zaprowadził naszego kochanego Ojca Świętego już do Peru. Tam z radością powita Go – wśród wielu oczekujących z radością i nadzieją – mój Kolega z Roku Święceń, Ksiądz Kanonik Jan Miedzianowski, posługujący tam już od wielu lat! Jako Wspólnota kursowa, prosiliśmy Janka, żeby pozdrowił Ojca Świętego od nas! I – oczywiście – żeby na Grupę kursową podesłał zdjęcia. Obiecał jedno i drugie.
My zaś trwajmy w jedności z Papieżem, oglądając transmisję z kolejnych etapów Pielgrzymki w TV TRWAM lub słuchając ich w Radiu MARYJA, a nade wszystko: wspierając modlitwą. Przypominam, że w Duszpasterstwie Akademickim GAUDEAMUS i na naszym forum realizujemy wspólną inicjatywę modlitewną: jeden dziesiątek Różańca Świętego, tajemnica trzecia światła: NAUCZANIE O KRÓLESTWIE BOŻYM I WZYWANIE DO NAWRÓCENIA!
A oto materiały informacyjne z tej Pielgrzymki – do posłuchania i poczytania:
Teraz zaś już zapraszam do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Poniżej natomiast – słówko Szymona Sali. Ze względu na moje poranne Msze Święte „radiowe” w Katedrze siedleckiej, w poniedziałki i wtorki, na których wygłaszam swoje słówko, które muszę i tak przygotować, przeto prosiłem Szymona, aby zechciał swoje rozważania pisać w czwartki. I zechciał – za co Mu dziękuję! I za to, że jest tak bardzo serdecznie wierny swojemu dobrowolnemu zobowiązaniu i tak dużo serca i czasu wkłada w przygotowanie każdego jednego.
Wielkie dzięki także za dzisiejsze słówko, które znowu dotyka głębi i jest bardzo konkretne! Niech Pan będzie uwielbiony w tym, co Szymon nam ofiaruje w każdym swoim słówku!
Zatem, co konkretnie mówi dziś do mnie Pan? Z jakim przesłaniem zwraca się dziś właśnie do mnie? Duchu Święty, podpowiedz…
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Czwartek 32 Tygodnia zwykłego, rok II,
Wspomnienie Św. Jozafata, Biskupa i Męczennika,
12 listopada 2026.,
do czytań: Flm 7–20; Łk 17,20–25
CZYTANIE Z LISTU ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO FILEMONA:
Bracie, doznałem wielkiej radości i pociechy z powodu twojej miłości, że mianowicie serca świętych otrzymały od ciebie pokrzepienie.
A przeto choć z całą swobodą mogę w Chrystusie nakładać na ciebie obowiązek, to jednak raczej proszę w imię miłości, skoro już jestem taki.
Jako stary Paweł, a teraz jeszcze więzień Chrystusa Jezusa, proszę cię za moim dzieckiem, za tym, którego zrodziłem w kajdanach, za Onezymem. Niegdyś dla ciebie nieużyteczny, teraz właśnie i dla ciebie, i dla mnie stał się on bardzo użyteczny. Jego ci odsyłam; ty zaś jego, to jest serce moje, przyjmij do domu. Zamierzałem go trzymać przy sobie, aby zamiast ciebie oddawał mi usługi w kajdanach noszonych dla Ewangelii. Jednakże postanowiłem niczego nie uczynić bez twojej zgody, aby dobry twój czyn był nie jakby z musu, ale z dobrej woli.
Może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na zawsze, już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego. Takim jest on zwłaszcza dla mnie, ileż więcej dla ciebie zarówno w doczesności, jak w Panu. Jeśli więc się poczuwasz do łączności ze mną, przyjmij go jak mnie. Jeśli zaś wyrządził ci jaką szkodę lub winien cokolwiek, policz to na mój rachunek.
Ja, Paweł, piszę to moją ręką, ja uiszczę odszkodowanie, by już nie mówić o tym, że ty w większym stopniu winien mi jesteś samego siebie. Tak, bracie, niech ja przez ciebie doznam radości w Panu: pokrzep moje serce w Chrystusie.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:
Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: „Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie; i nie powiedzą: «Oto tu jest» albo: «tam». Oto bowiem królestwo Boże jest pośród was”.
Do uczniów zaś rzekł: „Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: «Oto tam» lub: «oto tu». Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, świeci od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego.
Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie”.
A OTO SŁÓWKO SZYMONA SALI:
Bycie chrześcijaninem to nie tylko wiara. To przede wszystkim miłość. Bezinteresowna miłość i troska o drugiego człowieka, objawiająca się w chęci poświęcania samego siebie – tego co się posiada, kim się jest – d la dobra drugiego człowieka. Wiara w tym wszystkim jest jednak bardzo potrzebna, bo to ona nadaje sens ziemskiej miłości, to właśnie dzięki wierze jest nam prościej zrezygnować z samego siebie, bo wiemy, że to poświęcenie ostatecznie przyniesie nam największą korzyść, jaką jest zbawienie.
Wiara w Boga to wiara w doskonałą Miłość, która objawiła się nam w Jezusie Chrystusie, który z miłości dla człowieka stał się człowiekiem i umarł na krzyżu, w pełni poświęcając siebie. Ona powinna być dla nas obrazem i wzorem prawdziwej miłości.
Idealnie pokazuje to dzisiejsze pierwsze czytanie z Listu do Filemona. Święty Paweł staje w obronie Onezyma – niewolnika, który zbiegł od swojego zamożnego pana Filemona. W tamtych czasach ucieczka niewolnika była dramatem: groziła mu śmierć, wypalenie rozżarzonym żelazem litery: FUG (uciekinier) i jeszcze inne, okrutne kary. Co więcej, konsekwencje mogły dosięgnąć także tego, kto zbiegowi pomógł.
Paweł miał potężny autorytet w Kościele i mógł po prostu „nakazać” Filemonowi odpowiednie zachowanie wobec Onezyma – w imię Chrystusa. Mógł powiedzieć: „Musisz to zrobić!” A jednak pisze: Przeto, choć z całą swobodą mogę w Chrystusie nakładać na ciebie obowiązek, to jednak raczej proszę w imię miłości, bo taki już jestem. Paweł wybiera prośbę zamiast rozkazu. Pokazuje, że autorytet ma służyć drugiemu, a nie go zniewalać.
Jego podejście jest warte naśladowania także dzisiaj. Często możemy skarżyć się na to, że żyjemy w takim, a nie innym świecie; że otaczają nas trudne zasady, a ustrój czy przełożeni narzucają nam mnóstwo obowiązków. W takich relacjach – w pracy, na uczelni, a czasem nawet w rodzinie, na linii rodzic–dziecko – łatwo o poczucie przymusu. Robimy coś, bo „musimy”, bo ktoś ma nad nami władzę lub autorytet.
Taki przymus może rodzić opór, a z oporu prosta droga do konfliktu. Powoływanie się na swój autorytet nie jest samo w sobie grzechem, ale nadmierne jego używanie zabija to, co najważniejsze. Prawdziwe dobro nie rodzi się z nakazu władzy, ale z pełni wolnej miłości, która łamie wszelkie bariery.
Może ciężko jest nam wpłynąć na to, aby nasi przełożeni czy inni, duchowi przewodnicy – powoływali się na miłość, a nie na swój autorytet. Ale nie o to w tym wszystkim chodzi. Jedyne, co możemy zrobić i co jest wystarczające, to wpłynięcie na własne podejście do innych, do kierowania się miłością, gdy wchodzimy w kontakt z drugim człowiekiem.
Nie jest to proste, bo taka postawa w ludzkim odbiorze bywa uznawana za naiwność. Często, gdy widujemy kogoś dobrego dla innych, od razu doszukujemy się podstępu lub „drugiego dna”. Miłość z jednej strony jest czymś prostym – polega „tylko” na zaufaniu i odrzuceniu samego siebie na rzecz drugiej osoby. Z drugiej strony domaga się absolutnej wolności. Bez wolności nie ma miłości, jest tylko wymuszone posłuszeństwo.
Ale właśnie takie „naiwne” postępowanie jest w stanie wpływać na innych. Mowa o tym już na początku dzisiejszego pierwszego czytania: Bracie, doznałem wielkiej radości i pociechy z powodu twojej miłości, jako że serca świętych otrzymały od ciebie pokrzepienie. Miłość skierowana do drugiego człowieka autentycznie pokrzepia i promieniuje radością na całe otoczenie.
A idąc za słowami dzisiejszej Ewangelii, myślę, że wspomniane przez Jezusa królestwo Boże, obecne pośród nas – to właśnie miłość, której może czasem nie dostrzegamy, choć bardzo się staramy, albo którą widzimy, ale w nią nie wierzymy.
Niech dzisiejsza Liturgia Słowa skłoni nas do tego, abyśmy sami w sercu i w pełnej wolności odpowiedzieli sobie: Czym dla mnie jest miłość? I czy w ogóle ona dla mnie istnieje?
