Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus! Drodzy moi, trwa papieska Pielgrzymka do Ameryki Południowej. Oto kolejne migawki:
A to wezwanie papieskie – do wprowadzenia od zaraz:
A tu taki miły akcent polski:
A tu taki miły akcent w ogóle:
Raz jeszcze zachęcam do inicjatywy modlitewnej, o której wspomniałem wczoraj, czyli do odmawiania codziennie jednego dziesiątka Różańca Świętego, tajemnicy trzeciej światła: Nauczanie i Królestwie Bożym i wzywanie do nawrócenia. Można oczywiście modlić się na wiele różnych sposobów. Zachęcam! Bądźmy z Ojcem Świętym poprzez modlitwę, ale też poprzez śledzenie transmisji w Radiu MARYJA i TV TRWAM. Pierwsza transmisja o 14:20. Papież zakończy pobyt w Urugwaju.
Ja zaś dzisiaj będę pomagał duszpastersko w Parafii w Konstantynowie, po czym udam się na chwilę do Domu rodzinnego, a następnie wrócę do Siedlec, gdzie w Duszpasterstwie, o 20:00 – Msza Święta i Koronka do Miłosierdzia Bożego za Zmarłych.
Pamiętajmy, że dzisiaj ostatni dzień Oktawy Uroczystości Wszystkich Świętych. Postarajmy się dotrzeć na cmentarz i pomodlić się za Zmarłych, zyskując dla Nich łaskę odpustu.
Informuję także, że na prośbę Dyrektora Katolickiego Radia PODLASIE, od jutra, w każdy poniedziałek i wtorek, o 6:00, będę sprawował Msze Święte, transmitowane codziennie przez to Radio. Zapraszam do łączności ze mną! Będę o tym na bieżąco przypominał.
Teraz zaś już zapraszam do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zatem, co dziś mówi do mnie Pan? Z jakim konkretnym, osobistym przesłaniem zwraca się właśnie do mnie? Duchu Święty, podpowiedz…
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
32 Niedziela zwykła, A,
8 listopada 2026.,
do czytań: Mdr 6,12–16; 1 Tes 4,13–18; Mt 25,1–13
CZYTANIE Z KSIĘGI MĄDROŚCI:
Mądrość jest wspaniała i niewiędnąca:
ci łatwo ją dostrzegą, którzy ją miłują,
i ci ją znajdą, którzy jej szukają,
uprzedza bowiem tych, co jej pragną,
wpierw dając się im poznać.
Kto dla niej wstanie o świcie, ten się nie natrudzi,
znajdzie ją bowiem siedzącą u drzwi swoich.
O niej rozmyślać to szczyt roztropności,
a kto z jej powodu nie śpi, wnet się trosk pozbędzie:
sama bowiem obchodzi i szuka tych, co są jej godni,
objawia się im łaskawie na drogach
i popiera wszystkie ich zamysły.
CZYTANIE Z PIERWSZEGO LISTU ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO TESALONICZAN:
Nie chcemy, bracia, waszego trwania w niewiedzy co do tych, którzy umierają, abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim. To bowiem głosimy wam jako słowo Pańskie, że my, żywi, pozostawieni na przyjście Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy pomarli.
Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, żywi i pozostawieni, wraz z nimi będziemy porwani w powietrze, na obłoki naprzeciw Pana, i w ten sposób zawsze będziemy z Panem. Przeto wzajemnie się pocieszajcie tymi słowami.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO MATEUSZA:
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Królestwo niebieskie podobne jest do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie oblubieńca. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły ze sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Gdy się oblubieniec opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły.
Lecz o północy rozległo się wołanie: «Oblubieniec idzie, wyjdźcie mu na spotkanie». Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: «Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną». Odpowiedziały roztropne: «Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie».
Gdy one szły kupić, nadszedł oblubieniec. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną i drzwi zamknięto. W końcu nadchodzą i pozostałe panny, prosząc: «Panie, panie, otwórz nam». Lecz on odpowiedział: «Zaprawdę powiadam wam, nie znam was».
Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”.
Czy jesteśmy w stanie – po wysłuchaniu dzisiejszego pierwszego czytania – określić, czym jest mądrość? Jakie cechy posiada, po czym ją można poznać? A może nawet – gdzie i jak ją można zobaczyć? Bo w tym krótkim fragmencie Księgi Mądrości, który dzisiaj jest nam dany, odnajdujemy najróżniejsze jej obrazy, ale i różne działania, przez nią podejmowane – może nawet trochę dziwne.
Jak bowiem zrozumieć chociażby takie stwierdzenie: Kto dla niej wstanie o świcie, ten się nie natrudzi, znajdzie ją bowiem siedzącą u drzwi swoich. Czyli kto siedzi u drzwi? Mądrość? Ale jak w takim razie wygląda? To jakaś osoba? Czy jakiś inny, trudny do określenia byt?…
Albo to stwierdzenie: O niej rozmyślać to szczyt roztropności, a kto z jej powodu nie śpi, wnet się trosk pozbędzie: sama bowiem obchodzi i szuka tych, co są jej godni, objawia się im łaskawie na drogach i popiera wszystkie ich zamysły. To jakby jednak jakaś osoba, która krąży po ulicach i zaczepia ludzi, a do tego – «popiera zamysły» ludzi.
Już nawet z tych zacytowanych zdań można wywnioskować, że jest to istota bardzo aktywna, twórcza, poszukująca człowieka, nawet wręcz wpraszająca się do niego do domu. Bo zapewne po to siedzi u drzwi. Oczywiście, nie określimy tutaj sobie dokładnie i z reporterskimi szczegółami, na czym polega to poruszanie się mądrości i jej działanie. Mamy bowiem do czynienia z opisem symbolicznym, z pewną metaforą, przeto chyba nawet nie ma takiej potrzeby, byśmy sobie łamali umysły nad tym, jak dokładnie wyglądała ta mądrość, która wtedy chodziła po mieście?…
Zapewne – wcale nie wyglądała, bo tu nie o jej wygląd, a o przymioty chodziło. A te przymioty – to właśnie owa dynamika w docieraniu do tych ludzkich serc i umysłów, które są na jej przyjęcie otwarte. Ale to również dostępność dla tych, którzy sami jej szukają. I którzy dla jej zdobycia chociaż trochę się poświęcą, chociaż trochę wysiłku włożą, chociaż drobny gest wykonają.
W dzisiejszym czytaniu jest on symbolizowany przez owo wstanie o świcie lub w ogóle niedosypianie, jednak owo wstawanie jawi się jako wysiłek, który nie jest zbyt wielkim obciążeniem. Bo – właśnie – człowiek wstaje i już spotyka ja u drzwi swoich.
Jest to zatem jakaś cecha ludzkiego umysłu, jest to jakaś zdolność, jakaś umiejętność, która charakteryzuje człowieka. A chociażby – umiejętność czuwania, bycia gotowym na przyjście Pana. Taką właśnie cechą wykazały się roztropne panny z dzisiejszej Ewangelii. Można powiedzieć, że w ten sposób wykazały się mądrością. I – prawdę mówiąc – jeśli się trzymać treści dzisiejszego pierwszego czytania, to nie musiały się one zbytnio napracować, aby tą mądrością się wykazać. Po prostu – wystarczyło trzeźwo pomyśleć. I one pomyślały.
W przeciwieństwie do pięciu pozostałych – nazwanych w tym tłumaczeniu, z którego korzystamy, nieroztropnymi, ale w innych, wcześniejszych tłumaczeniach, nazwanych po prostu głupimi, które właśnie dlatego okazały się głupimi, że nie pomyślały o tym, co ważne! I wtedy to właśnie one musiały podjąć wysiłek, bo musiały co sił w nogach pędzić, by zakupić oliwy, co jednak i tak na nic się zdało, bo nie zdążyły na spotkanie z oblubieńcem. I zostały za drzwiami. Głupie panny – bardzo głupie… O czym myślały wówczas, kiedy trzeba było pomyśleć o tym, co najważniejsze?…
Jest to zatem kolejny, bardzo ważny element do tej układanki, która ma nam pokazać obraz prawdziwej mądrości. Jest to ustawienie w życiu – w swoim myśleniu – właściwej hierarchii wartości i ważności spraw, umiejętność rozróżnienia tego, co dobre i pożyteczne, od tego, co może i miłe i przyjemne, ale do niczego nieprzydatne. Umiejętność rozpoznania i – co bardzo ważne – wyboru tego, co najważniejsze i najbardziej warte uwagi i poświęcenia.
Możemy zatem powiedzieć, że mądrość – to tak naprawdę umiejętność życia. To umiejętność i odwaga dokonywania dobrych i mądrych wyborów życiowych, wyborów moralnych, to umiejętność czuwania i gotowości, to umiejętność odczytania znaków czasu i potrzeb aktualnego czasu. Do osiągnięcia tak rozumianej mądrości nie trzeba wielkiego wykształcenia – dziesięciu tytułów przed nazwiskiem, ani żadnej ludzkiej protekcji, ani wysokich stanowisk.
Trzeba mieć jedynie serce otwarte i umysł jasny, wyczulony na sygnały od Pana, na Jego słowa i znaki. Gotowy na Jego przyjście – tak, jak gotowe były umysły panien mądrych. Zauważmy, że zarówno one, jak i te drugie, czyli „mądre inaczej”, nie wiedziały, kiedy oblubieniec przyjdzie. Ale te pierwsze były gotowe cały czas, dlatego owo przyjście, kiedy już nastąpiło, nie było dla nich zaskoczeniem.
Jezus w swojej przypowieści zaznaczył, że gdy się oblubieniec opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły. I dopiero kiedy rozległo się wołanie, iż nadchodzi, wtedy przebudziły się wszystkie, ale dla tych drugich to przebudzenie okazało się nader nieprzyjemne. Wiązało się bowiem dla nich z bardzo dużym rozczarowaniem.
Drodzy moi, nie sposób nie skojarzyć tego wszystkiego, o czym tu sobie mówimy, z tym ostatecznym rozstrzygnięciem, czyli z przejściem z tego życia doczesnego do tego drugiego, na które to przejście mamy być stale przygotowani. I to jest dopiero znakiem prawdziwej mądrości! Nie sposób o tym nie wspomnieć – zwłaszcza, że na to skojarzenie naprowadza nas dzisiejsze drugie czytanie, w którym słyszymy: Nie chcemy, bracia, waszego trwania w niewiedzy co do tych, którzy umierają, abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim.
Cały ten fragment Pierwszego Listu Apostoła Pawła do Tesaloniczan dotyczy wyjaśnienia kwestii życia po śmierci i ostatecznego przyjścia Pana. Pamiętajmy, że to był czas, kiedy ta nauka się dopiero kształtowała, a wielu chrześcijan żyło w przekonaniu, że powtórne przyjście Pana – to ostateczne – dokona się już niedługo, nawet za ich życia. I że to oni są tymi «pozostawionymi», którzy się tego powrotu doczekają. Oni na ten powrót bardzo oczekiwali.
Oczywiście, to nie było prawidłowe rozumienie całej kwestii i Paweł – jak i inni Apostołowie – musieli cierpliwie, acz stanowczo tłumaczyć, że to przyjście nastąpi wtedy, kiedy Pan zadecyduje, ale wcale nie jest powiedziane, że nastąpi zaraz. Natomiast – i to jest ta nauka, na którą my sobie dziś zwracamy uwagę w kontekście rozważania o mądrości – nie jest tak naprawdę ważne, kiedy powrót Pana nastąpi. Ważne jest, aby moment przejścia z tego świata do drugiego nie był dla nikogo z nas, chrześcijan, przykrym zaskoczeniem! Aby – właśnie! – nikt nie okazał się taką głupią panną, która kiedy trzeba wstać, by udać się na spotkanie z Panem, wyruszy dopiero po oliwę do lampy.
Czyli – przekładając to na nasze realia – mówimy tu o takich życiowych głupcach, którzy kiedy Pan przyjdzie na końcu czasów, albo przyjdzie tylko do nich, aby zabrać ich z tego świata, dopiero będą szukać w panice konfesjonału, żeby się wyspowiadać, bo uświadomią sobie, że żyją w stanie grzechu ciężkiego. To ci, którzy w tym momencie przypomną sobie, ile to zła uczynili innym – zła, za które nie przeprosili i nie zadośćuczynili. To ci, którzy w tym momencie przypomną sobie, ile to talentów zmarnowali, ile szans zaprzepaścili, ile okazji do uczynienia jakiegoś konkretnego dobra zupełnie nie zauważyli, albo je zlekceważyli!
Tak, to ci wszyscy, którzy zobaczą, że ich lampy wygasły, a ręce są puste, bo nic w nich nie ma, co mogliby zanieść na Boży sąd i czym się pochwalić. Bo na pewno czymś takim nie będą ani pieniądze, tak pieczołowicie za życia ziemskiego gromadzone, ani prestiż, ani kariera, ani wykształcenie, ani stanowisko, ani nic z tych rzeczy, które tutaj, na tym świecie, tak łechcą oko i serce, i zaspokajają próżność, ale których nie da się na tamten świat zabrać. Bo – jak mawiają mądrzy ludzie – trumna nie ma kieszeni. I nie da się nic z tego świata na tamten zabrać.
Przeto, jeżeli ktoś nic nie zgromadził w tej sferze duchowej, na płaszczyźnie serca, to rzeczywiście nie ma nic. I z tym NIC staje na Sądzie Bożym – i to NIC otrzymuje na całą wieczność. Czyli – wieczne potępienie. I to jest dopiero świadectwo totalnego braku mądrości.
Bo mądrymi są – w tym kontekście – ci, o których Apostoł dzisiaj mówi, że umarli w Jezusie. Jak słyszymy, ich wszystkich Bóg wyprowadzi wraz Jezusem ze śmierci do życia. I to są właśnie ci mądrzy: ci, którzy umarli w Jezusie. Czyli – w stanie łaski uświęcającej. Czyli – ci, którzy w takim stanie po prostu na co dzień żyli i śmierć dla nich nie była zaskoczeniem. Bo kiedy oblubieniec przyszedł, oni po prostu wstali, czyli zakończyli swoją ziemską wędrówkę – i poszli za Jezusem do Domu Ojca. Żyli w Jezusie, a więc umarli w Jezusie – a więc razem z Nim zmartwychwstaną do życia wiecznego.
To są właśnie ci mądrzy. Najkrócej mówiąc: ci, którzy żyją w Jezusie i z Jezusem; ci, którzy się z Jezusem osobiście głęboko związali i żyją w stanie ciągłego czuwania i ciągłej gotowości, aby nie przegapić żadnego znaku od Niego i nie uronić żadnego słowa. To są ludzie mądrzy. Oni – wróćmy jeszcze raz do myśli, zawartych w pierwszym czytaniu – nie muszą dokonywać jakichś nadzwyczajnych działań ani spektakularnych dokonań.
Owszem, może być i tak – co potwierdza świadectwo życia tak wielu Męczenników w Kościele – iż trzeba będzie swoje życie w sposób męczeński złożyć w ofierze. I to też było znakiem gotowości i czuwania tak wielu Świętych, iż ten moment nie był dla nich zaskoczeniem i kiedy przyszła godzina próby, oni okazali się gotowymi, z lampami zapalonymi w rękach. Od razu weszli na ucztę weselną w Niebie.
My jednak – w tej rzeczywistości, w jakiej żyjemy – póki co, na szczęście, nie musimy składać swego życia w ofierze w ten sposób. I obyśmy nigdy nie musieli! Natomiast mamy aż nadto wiele okazji wykazania się tym właśnie, jak na co dzień żyjemy Jezusem, żyjemy z Jezusem, żyjemy dla Jezusa, żyjemy według Jezusa. O ile, rzecz jasna, tak właśnie żyjemy…
Jeżeli tak żyjemy, to na pewno dokonujemy właściwych życiowych wyborów, podejmujemy słuszne i odpowiednie, i odpowiedzialne życiowe decyzje, wypowiadamy roztropne i wiarygodne słowa, mamy szlachetne i czyste myśli. To jest właśnie życie z Jezusem – i to jest właśnie mądrość.
Jeżeli zatem szukamy dla siebie samych – na ten czas i na te realia, jakich żyjemy – takiej najprostszej, ale najpełeniejszej odpowiedzi na pytanie, czym jest mądrość, jaka jest definicja mądrości, to możemy powiedzieć, iż jest to po prostu CODZIENNOŚĆ PRZEŻYWANA Z JEZUSEM!
