Szczęść Boże! Moi Drodzy, w dniu dzisiejszym – na naszym forum – SZESNASTA ROCZNICA POWSTANIA BLOGA! Z całego serca dziękuję wszystkim Współautorom, Komentatorom i Czytelnikom – za codzienne tworzenie jego dobra duchowego i intelektualnego, a Moderatorowi za opiekę techniczną. W najbliższym czasie odprawię Mszę Świętą w intencji całego Dzieła i wszystkich Jego Uczestników: obecnych i tych, którzy kiedykolwiek z nami byli, choćby krótko. Także za tych trudnych…
Ponieważ zaś nasz blog zaczął funkcjonować w to właśnie liturgiczne wspomnienie, przeto w swoimczasie ogłosiłem ŚWIĘTYCH PIERWSZYCH MĘCZENNIKÓW POLSKI: BENEDYKTA, JANA, MATEUSZA, IZAAKA I KRYSTYNA – PATRONAMI NASZEGO BLOGA. Ich wstawiennictwu powierzam całe dzieło!
A w Duszpasterstwie Akademickim GAUDEAMUS dzisiaj – ochodzimy ŚWIĘTO PATRONALNE, przeniesione z 20 października, kiedy to Kościół przeżywa liturgiczne wspomnienie ŚWIĘTEGO JANA KANTEGO, Patrona Środowiska Akademickiego. I to właśnie w blasku Jego świętości będziemy to spotkanie przeżywali.
Rozpocznie się ono o 16:00 Mszą Świętą, a potem planujemy rozmowę przy pizzy i ciastku. Chcemy porozmawiać zarówno o atmosferze, panującej w Środowisku Akademickim, jak i o naszym Duszpasterstwie i jego działalności – teraz i w przyszłości.
Zapraszam serdecznie Wszystkich, którzy chcieliby nas wesprzeć modlitwąi dobrym słowem! A kto nie będzie mógł osobiście dotrzeć – niech się łączy z nami duchowo!
Wspieramy tą naszą modlitwą w dalszym ciągu Ojca Świętego, pielgrzymującego do Peru, z którym jest tak bardzo związany. Przypominam o naszej inicjatywie modlitewnej: jeden dziesiątek Różańca Świętego, tajemnica trzecia światła.
A to bieżące informacja o tej Pielgrzymce:
I obiecana wiadomość, przez ostatnie dni ukrywana, dotycząca działań, jakie podjęliśmy wraz z Szymonem Salą, Autorem rozważań czwartkowych na naszym forum. Otóż, w środę, 11 listopoada, udaliśmy się we dwóch do Elbląga, aby przywieźć Księdza Marka, który przybył – tak „poza planem” – na dwa tygodnie do Polski. I chodziło o to, że miała to być niespodzianka dla naszych Rodziców, którzy o niczym nie wiedzieli, a po prostu wczoraj zobaczyli Marka w Domu. Udało się nam zrealizować misternie układany plan! Właśnie dlatego nie pisałem tutaj o tym, a dzisiaj wspominam – i to z dużą dozą radośści, że Marek jest z nami!
Serdecznie dziękuję Szymonowi, że zechciał mnie w realizacji tegoż planu wspomóc!
Tymczasem, zapraszam już do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zatem, co dziś mówi do mnie Pan – właśnie do mnie, osobiście? Duchu Święty, rozjaśnij umysły i serca!
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Piątek 32 Tygodnia zwykłego, rok II,
Wspomnienie Świętych Pierwszych Męczenników Polski:
Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna,
13 listopada 2026.,
do czytań: 2 J 4–9; Łk 17,26–37
CZYTANIE Z DRUGIEGO LISTU ŚWIĘTEGO JANA APOSTOŁA:
Wybrana Pani, ucieszyłem się bardzo, że znalazłem wśród twych dzieci takie, które postępują według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca. A teraz proszę cię, Pani, abyśmy się wzajemnie miłowali. A pisząc to nie głoszę nowego przykazania, lecz to, które mieliśmy od początku. Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań.
Jest to przykazanie, o jakim słyszeliście od początku, że według niego macie postępować. Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i Antychrystem. Uważajcie na siebie, abyście nie utracili tego, coście zdobyli pracą, lecz żebyście otrzymali pełną zapłatę.
Każdy, kto wybiega zbytnio naprzód, a nie trwa w nauce Chrystusa, ten nie ma Boga. Kto trwa w nauce Chrystusa, ten ma i Ojca, i Syna.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; nagle przyszedł potop i wygubił wszystkich.
Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba deszcz ognia i siarki i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi.
W owym dniu kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Przypomnijcie sobie żonę Lota. Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je.
Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą mleć razem: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona”.
Pytali Go: „Gdzie, Panie?”
On im odpowiedział: „Gdzie jest padlina, tam zgromadzą się i sępy”.
Bardzo specyficznie Święty Jan Apostoł wypowiada się dzisiaj o jednej z Gmin chrześcijańskich. Nazywa ją «Wybraną Panią». To bardzo dostojne i niezwykle podniosłe określenie, znamionujące ogromny szacunek Apostoła do samej tej Wspólnoty wiernych, ale też – do faktu jej wybrania. A przecież ci wszyscy, którzy należą do Jezusa, tworzą Jego Kościół, są przez Niego wybrani, umiłowani, odkupieni i obdarowani.
Zresztą, nawet w tym odczytanym fragmencie odnajdujemy pochwałę pięknej postawy ludzi wierzących. Apostoł pisze: Wybrana Pani, ucieszyłem się bardzo, że znalazłem wśród twych dzieci takie, które postępują według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca. I po tych słowach padają następne, chyba trochę zaskakujące: A teraz proszę cię, Pani, abyśmy się wzajemnie miłowali.
Dlaczego akurat tak? Bo taka postawa chrześcijan, o jakiej tu mowa, to właśnie znak miłości – ale takiej miłości, o jakiej myśli i pisze Jan, a wcześniej: jakiej nauczał Jezus Chrystus i jaką sam pokazał, a nie tej z brazylijskich czy tureckich seriali.
Zresztą, zaraz po tym wezwaniu do miłości Apostoł wyjaśnia całą sprawę bardzo konkretnie: Pisząc to nie głoszę nowego przykazania, lecz to, które mieliśmy od początku. Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań. Jest to przykazanie, o jakim słyszeliście od początku, że według niego macie postępować. Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i Antychrystem. Uważajcie na siebie, abyście nie utracili tego, coście zdobyli pracą, lecz żebyście otrzymali pełną zapłatę.
Myślę, że zgodzimy się wszyscy z tym, iż to nie jest język tureckich seriali. To język stanowczy, a nawet – bardzo twardy! Bo mamy tu jasne rozróżnienie pomiędzy miłością – a tym, co nią nie jest, chociaż się może i tak określa, albo takową udaje. Według Jana – a wcześniej: według Jezusa – prawdziwa miłość wyraża się w konkrecie. A jeszcze bardziej konkretnie: w konkretnym czynie. Dobrym czynie. Jeżeli ktoś postępuje inaczej – to nie można, w jego przypadku, mówić o żadnej miłości.
Jezus Chrystus pierwszy dał nam przykład swojej miłości, kiedy przyszedł w ciele – jak słyszymy w czytaniu – aby w tym ciele dokonać zbawienia człowieka. I to jest konkret. Jeżeli ktoś nie wierzy w to Jezusowe ofiarowanie – ten nie wierzy w Jezusa i jest zwodzicielem i antychrystem. Trudne o jaśniejsze, a jednocześnie: bardziej zdecydowane słowa Apostoła.
I trudno o bardziej konkretne rozróżnienie między Jezusem Chrystusem – a antychrystem; między miłością – a pozorem; między prawdą – a fałszem. Miłość wyraża się w zachowaniu przykazań! To jest jedyna forma jej wyrażenia. Zważywszy, że pierwszym i najważniejszych ze wszystkich przykazań jest – ni mniej, ni więcej – przykazanie miłości Boga i bliźniego. Inne przykazania konkretyzują formy i sposoby okazywania na co dzień tej miłości. I w taką właśnie miłość mamy się zaangażować. Jeszcze raz podkreślmy: jasno i konkretnie rozróżniając między tym, co jest miłością, a tym, co nią nie jest, a tylko ją udaje.
Jan domaga się tego bardzo zdecydowanie. Pomimo niezwykle ciepłego, ojcowskiego tonu, w jakim się wypowiada – jeśli idzie o treść tego, czego naucza, naprawdę możemy mówić wręcz o języku ostrym i kategorycznym. Bo jak inaczej rozumieć nazwanie kogoś «zwodzicielem i antychrystem»? Ale naprawdę nie można inaczej.
W ten bowiem sposób przygotowujemy się do tego dnia, o którym tak wyraźnie powiedział dziś Jezus w Ewangelii. A to będzie także dzień – by się tak wyrazić – kategorycznego rozróżnienia. Tyle, że już – tym razem – ostatecznego. I dokona się to tak radykalnie i ostatecznie, że nie będzie nawet chwili na jakiekolwiek domysły czy wątpliwości.
Obrazowo Jezus przedstawia to tak: W owym dniu kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Przypomnijcie sobie żonę Lota. Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je. Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą mleć razem: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona.
Słyszymy to? Nawet na zabranie rzeczy nie będzie już czasu. Na nic nie będzie czasu, bo czas się w tym momencie skończy. Nastąpi wieczne i ostateczne TU I TERAZ. Gdzie jednak wtedy się znajdziemy? Po której stronie? Zwłaszcza, że we wcześniejszych zdaniach słyszymy przestrogę przed totalną beztroską, w której już nieraz ludzie żyli – dodajmy: grzeszną beztroską – a która kończyła się dla nich dramatycznie. I to w jednym momencie. To też takie konkretne rozróżnienie między złem a dobrem. Albo: między beztroską – a Sądem.
Usłyszmy jeszcze raz słowa tej przestrogi: Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; nagle przyszedł potop i wygubił wszystkich. Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba deszcz ognia i siarki i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi.
Ostatnie zdanie wyjaśnia tu wszystko. I nasuwa tylko jedno skojarzenie i jeden wniosek: Jeżeli teraz, w naszej codzienności, prawidłowo będziemy odróżniali dobro od zła, prawdę od fałszu i miłość od pozoru – za każdym razem radykalnie odrzucając te drugie elementy – to nie będziemy się musieli w żaden sposób obawiać tego ostatniego dnia, kiedy radykalnie wieczność odetnie się od doczesności. Bo dla nas będzie to tylko przejście. Radosne przejście.
Rozróżniajmy zatem zdecydowanie – i wybierajmy mądrze!
A przykład takiego właśnie mądrego rozróżniania i wybierania tego, co dobre – wybierania miłości – dają nam Patronowie dnia dzisiejszego, którymi są pierwsi Męczennicy Polski: Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak i Krystyn. Co o nich wiemy?
Ich obecność i działalność na ziemiach polskich była wynikiem propozycji, z jaką do Bolesława Chrobrego zwrócił się w roku 1001 cesarz niemiecki, Otto III. Cesarz ten mianowicie zaproponował założenie na naszych ziemiach wspólnoty zakonników, którzy głosiliby Słowianom Boże słowo. Za tą propozycją poszły szybko konkretne działania, których podjął się z polecenia cesarza jego krewny – Biskup Bruno z Kwerfurtu, późniejszy Święty i Męczennik, a jednocześnie wierny towarzysz Świętego Wojciecha i człowiek znający dość dobrze ziemie Słowian.
I to właśnie Biskup Bruno wybrał do tej misji Benedykta – Włocha urodzonego w 970 roku; a także starszego o trzydzieści lat Jana – również Włocha, człowieka stanowczego, skutecznego w działaniu i odznaczającego się wysoką kulturą. Kiedy przybyli oni do Polski wraz z Barnabą, trzecim swoim współbratem, założyli w 1002 roku pustelnię w okolicach Międzyrzecza (nie mylić z Międzyrzecem Podlaskim). Wtedy dołączyli do nich Polacy: żarliwi religijnie nowicjusze Mateusz i Izaak, rodzeni bracia, pochodzący z możnego, a może nawet książęcego rodu; a także Krystyn – klasztorny sługa, pochodzący prawdopodobnie z pobliskiej wsi.
Wszyscy oni zobowiązali się do pustelniczego trybu życia, a przede wszystkim do prowadzenia pracy misyjnej. Benedykt i Jan nauczyli się nawet języka polskiego. Cały czas jednak czekali na biskupa Brunona z Kwerfurtu. Miał on wraz z nimi przybyć do Polski, ale wyruszył do Rzymu po papieskie zezwolenie na prowadzenie misji. Benedykt wysłał po niego najmłodszego ze swego grona, Barnabę, który długo nie wracał do klasztoru, czym wzbudził niepokój pozostałych mnichów. Okazało się jednak, że dzięki temu on jeden z całej szóstki ocalał.
Oto bowiem w nocy z 10 na 11 listopada 1003 roku Bracia zostali napadnięci przez zbójców i wymordowani. Pierwsze ciosy mieczem otrzymał Jan, po nim zginął Benedykt. Izaaka zamordowano w celi obok. Mateusz zginął przeszyty oszczepami, gdy wybiegł z celi w stronę kościoła. Mieszkający oddzielnie Krystyn próbował jeszcze bronić klasztoru, ale i on podzielił los towarzyszy. Prawdopodobnie napad spowodowany był motywami rabunkowymi, ponieważ zakonnicy otrzymali od Chrobrego środki w srebrze na prowadzenie misji.
Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak i Krystyn są pierwszymi Męczennikami Polski, wyniesionymi na ołtarze. W poczet Świętych wpisał ich Papież Jan XVIII.
A oto, jak ich męczeństwo opisał w swoim „Żywocie pięciu Braci Męczenników” Święty Bruno z Kwerfurtu – z właściwą sobie żarliwością i swoistym emocjonalnym zaangażowaniem:
„Niosąc w lewej ręce świecę, w prawej zaś miecz, nagle przed zbudzonymi Świętymi stanął ze straszną twarzą złowrogi zabójca. Jan, syn cierpliwości, który lepiej znał język i w imieniu ich zwykł był odpowiadać przychodzącym, a przez męczeństwo zaraz miał się uświęcić, zaczął mówić tymi słowy: «Przyjacielu, po co przyszedłeś i czego nowego chcą ci uzbrojeni ludzie?» Oszołomiony zbój, który teraz bardzo żałuje, że dobro uczynił, źle czyniąc, odpowiedział: «Pan tej ziemi, Bolesław, przysłał nas, abyśmy bez litości was związali».
Uśmiechając się rzekło ono święte oblicze: «Nigdy takiego rozkazu nie wydał dobry książę, który dla miłości Boga bardzo nas kocha. Czemu daremnie kłamiesz, mój synu?» Zabójca odrzekł: «Ale chcemy was zabić. Oto powód, dla którego przyszliśmy». A święty Jan rzecze: «Niech Bóg was wspomaga i nas!» Na te słowa pobladły zabójca natychmiast wydobył z pochwy okrutny miecz i zabił go, zadawszy dwie rany owemu świętemu ciału.
A następnie tę z wyższych względów szczególnie cenną perłę, błogosławionego Benedykta, gdy spieszył do innych, jednym potężnym ciosem ugodził w środek czoła, tak że wysoko tryskająca krew obfitym strumieniem zaczerwieniła krawędzie ścian, i jak to jeszcze dziś można oglądać, wokół rozpryskując się – ubarwiła dom pięknymi plamami.
Jeden zaś z tamtych dwóch, z kraju i mowy słowiańskiej, którzy w świętym powołaniu poszli za błogosławionymi mistrzami Benedyktem i Janem, imieniem Izaak, trzeci z kolei, człowiek o silnej budowie ciała, niemile zbudzony, zawołał dwukrotnie: «Boże wspomagaj, Boże wspomagaj!» Szlachetne to zawołanie, zgodnie z owymi słowami: «Wieżą najmocniejszą imię Pańskie; do niego ucieknie się sprawiedliwy i będzie ocalony». I gdy chciał się podnieść jakby do modlitwy, uczuł w środku goleni cios wściekłego miecza, a gdy ręce podniósł, otrzymał drugie bezlitosne uderzenie w pobożne ręce.
Sam zaś Izaak zdumiony, że na rozkaz Chrystusa, który jest zbawieniem wszystkich wierzących w Niego, do domu przyszedł upragniony kres – oczekiwana śmierć, jako że przez męczeństwo człowiek zrzuca wielki ciężar narastających grzechów, które nosi, zaświadcza radość serca tymi oto słowami: «Dobrze nam – rzecze – którzy jedynie dzięki miłosierdziu Zbawiciela znaleźliśmy tak dobrą noc i tak szczęśliwą godzinę, na którą nigdy nie zasłużyliśmy naszymi dobrymi uczynkami». I znowu powiedział: «Niech wam Pan błogosławi, ponieważ dobrze nam czynicie».
Z kolei Mateusz, przerażony niezwykłością zdarzeń, daremnie rzucił się do ucieczki na zewnątrz; przebity oszczepami, doszedł w pobliże kościoła, gdzie legł na ziemi rozciągnięty całym ciałem jakby do modlitwy.
Krystyn zaś, ich kucharz, którego brat owego wieczora poszedł do wsi, według owych słów: Jeden będzie zabrany, a drugi pozostawiony, bronił się kawałkiem drewna, a nie wiedząc o zabiciu braci, na próżno wzywał ich na pomoc, gdyż jako ciałem umarli, nie słyszeli. Wyżej wspomniany Krystyn, ponieważ był przywiązany do zabitych, jako miłości godna i miła w ich służbie osoba, przyłączony został do czterech bezbożnie pomordowanych Świętych jako piąty zabity, za wielką łaską Tego, z którego piątej rany boku wypłynęła krew i woda zbawienia, dzięki czemu ludzie dostępują odpuszczenia grzechów.” Tyle z żarliwego świadectwa Świętego Brunona z Kwerfurtu.
Wpatrując się w świetlany przykład świętości naszych Patronów i przyzywając ich wstawiennictwa, a jednocześnie wsłuchując się uważnie w Boże słowo, przeznaczone na dzisiejszy dzień w liturgii Kościoła, zapytajmy raz jeszcze samych siebie, jak sobie radzimy z rozróżnianiem – i wybieraniem?
