Szczęść Boże! Drodzy moi, w dniu dzisiejszym urodziny przeżywają:
►Alumn Serafin Kiełbasiewicz – z Archidiecezji poznańskiej; z którym mam zaszczyt znać się od kilku lat, po wspólnym pobycie w Szklarskiej Porębie; Człowiek wielkiego formatu duchowego, otwarty na stały kontakt, zaangażowany (zdalnie) w działalność naszego Duszpasterstwa Akademickiego;
►Biskup Grzegorz Suchodolski – Biskup Pomocniczy Diecezji siedleckiej;
►Ksiądz Wojciech Bazan – przez wiele lat: Prefekt w Zespole Szkół Katolickich, działających w moim rodzinnym mieście, Białej Podlaskiej, a obecnie: Proboszcz w Parafii Samogoszcz. Ksiądz Wojtek jest moim dobrym Kolegą, jeszcze z czasów seminaryjnych.
Drogim Jubilatom życzę wszelkiego Bożego błogosławieństwa i zapewniam o modlitwie!
Pamiętajmy w modlitwie o Ojcu Świętym Leonie XIV – Następcy dzisiejszego Patrona – w Jego pielgrzymowaniu do Ameryki Południowej. Przpominam o naszej inicjatywie modlitewnej: jeden dziesiątek Różańca Świętego, tajemnica trzecia światła: NAUCZANIE O KRÓLESTWIE BOŻYM I WZYWANIE DO NAWRÓCENIA. Każda inna modlitwa także jest bardzo cenna!
Bardzo zachęcam do oglądania lub słuchania transmisji z kolejnych etapów papieskiego pielgrzymowania!
Drodzy moi, pozdrawiam Was z Siedlec, gdzie od 10:00 do 15:00 jestem na dyżurze duszpasterskim w gmachu przy ulicy Prusa, a o 16:00 spotykam się na rozmowie z Piotrem Głowniakiem, Lektorem z Parafii w Brzozowicy.
Zaczynam zaś dzień Mszą Świętą o godzinie 6:00, transmitowaną z Katedry, na falach Katolickiego Radia Podlasie:
https://radiopodlasie.pl/radio-online/
Zapraszam do łączności ze mną!
I właśnie z powodu tych Mszy Świętych, które będą także we wtorki – słówko SZYMONA SALI, które było zawsze we wtorki, od tego tygodnia będzie w czwartki!
Tymczasem, zapraszam do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zatem, co dziś Pan mówi właśnie do mnie – osobiście i konkretnie? Duchu Święty, bądź światłem i natchnieniem!
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Wtorek 32 Tygodnia zwykłego, rok II,
Wspomnienie Św. Leona Wielkiego, Papieża i Doktora Kościoła,
10 listopada 2026.,
do czytań: Tt 2,1–8.11–14; Łk 17,7–10
CZYTANIE Z LISTU ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO TYTUSA:
Najmilszy: Głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką: że starcy winni być ludźmi trzeźwymi, statecznymi, roztropnymi, odznaczającymi się zdrową wiarą, miłością, cierpliwością. Podobnie starsze kobiety winny być w zewnętrznym ułożeniu jak najskromniejsze, winny unikać plotek i oszczerstw, nie upijać się winem, a uczyć innych dobrego. Niech pouczają młode kobiety, jak mają kochać mężów, dzieci, jak mają być rozumne, czyste, gospodarne, dobre, poddane swym mężom, aby nie bluźniono słowu Bożemu.
Młodzieńców również upominaj, aby byli umiarkowani; we wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem, w nauczaniu okazuj prawość, powagę, mowę zdrową, wolną od zarzutu, ażeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć.
Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:
Jezus powiedział do swoich apostołów: „Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: «Pójdź i siądź do stołu?» Czy nie powie mu raczej: «Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił»? Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: «Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać»”.
Bardzo ciekawy zabieg stylistyczny stosuje Apostoł Paweł w przesłaniu do swojego współpracownika, młodego Biskupa Tytusa, w pierwszym dzisiejszym czytaniu. A jest to wskazanie konkretnych postaw i zachowań, jakie wierni, którymi Tytus posługuje, winni przyjąć, w zależności od swego wieku i zajmowanej pozycji społecznej.
I tak oto dowiadujemy się, jak powinni postępować mężczyźni w starszym wieku, podobnie jak i starsze kobiety. Paweł wylicza konkretne postawy jednych i drugich, przy czym starsze kobiety winny także pouczać te młodsze, jak mają kochać mężów, dzieci, jak mają być rozumne, czyste, gospodarne, dobre, poddane swym mężom, aby nie bluźniono słowu Bożemu. Ludzie młodzi natomiast mają być umiarkowani – co by to nie znaczyło, ale zapewne się domyślamy.
Natomiast wszystko to, o czym tu sobie mówimy, ma być nauczane przez samego Tytusa i potwierdzone własnym przykładem. Paweł wyraźnie domaga się tego od swego ucznia i duchowego syna, w słowach: We wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem, w nauczaniu okazuj prawość, powagę, mowę zdrową, wolną od zarzutu, ażeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć.
Rzeczywiście, to chyba najmocniejszy argument – ten wynikający z prawego postępowania: takiego, któremu po prostu nie można niczego zarzucić. Oczywiście, zgódźmy się, że mowa tu o takim przeciwniku, który jednak prezentuje minimalny choćby poziom uczciwości, polegający na tym, że widząc prawe postępowanie chrześcijan, uzna to i rzeczywiście ustąpi, a nie będzie bezczelnie wpierał, że niczego nie widzi, albo udaje, że nie widzi i żadne argumenty, także ewidentne fakty, nie mają dla niego znaczenia.
Niestety, dzisiaj coraz częściej mamy do czynienia z takimi przeciwnikami, którym nawet ewidentne fakty, zaprzeczające ich poglądom, nie przeszkadzają w tym, by dalej się sprzeciwiać i wygadywać swoje bzdury i kłamstwa. Na takich ludziach nie robi niestety żadnego wrażenia fakt, że nie mają tak naprawdę nic do zarzucenia, bo ci, których oskarżają, są prawi i uczciwi. Oni i tak będą atakować i sprzeciwiać się, bez względu na fakty, bez względu na jakiekolwiek argumenty i okoliczności. Także – z czym mamy do czynienia obecnie w naszej Ojczyźnie – bez względu na przepisy prawa: zarówno Bożego, jak i tego ludzkiego, zapisanego chociażby w Konstytucji.
Jednak nawet tak bezczelna i arogancka postawa ludzi wewnętrznie pogubionych nie zwalnia nas, uczniów Chrystusa, od życia w prawości i wierności Bożym nakazom. Niech najmocniejszym argumentem po stronie ludzi prawych będzie właśnie prawość ich postępowania. Bo to także do nas – żyjących dzisiaj, w naszym TU I TERAZ, Apostoł kieruje zachętę, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa.
Bo to właśnie Jezus oddał za nas swoje życie, aby nas wyzwolić od zła i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków. Bo tu właśnie o te dobre uczynki chodzi. Nie o jakieś nadzwyczajne gesty i dokonania. Tytus ma uczyć wiernych, sobie powierzonych, takiej – powiedzielibyśmy – dobrej normalności. I ma uczyć swoich wiernych, aby oni się takich postaw nawzajem uczyli: starsi – młodszych ; bardziej doświadczeni – mniej doświadczonych; rodzice – swoje dzieci; dziadkowie – swoich wnuków.
A to wszystko ma się dokonywać w duchu tych słów, których sam Jezus uczy dzisiaj w Ewangelii, a którymi każdy z nas powinien podsumować wypełnianie swoich życiowych zadań: Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać. Ot, po prostu i zwyczajnie. Zrobiliśmy to, co do nas należy.
Wcześniej Jezus retorycznie zapytał: Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: «Pójdź i siądź do stołu?» Albo kto dziękuje słudze za to, że ten zrobił to, co miał zrobić. Domyślamy się, że pewnie nikt – bo sługa jest do tego, żeby służył. Oczywiście, nie zaszkodzi mu za to podziękować, ale my dzisiaj w ogóle pewnie nie za bardzo wiemy, o kim tu mowa, bo raczej nikt z nas nie ma w domu służby.
To raczej my jesteśmy na służbie: swoich dzieci, swoich wnuków, swoich rodzin, sąsiadów i współpracowników, którym ciągle trzeba w czymś pomóc, którzy ciągle czegoś od nas oczekują. My byśmy za to oczekiwali choćby zwykłego: „Dziękuję!”, ale i tego często się nie doczekamy. A – pomimo tego – i tak dalej czynimy innym dobro. Bo po prostu słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać.
Natomiast wierzymy, że jeżeli to sam Jezus nauczył nas tego zdania i każe nam je powtarzać, to znaczy, że już On sam doceni tę naszą służbę innym i że wesprze tę naszą «nieużyteczność», aby przynosiła błogosławione owoce. Bo to On sam zadba o te owoce – i On sam zadba o wdzięczność dla nas, o nagrodę za naszą prawość i wierność w codzienności. My natomiast mamy robić „swoje” i być wiernymi Panu i Jego zasadom, które oby stały się naszymi zasadami. Paweł każe Tytusowi uczyć swoich wiernych tychże postaw, mówiąc na samym początku dzisiejszego pierwszego czytania: Głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką.
Zobaczmy, nawet nie powiedział: „z Bożą nauką” – tylko zdrową nauką. Bo to jest jedno i to samo: postępować po Bożemu – to postępować zgodnie ze zdrowym rozsądkiem. To postępować tak zwyczajnie, uczciwie – tak… normalnie! Bo dla nas „po Bożemu” – to właśnie: „normalnie”. A „normalnie” – to właśnie „po Bożemu”.
Drodzy, doceńmy rolę, ale i piękno tej codzienności, która może nieraz przytłacza i męczy, ale która tak naprawdę jest piękna, jeżeli się ją pięknie przeżywa. Zaraz, po Mszy Świętej, do niej wrócimy. I zabierzemy się za wykonywanie naszych codziennych obowiązków. Takich zwyczajnych – cóż w nich pięknego i niezwykłego? W nich samych – nic. Całe piękno jest w naszej wierności, w naszej uczciwości, prawdomówności, pobożności…
Dla nas to oczywiste. Wiemy, że dla wielu ludzi – wcale nie jest. Ale to właśnie dlatego my mamy po prostu robić „swoje” – to, co do nas należy, co wynika z naszego życiowego powołania, z tym pokornym przekonaniem: Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać.
Panie Jezu, my będziemy robić „swoje”, a Ty – zrób „swoje”. Czyli pobłogosław tej naszej codziennej służbie innym: tej naszej zwyczajności i normalności…
Gdybyśmy zaś szukali przykładu, jak codzienną posługę Bogu i ludziom realizować w duchu wiary i jedności z Chrystusem, to znajdziemy go w postawie Patrona dnia dzisiejszego. A jest nim Święty Papież Leon Wielki.
Urodził się około 400 roku, w Toskanii. Papież Celestyn I mianował go archidiakonem. Od młodości wyróżniał się tak wielką erudycją i zdolnościami dyplomatycznymi, że nawet jako zwykły akolita wysyłany był przez Papieża do ważnych misji, jak chociażby – z poufną misją do Świętego Augustyna, Biskupa Hippony. W czasie jednego z takich wyjazdów, kiedy przebywał jako legat papieski w Galii, sam niespodziewanie został obrany Papieżem, po śmierci Sykstusa III, w roku 440.
Pontyfikat Papieża Leona przypadł na czasy licznych sporów teologicznych i zamieszania pośród hierarchii kościelnej. Musiał on zatem zwalczać liczne herezje oraz tendencje odśrodkowe, podejmowane przez episkopaty Afryki Północnej i Galii. To wtedy bowiem Pelagiusz głosił, że Chrystus wcale nie przyniósł odkupienia z grzechów, a Nestoriusz twierdził, że w Jezusie mieszkały dwie osoby.
Poprzez swoich legatów, w roku 451, brał Leon udział w Soborze w Chalcedonie – tym Soborze, który ustalił najważniejsze elementy doktryny chrystologicznej, przyjął bowiem wiarę w jednego Chrystusa w dwu naturach, obu niezmiennych i nieprzemieszczalnych, ale także nierozdwojonych i nierozdzielnych. Obie natury razem – jak ostatecznie wówczas stwierdzono – tworzyły jedną osobę.
Ponadto, Leon doprowadził do uznania prymatu Stolicy Piotrowej zarówno przez cesarza zachodniego Walentyniana III, jak i przez Konstantynopol. Cesarz Walentynian III ogłosił edykt postanawiający, że zarządzenia Stolicy Apostolskiej muszą być uważane za prawo, co w praktyce oznaczało prymat jurysdykcyjny Biskupa Rzymskiego. Leon wprowadził zasadę liturgicznej, kanonicznej i pastoralnej jedności Kościoła. Za jego czasów powstały pierwsze redakcje zbiorów oficjalnych modlitw liturgicznych w języku łacińskim.
Wielkim jego dokonaniem była obrona Italii i samego Rzymu przed najazdami barbarzyńców. W roku 452 wyjechał naprzeciw Attyli, króla Hunów, i jego wojsk, wstrzymując ich marsz i skłaniając do odwrotu. W trzy lata później podjął pertraktacje ze stojącym u bram Rzymu Genzerykiem, królem Wandalów. Niestety, król nie dotrzymawszy umowy, złupił Wieczne Miasto. Był ponadto Papież obrońcą kultury zachodniej. Wszystkie tu wyliczone jego zasługi sprawiły, iż jako pierwszy Papież w historii otrzymał przydomek „Wielki”.
Zmarł w dniu 10 listopada 461 roku, w Rzymie. Został pochowany w portyku Bazyliki Świętego Piotra. Zachowało się po nim dwieście listów i sto przemów, wygłoszonych do Rzymian podczas różnych świąt. Wszystkie one pozwalają poznać wiedzę teologiczną Papieża oraz ówczesne życie liturgiczne. W roku 1754 Benedykt XIV ogłosił Świętego Leona Wielkiego – Doktorem Kościoła. Jako pierwszy Papież w historii, otrzymał przydomek: „Wielki”.
A oto mały fragment jego twórczości, zaczerpnięty z jednego z kazań, a pokazujący dobrze jego duchowość. Czytamy tam takie oto słowa:
„Choć cały Kościół Boży został uporządkowany według stopni, tak aby różnorodność członków przyczyniała się do zachowania całości Mistycznego Ciała, to jednak – jak powiada Apostoł – wszyscy stanowimy jedno w Chrystusie. Nikt też nie jest oddzielony od drugiego spełnianym urzędem tak dalece, aby najmniejsza nawet część ciała pozbawiona była łączności z Głową.
Tak więc, umiłowani, w jedności wiary i Chrztu szczycimy się jedną wspólnotą oraz wspólną godnością […]. Wszystkim, odrodzonym w Chrystusie, znak Krzyża nadaje godność królewską, namaszczenie zaś Duchem Świętym wyświęca na kapłanów. Wszyscy zatem chrześcijanie, pełni Ducha i mądrości, powinni mieć świadomość, że przysługuje im – z wyjątkiem szczególnego zadania naszej posługi – godność królewska oraz udział w urzędzie kapłańskim.
Cóż bowiem jest bardziej królewskiego niż to, że dusza Bogu oddana potrafi kierować swoim ciałem? I cóż jest bardziej kapłańskiego, jak poświęcić Panu czyste sumienie i złożyć na ołtarzu serca nieskalaną ofiarę pobożności? A chociaż dzięki łasce Bożej wszystko to jest własnością wszystkich, to jednak jest rzeczą świętą i chwalebną, abyście się radowali rocznicą mego wyniesienia – jakby swoją własną chwałą. W ten sposób niechaj w całym Kościele doznaje czci jeden Sakrament kapłaństwa, który wraz z wylaniem świętego oleju obficiej wprawdzie spłynął na wyższe stopnie, ale też nieskąpo zstąpił na niższe.
Przeto, umiłowani, jeśli uczestnictwo w tym wielkim darze stanowi dla nas podstawę do wspólnej radości, to jednak nasza radość będzie bardziej prawdziwa i wzniosła, jeśli nie będziecie zwracać uwagi na naszą skromną osobę, ale raczej całą bystrością umysłu rozważać będziecie chwałę Świętego Piotra.
Niechaj ten dzień będzie poświęcony nade wszystko temu, na którego Źródło wszelkich łask wylało swe obfite dary. Wiele otrzymał on sam, a nikt nie dostąpił czegokolwiek bez jego pośrednictwa, pomimo iż Słowo Wcielone zamieszkało już pośród nas i Chrystus ofiarował już siebie dla zbawienia rodzaju ludzkiego.” Tyle z wypowiedzi Świętego Papieża Leona Wielkiego.
Wsłuchani w jego słowa i wpatrzeni w świetlany przykład jego świętości, ale też skupieni na Bożym słowie dzisiejszej liturgii, zapytajmy samych siebie, na ile doceniamy wartość codziennego zapracowania i wierności Panu właśnie w takiej codziennej rzeczywistości? Czy jest to rzeczywiście nasza droga do zbawienia?
