Szczęść Boże! Drodzy moi, pozdrawiam Was z Siedlec, gdzie za chwilę wyruszam do Katedry, aby sprawować pierwszą Mszę Świętą, transmitowaną przez Katolickie Radio Podlasie, o godzinie 6:00. Jeśli ktoś nie może spać, to zapraszam do łączności ze mną:
https://radiopodlasie.pl/radio-online/
Także jutro o 6:00 taką Mszę Świętą będę odprawiał – i tak co tydzień. Dzisiaj ma ją koncelebrować ze mną Ksiądz Przemysław Świderski, Dyrektor Katolickiego Radia Podlasie, któremu dziękuję za to zaproszenie!
A potem jestem cały dzień na miejscu, intensywnie pracując na rzecz Duszpasterstwa Akademickiego: rozwożąc Ogłoszenia i rozsyłając maile, zapraszające na piątkowe spotkanie, o którym jutro wspomnę. Natomiast o 15:00 i o 19:00 spotykam się z dwiema Grupami rodzinnymi, które przyjdą modlić się za swoich Zmarłych.
Przypominam o naszej duchowej łączności z Ojcem Świętym, pielgrzymującym dziś do Argentyny. Zachęcam do włączenia się do naszej inicjatywy modlitewnej w intencji samego Papieża, jak i tej Pielgrzymki – poprzez odmawianie codziennie jednego dziesiątka Różańca Świętego, tajemnicy trzeciej światła!
Teraz już zapraszam do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zatem, co dzisiaj mówi do mnie osobiście Pan – właśnie do mnie? Jakie konkretne przesłanie do mnie kieruje? Duchu Święty, podpowiedz…
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej,
9 listopada 2025.,
do czytań z t.VI Lekcjonarza:
Ez 47,1–2.8–9.12; 1 Kor 3,9b–11.16–17; J 2,13–22
CZYTANIE Z KSIĘGI PROROKA EZECHIELA:
Podczas widzenia otrzymanego od Pana zaprowadził mnie anioł z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była skierowana ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. I wyprowadził mnie przez bramę północną na zewnątrz i poza murami powiódł mnie do bramy zewnętrznej, skierowanej ku wschodowi. A oto woda wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza.
Anioł rzekł do mnie: „Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostaną przy życiu: będą tam też niezliczone ryby, bo dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione.
A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ ich woda przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo”.
CZYTANIE Z PIERWSZEGO LISTU ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO KORYNTIAN:
Bracia: Jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą. Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego niż ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus.
Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO JANA:
Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie, oraz siedzących za stołami bankierów.
Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał.
Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: „Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca targowiska”. Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: „Gorliwość o dom Twój pożera Mnie”.
W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: „Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?”
Jezus dał im taką odpowiedź: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”.
Powiedzieli do Niego Żydzi: „Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?” On zaś mówił o świątyni swego ciała.
Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.
Powszechnie uważa się, że najważniejszym kościołem papieskim jest Bazylika Świętego Piotra na Watykanie. Tymczasem jednak – nie umniejszając jej obecnego znaczenia – należy uświadomić sobie, że wcześniej Papieże rezydowali w Bazylice Świętego Jana na Lateranie i to właśnie ta świątynia odegrała doniosłą rolę w historii chrześcijaństwa. Z tego właśnie powodu Kościół obchodzi specjalny dzień, przypominający moment jej poświęcenia.
Jest ona jedną z czterech Bazylik Większych Rzymu. Nazwa tego miejsca pochodzi od nazwiska starożytnych posiadaczy tych ziem. Cesarz Neron, pod pozorem spisku, zgładził Plantiusa Laterana i zagarnął jego pałac. Konstantyn Wielki pałac ten podarował – w IV wieku – Świętemu Papieżowi Sylwestrowi I. I w ten sposób, do roku 1308 była to rezydencja Papieży. Gdy w roku 313 cesarz Konstantyn Wielki wydał edykt pozwalający na oficjalne wyznawanie wiary chrześcijańskiej, kazał wybudować obok pałacu okazałą świątynię pod wezwaniem Chrystusa Zbawiciela, Świętego Jana Chrzciciela i Świętego Jana Ewangelisty. Stała się ona pierwszą katedrą Rzymu, a przylegający do niej pałac – siedzibą Papieży.
Poświęcenia tejże świątyni dokonał Święty Papież Sylwester I w dniu 9 listopada 324 roku. W ciągu kilku wieków posługiwało tu stu sześćdziesięciu jeden Papieży i odbyło się pięć Soborów powszechnych. Bazylika na Lateranie przestała być siedzibą papieską od czasów niewoli awiniońskiej, czyli na początku XIV wieku. W 1377 roku, Papież Grzegorz IX przeniósł swą siedzibę do Watykanu.
Do dziś jednak Bazylika Laterańska zachowuje swe wyjątkowe znaczenie: jest ona katedrą Papieża jako Biskupa Diecezji rzymskiej. Dlatego każdy nowo wybrany Biskup Rzymu udaje się do niej w uroczystej procesji. Nad jej wejściem znajduje się łaciński napis, który najlepiej oddaje wagę i rolę tego miejsca: „Mater et Caput omnium Ecclesiarum Urbis et Orbis” – to znaczy: „Matka i Głowa wszystkich kościołów Miasta i Świata”.
To właśnie tutaj wielu Papieży odprawiało Mszę Świętą w Wielki Czwartek, na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy. Bazylika Świętego Jana na Lateranie jest nieco tylko mniejsza rozmiarem od Bazyliki Watykańskiej. Przy okazji, warto zauważyć, iż obok Bazyliki Laterańskiej wznosi się osobny budynek, w którym znajdują się Święte Schody. Według podania, miały to być te kamienne schody, po których Chrystus szedł na sąd Piłata. Pobożni pielgrzymi przez wieki tak wytarli je kolanami, że powstały w nich głębokie wyżłobienia.
Bazylika Laterańska, jako katedra Papieża, jest Parafią nas wszystkich, dlatego cały Kościół obchodzi dziś Święto. W tym bowiem dniu stajemy wobec tajemnicy Kościoła, którego fundamentem jest Jezus Chrystus, a opoką – Piotr. Przypominamy sobie o mocnej więzi Kościołów lokalnych ze Stolicą Apostolską.
Z wielką wdzięcznością Bogu spoglądamy na tę pierwszą na świecie katolicką świątynię, w sposób uroczysty dedykowaną Panu Bogu od samego początku swego istnienia, jako że wcześniej świątynie chrześcijańskie były przekształconymi dla celów kultu Chrystusa świątyniami pogańskimi.
A oto jak Święty Cezary z Arles, Biskup, pomaga nam zrozumieć tajemnicę duchowej łączności serc ludzkich – żywych świątyń Bożych – ze świątynią widzialną, której rocznicę poświęcenia dziś przeżywamy. Te jego słowa znajdujemy dzisiaj w Brewiarzu:
„Umiłowani bracia, dzięki dobroci Chrystusa obchodzimy dziś z radością i weselem rocznicę poświęcenia tej świątyni. Prawdziwą jednak i żywą świątynią mamy być my sami. Niemniej jednak, chrześcijanie słusznie obchodzą uroczystość macierzystego kościoła, bo wiedzą, że w nim dostąpili duchowego odrodzenia. […]
Najmilsi, przed Chrztem wszyscy byliśmy mieszkaniem szatana, po Chrzcie staliśmy się świątyniami Chrystusa. A jeśli uważniej zastanowimy się nad zbawieniem naszej duszy, zrozumiemy, że jesteśmy żywą i prawdziwą świątynią Boga. […] Ile tylko potrafimy, starajmy się z Jego pomocą tak postępować, aby z powodu złych czynów świątynia ta nie doznała szkody. Kto bowiem źle postępuje, wyrządza krzywdę Chrystusowi. […]
Toteż, najmilsi, jeśli chcemy obchodzić w radości rocznicę poświęcenia świątyni, nie wolno nam złymi czynami rujnować w sobie żywych świątyń Bożych. Powiem tak, aby wszyscy mogli zrozumieć: Jakim chcemy oglądać kościół, ilekroć doń przychodzimy, tak też powinniśmy przygotować nasze dusze.
Chcesz, aby Bazylika była piękna? Nie zaśmiecaj swej duszy brudem grzechów! Jeśli chcesz, aby Bazylika lśniła blaskiem, pamiętaj, że i Bóg pragnie, aby twa dusza nie była mroczna. Niechaj – jak mówi Pan – tak świeci w was światło dobrych czynów, aby uwielbiony był Ten, który jest w niebie. Podobnie jak ty wchodzisz do tego oto kościoła, tak Bóg pragnie wejść do świątyni twej duszy”. Tyle Święty Cezary z Arles.
Jakże te słowa Świętego Biskupa z Arles współgrają z treścią usłyszanych dzisiaj czytań mszalnych. Właściwie z każdego z nich przebija owo wzajemne przenikanie się wymiaru widzialnego, tego zewnętrznego, architektonicznego – z wymiarem duchowym, wewnętrznym…
Sam Jezus bardzo wyraźnie wskazuje na to w dzisiejszej Ewangelii, gdy mówi – wskazując na świątynię jerozolimską: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo. Powiedzieli do Niego Żydzi: „Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?” On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.
Taką relację otrzymujemy od Świętego Jana. A wszystko to miało miejsce po tym, jak Jezus rozpędził z tej właśnie świątyni handlujące towarzystwo – z tym jakże mocnym i poruszającym serca stwierdzeniem: Nie róbcie z domu mego Ojca targowiska!
I niech to wezwanie Jezusa mocno wybrzmi dzisiaj w naszych uszach, umysłach i sercach – i niech nigdy brzmieć nie przestanie! Nie róbcie z domu mego Ojca targowiska! Niech te słowa będą przestrogą dla wszystkich, którzy swoim niegodnym zachowaniem lub ubiorem znieważają godność świątyni! Niech będą przestrogą dla tych, zarówno duchownych, jak i świeckich, którzy traktują Kościół – począwszy od tego wymiaru parafialnego, aż po ten w wymiarze powszechnym – jako swój prywatny folwark i w związku z tym wprowadzają i narzucają innym swoje bałamutne teorie: zarówno te bardzo postępowe, o jakimś Kościele rzekomo „otwartym”, jak i te fanatyczne, głoszące ciasne i bezwzględne przywiązanie do postaw i zachowań (także tych liturgicznych), które ponieważ przyjmowano kiedyś, więc są nie do ruszenia „teraz i zawsze, i na wieki wieków”.
Niech wreszcie to mocne Jezusowe ostrzeżenie: Nie róbcie z domu mego Ojca targowiska! – przestrzeże nas wszystkich przed zaśmiecaniem naszych duchowych świątyń, jakimi są nasze serca, brudem grzechu i duchowego zamętu.
Niech dzięki naszemu prawemu życiu, w jedności z Jezusem, nasze świątynie – zarówno te duchowe, jak i materialne, jak pisał Święty Cezary – będą piękne i mocne! Niech dzięki takiemu naszemu pięknemu życiu jak najmocniejszy, jak najjaśniejszy i jak najświętszy będzie cały powszechny Chrystusowy Kościół!
