Szczęść Boże! Moi Drodzy, do grona Solenizantów z ostatnich dni dołączam następujące Osoby:
►Ksiądz Marcin Płóciennik – bliski mi Kapłan z Archidiecezji poznańskiej,
►Ksiądz Marcin Todorski – z Diecezji siedleckiej,
►Ksiądz Marcin Chruściel – jak wyżej,
►Ksiądz Marcin Bider – Wykładowca Uniwersytetu w Siedlcach,
►Marcin Skwarzyński – z Lublina.
A dzisiaj imieniny przeżywa Alumn Serafin Kiełbasiewicz z Seminarium poznańskiego. Księdza Serafina poznałem jakiś czas temu, w czasie ferii zimowych, w Szklarskiej Porębie, a potem odwiedził mnie On – wraz z Alumnem Janem Kempą – i zamieszkaliśmy w Kodniu, skąd wyjeżdżaliśmy zwiedzać okolicę, ale gdzie też mieliśmy czas i możliwość wspólnie pomodlić się i porozmawiać. Te rozmowy zresztą prowadzimy na bieżąco – za pomocą różnych komunikatorów. I tu chcę podkreślić, że najczęściej to właśnie Ksiądz Serafin inicjuje te rozmowy. Ostatnio zaś – spotkaliśmy się na spływie kajakowym, w sierpniu.
Dzisiaj dziękuję Panu naszemu za niezwykłego Człowieka, który swoje powołanie traktuje bardzo poważnie i z wielkim sercem! Modlę się, abyśmy mieli – już w niedługiej przyszłości – tak cudownego Kapłana!
Zarówno Księdzu Serafinowi, jak i wszystkim Solenizantom z ostatnich dni życzę wszelkiego dobra! I o to będę się dla Nich modlił.
Drodzy moi, całym sercem pozdrawiam Was z Siedlec, gdzie już rano odprawiłem Mszę Świętą gregoriańską, z udziałem Rodziny Marka i Agnieszki Siłuszyków, i Ich Córek. Odbyłem też kilka dłuższych rozmów telefonicznych – co, wszystko razem wzięte, spowodowało opóźnienie zamieszczenia słówka.
O 16:00 natomiast, w Parafii w Leopoldowie, odprawię Mszę Świętą w intencji Filipa Dawidka, z okazji niedawnych osiemnastych urodzin. Msza Święta w tej intencji była już sprawowana w naszym Duszpasterstwie Akademickim, a dzisiaj – w rodzinnej Parafii Jubilata.
Potem przejazd do Lublina, gdzie jutro będę pomagał duszpastersko.
Drodzy moi, bardzo dziękuję Uczestnikom wczorajszego spotkania świątecznego w naszym Duszpasterstwie! Księdzu Markowi dziękuję za przewodniczenie Mszy Świętej, poświęcenie opłatków na tegoroczne spotkania przedświąteczne, a także: za udzielenie nam cennych porad, w kwestii dalszej działalności naszego Duszpasterstwa. Dziękuję także każdemu i każdej z Uczestników – za wspólną modlitwę i dobrą rozmowę!
Przypominam także, że cały czas wspieramy Ojca Świętego w Jego pielgrzymowaniu do Peru. Wspólnie odmawiamy jeden dziesiątek Różańca Świętego, tajemnicę trzecią światła: Nauczanie o Królestwie Bożym i wzywanie do nawrócenia!
A oto bieżące informacje z Pielgrzymki:
A teraz już zapraszam do wsłuchania się w Boże słowo dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zatem, co konkretnie mówi dziś do mnie Pan? Z jakim bardzo osobistym i konkretnym przesłaniem zwraca się do mnie? Duchu Święty, podpowiedz…
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Sobota 32 Tygodnia zwykłego, rok II,
14 listopada 2026.,
do czytań: 3 J 5–8; Łk 18,1–8
CZYTANIE Z TRZECIEGO LISTU ŚWIĘTEGO JANA APOSTOŁA:
Ty, umiłowany Gajusie, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, a zwłaszcza przybywającym skądinąd. Oni to świadczyli o twej miłości do Kościoła; dobrze uczynisz zaopatrując ich na drogę zgodnie z wolą Boga. Przecież wyruszyli w drogę, dla imienia Jego nie przyjmując niczego od pogan. Powinniśmy zatem gościć takich ludzi, aby wspólnie z nimi pracować dla prawdy.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać: „W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi.
W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: «Obroń mnie przed moim przeciwnikiem». Przez pewien czas nie chciał.
Lecz potem rzekł do siebie: «Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie»”.
I Pan dodał: „Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi. A Bóg czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?”
Gajus, do którego Święty Jan Apostoł zwraca się w swoim Trzecim Liście – którego to fragmentu Listu wysłuchaliśmy w dzisiejszym pierwszym czytaniu – okazał pomoc braciom w wierze. Zapewne musiała to być bardzo konkretna pomoc, skoro Jan zdecydował się o tym napisać, a Kościół dowiaduje się o niej od dwóch tysięcy lat, kiedy tylko ktokolwiek czyta to właśnie Janowe Pismo. Nie wiemy, co Gajus podarował lub co uczynił w ramach tej pomocy – i chyba to nie jest ważne, skoro Jan o tym nie napisał.
Natomiast koncentrując uwagę na to, co napisał, dowiadujemy się, że było to jakieś zaopatrzenie na drogę – zapewne materialne, ale nie można wykluczać także modlitwy, dobrego słowa i błogosławieństwa; a najpewniej: jednego i drugiego – i że było to wsparcie udzielone osobom, przybywającym skądinąd. W innym tłumaczeniu mamy powiedziane: przybyszów, a w jeszcze innym: obcym.
A zatem, nie miało znaczenia, komu Gajus tej pomocy udzielił i czy są to ludzie znani Gajusowi bardziej, czy mniej. Wiemy, że ludzie ci wyruszyli w drogę, dla imienia Jego nie przyjmując niczego od pogan. Musieli to być zatem jacyś współpracownicy w dziele ewangelizacji, którzy pragnęli na tyle pozostać wiernymi tej swojej misji i na tyle nastawili się na osobisty dar serca, jaki pragnęli ofiarować tym, którym będą głosić Dobrą Nowinę, iż nie chcieli obciążać pogan swoim utrzymaniem. Tym bardziej więc mieli prawo oczekiwać wsparcia od swoich braci i sióstr w wierze.
I to właśnie wiara – a to już wybrzmiewa bardzo wyraźnie – motywowała Gajusa do okazania rzeczonej pomocy. Wyraźnie słyszymy to w pierwszym zdaniu: Ty, umiłowany Gajusie, postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom… Z jednej strony, jest to ocena dokonujących się wydarzeń, swoiste stwierdzenie faktu, potwierdzenie zgodności działań Gajusa z wiarą, którą wyznawał. Z drugiej jednak strony – możemy dopatrzyć się tu źródła motywacji tych działań: tak, Gajus czynił to, co czynił, powodowany wiarą.
Co prawda – jeśli się dobrze wczytać – usłyszymy, że ta pomoc wyruszającym braciom ma się dopiero dokonać, bo Jan pisze: dobrze uczynisz, zaopatrując ich na drogę. Skoro jednak wcześniej padało stwierdzenie, iż postępujesz w duchu wiary, gdy pomagasz braciom, to znaczy, że Gajus już to czyni, a więc skoro ta wiara jest w nim taka silna, to Jan nie ma żadnej wątpliwości, że i tej pomocy, o którą niejako prosi, Gajus udzieli – i każdej następnej także.
Zwłaszcza, że – jak w tym zdaniu słyszymy – ma to być pomoc udzielona zgodnie z wolą Boga, co w innych tłumaczeniach brzmi: w sposób godny Boga. A to tylko potwierdzenie roli wiary w postawie Gajusa.
Bo ludzie wierzący w Jezusa – właśnie w duchu tej wiary, będącej zarówno źródłem motywacji, jak i siły do działania; jak i znakiem solidarności i jedności z innymi wierzącymi – powinni się trzymać razem! I nawzajem wspierać! Dlatego tak ważna jest owa wspomniana wiara, bo jak jej nie będzie, albo będzie ona bardzo słaba, to zabraknie i motywacji, i siły, by czynić dobro, czy o nie zabiegać.
Niezwykle mocno i w sposób wyrazisty zostało to pokazane w dzisiejszej Ewangelii. Oto Jezus zestawia ze sobą – w sposób wręcz rażąco kontrastujący dwie osoby, reprezentujące biegunowo przeciwstawne sobie sfery społeczne: sędziego, przedstawiciela społecznych wyżyn, i wdowę, czyli osobę z totalnym nizin, czy może lepiej: z totalnego ubocza. Może stwierdzenie, iż z marginesu społecznego niewłaściwie się nam skojarzy, bo też nie o chodzi o taki stan rzeczy, jaki my kojarzymy z tym określeniem, czyli z jakąś patologią.
Wdowa w ówczesnych realiach życia społecznego w Izraelu nie należała do grupy patologicznej, tylko do grupy osób najuboższych, pozbawionych opieki zarówno takiej – powiedzielibyśmy – czysto ludzkiej, jak i materialnej. Bo takową zapewniał jej mąż. Mógł ją ewentualnie zapewniać dorosły syn – ale na pewno chodziło o silnego i zdecydowanego mężczyznę. Wdowa, jako niewiasta żyjąca samotnie, często z wielkim trudem musiała zabiegać o swoje utrzymanie materialne, ale i o taki podstawowy szacunek dla siebie. I oto dzisiaj słyszymy, że taka właśnie wdowa domaga się od sędziego, by wziął ją w obronę.
Dla zaostrzenia kontrastu Jezus mówi, że sędzia, do którego się zwracała, nie tylko zajmował wysoką pozycję społeczną, co już stwarzało duży dystans, ale dodatkowo był człowiekiem niesprawiedliwym! Słyszymy wręcz, że ani Boga się nie bał, ani się z ludźmi nie liczył. A to już – przyznajmy! – znaczące pogorszenie sytuacji wdowy, ale też bardzo krytyczny obraz samego sędziego. Bo w tamtych czasach tak otwarcie powiedzieć, że się Boga nie boi, to było świadectwem wielkiej odwagi.
Oczywiście – odwagi głupiej, bo „zadrzeć” z Bogiem, to naprawdę niezwykle szkodliwa dla siebie samego postawa. Zwłaszcza, że Bóg, którego obraz ukazuje nam Stary Testament, szybciej i bardziej bezpośrednio reagował na takie właśnie ludzkie postawy, jak ta, prezentowana przez sędziego. A jednak – pomimo tego – on miał ową niemądrą odwagę, miał czelność powiedzieć, że on się i tak, i tak – nawet tak stanowczego Boga nie boi, a do tego jeszcze nie liczy się z ludźmi.
I to właśnie do takiego człowieka uboga wdowa zwraca się z prośbą o pomoc, która to prośba staje się w końcu nastawaniem na niego – czemu ów niesprawiedliwy i bezbożny człowiek w końcu ulega! I pomaga wdowie. Nawet nie z tego powodu, jakoby przekonał się, że ma ona rację – ale że jej już dosyć. Jednak, z jakiego by to motywu nie było, to nic nie zmienia faktu, że ona – prosta i uboga kobieta, zdawałoby się: zupełnie bez znaczenia i bez szans na powodzenie swoich zabiegów – wygrała tę sprawę. Dlaczego?
Bo ani na moment nie straciła wiary! Ta wiara była wręcz niewyobrażalna, nie do pojęcia dla przeciętnego człowieka, mającego poczucie swojego honoru – już nawet nie mówiąc o jakimś zbyt wysokim mniemaniu o sobie, ale o takim podstawowym poczuciu własnej wartości. Uboga wdowa zwyciężyła ważnego potentata, mającego niezwykle wysokie poczucie własnej wartości – swoją pokorą i wiarą!
I tego dzisiaj Jezus uczy nas wszystkich w słowach: Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi. A Bóg czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. To jest sprawa absolutnie pewna i nie budząca najmniejszych wątpliwości: Pan na pewno pomoże. Problem jest jednak inny, a wyraził go Jezus w zdaniu ostatnim dzisiejszej Ewangelii: Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?
Można tylko gorzko stwierdzić, że to, co dzisiaj dzieje się na świecie, a często także w naszym najbliższym otoczeniu – że ludzie odchodzą od Boga, od wiary, od Kościoła – nie jest niczym nowym, skoro Jezus pytał o to już w swoich czasach, czyli dwa tysiące lat temu. A to tylko świadczy o nieustającej aktualności problemu – tak: problemu wiary człowieka. Bo Jezus chce nam udzielić wszelkich pomocy, dobrych natchnień, wsparcia na każdym odcinku i na każdym etapie naszego życia.
Problem jest jeden i zasadniczy: Czy ja w to w ogóle wierzę? A jeżeli tak – to jak wierze? Czy tak, jak Gajus, albo jak uboga wdowa z dzisiejszej Ewangelii, czy może tylko mówię, że wierzę, ale z byle powodu się załamuję i nie jestem wytrwały w modlitwie, dlatego w obliczu tego, że muszę choćby trochę poczekać na reakcję z Nieba – przestaję się modlić, przestaję ufać Jezusowi i zaczynam szukać innych wspomożycieli i innych sposobów na rozwiązanie swoich problemów? Bo Jezus mnie nie słucha, bo się na Nim zawiodłem – tak uważam!
Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie? Gdyby Jezus dzisiaj, TU I TERAZ, stanął przede mną i postawił mi to pytanie, to co bym odpowiedział? Na pewno – każdy z nas odpowiedziałby: „Ależ, oczywiście, Panie Jezu! Mojej wiary możesz być pewny!” Ale wtedy Jezus postawi na pewno drugie pytanie: Po czym to mogę poznać?… I po czym mogą to poznać inni ludzie?…
