Szczęść Boże! Drodzy moi, w dniu dzisiejszym imieniny przeżywa Ksiądz Edmund Szarek, były Dziekan Dekanatu łaskarzewskiego, a przed laty – Proboszcz Parafii w Serokomli, gdzie przez rok mieszkałem, w czasie swoich studiów prawa kanonicznego na KUL. Jest to życzliwy i bardzo otwarty na innych Człowiek!
Urodziny natomiast przeżywają:
►Ksiądz Marcin Komoszyński, pochodzący z mojej rodzinnej Parafii, a niegdyś należący także do jednej z młodzieżowych Wspólnot,
►Antoni Olender, Syn Szymona i Magdaleny, bardzo bliskich mi Osób z Celestynowa, z Diecezji warszawsko – praskiej.
Wszystkim świętującym życzę obfitości Bożego błogosławieństwa! Zapewniam o modlitwie!
Drodzy moi, towarzyszymy Ojcu Świętemu w Jego pielgrzymowaniu do krajów Ameryki Południowej. Dzisiaj już ono się kończy. Od samego początku wspieraliśmy Papieża naszą modlitwą – w różnych formach – a znakiem naszej duchowej jedności było odmawianie codziennie jedego dziesiątka Różańca Świętego, tajemnicy trzeciej światła: Nauczanie o Królestwie Bożym i wzywanie do nawrócenia.
Serdecznie dziękuję Wszystkim, którzy w to wspólne dzieło zechcieli się włączyć! Dzisiaj kończymy całą akcję, ale nie kończymy naszego duchowego wspierania Ojca Świętego!
A oto bieżące informacje z Pielgrzymki:
Dodam tylko, że oglądając w nocy transmisję na żywo ze Mszy Świętej, zobaczyłem mojego Kolegę z Roku Święceń, Księdza Jana Miedzianowskiego, który już od lat właśnie w Peru posługuje. Wśród Koncelebransów wyruszał do udzielania Komunii Świętej – i wtedy uchwyciła Go kamera. Właśnie przesyłamy sobie – na grupie naszego Kursu – filmik pokazujący ten moment.
Bardzo – jako Wspólnota kursowa – jesteśmy dumni z naszego Brata w kapłaństwie i z Jego odwagi podjęcia tak trudnej posługi. Wspieramy Go modlitwą!
A tu zmiana tematu, ale to także ważna sprawa – szczególnie, w kontekście ostatnich wydarzeń. Zwróciłem dzisiaj uwagę na ten artykuł:
https://wpolityce.pl/kraj/to-oni-inspirowali-zamachowca-z-krakowa-nve-i-zaniepokojenie-sluzb,300070
Co o tym myślicie? Proszę o refleksje!
A właśnie wolne media podały informację, że dzisiaj odbędzie się wspólny pogrzeb Rodziców i Siostry zamachowca. Jemu samemu Rodzina nie zamierza organizować pogrzebu… Taką informację podano…
A ja dzisiaj pozdrawiam Was z Siedlec. Zacząłem dzień o 6:00 – Mszą Świętą w Katedrze, transmitowaną przez Katolickie Radio Podlasie. Również jutro, o 6:00, będę sprawował taką „radiową” Mszę Świętą. I tak – póki co – w każdy poniedziałek i wtorek, o ile nie będzie jakichś zmian. Ale o takowych będę informował.
Zatem, zapraszam na jutro:
https://radiopodlasie.pl/radio-online/
A dzisiaj, przez cały dzień, zamierzam być na miejscu, rozwożąc Ogłoszenia naszego Duszpasterstwa i podejmując różne sprawy bieżące. A o 19:00 spotykam się z Rodziną Siłuszyków na Mszy Świętej gregoriańskiej.
Pod powyższym linkiem będzie można odsłuchać dzisiaj transmisji z Uroczystości odpustowej w mojej rodzinnej Parafii – Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Białej Podlaskiej. Dzisiaj bowiem Kościół dopuszcza wspomnienie Matki Bożej Ostrobramskiej, czczonej także jako Matka Boża Miłosierdzia – i jest to drugorzędny Odpust w naszej Parafii. Zachęcam do modlitewnej łączności – o godzinie 18:00!
Teraz zaś już zapraszam Wszystkich do wsłuchania się w Boże słowo dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zatem, co dziś mówi do mnie Pan? Z jakim konkretnym przesłaniem zwraca się właśnie dzisiaj – właśnie do mnie? Duchu Święty, podpowiedz…
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Poniedziałek 33 Tygodnia zwykłego, rok II,
Wspomnienie dowolne Matki Bożej Ostrobramskiej,
16 listopada 2026.,
do czytań: Ap 1,1–4;2,1–5a; Łk 18,35–43
CZYTANIE Z KSIĘGI APOKALIPSY ŚWIĘTEGO JANA APOSTOŁA:
Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem, i wysławszy swojego anioła, oznajmił przezeń za pomocą znaków słudze swojemu Janowi. Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział. Błogosławiony, który odczytuje i którzy słuchają słów Proroctwa, a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska.
Jan do siedmiu Kościołów, które są w Azji: Łaska wam i pokój od tego, Który jest, i Który był i Który przychodzi, i od Siedmiu Duchów, które są przed Jego tronem.
Usłyszałem Pana mówiącego do mnie: „Aniołowi Kościoła w Efezie napisz: To mówi Ten, który dzierży w prawicy swej siedem gwiazd, Ten, który się przechadza wśród siedmiu złotych świeczników: «Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość, i to, że złych nie możesz znieść, i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są, i żeś ich uznał za kłamców. Ty masz wytrwałość: i zniosłeś wiele dla imienia mego – niezmordowany.
Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości. Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij»”.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:
Kiedy Jezus zbliżył się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Gdy usłyszał, że tłum przeciąga, dowiadywał się, co się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi.
Wtedy zaczął wołać: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”
Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie.
A gdy się zbliżył, zapytał go: „Co chcesz, abym ci uczynił?”
Odpowiedział: „Panie, żebym przejrzał”.
Jezus mu odrzekł: „Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła”.
Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.
Ostatnie dni roku liturgicznego, jakie właśnie przeżywamy – w tym i w następnym tygodniu – przywodzą nam na myśl ostatnie dni naszego życia na tym świecie, ale też ostatnie dni historii świata i wszystkich spraw na nim. Bardzo mocno Kościół nam to uświadamia – a może po prostu: przypomina – że takie dni kiedyś nastąpią.
I dlatego daje nam do przeczytania i przemyślenia fragmenty ostatniej Księgi Pisma Świętego, czyli Apokalipsy Świętego Jana Apostoła, a w tej Księdze – bardzo konkretne przesłanie, rozpoczynające się od tych słów: Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem, i wysławszy swojego anioła, oznajmił przezeń za pomocą znaków słudze swojemu Janowi. Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział. Błogosławiony, który odczytuje i którzy słuchają słów Proroctwa, a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska.
A potem kolejno przesłanie do siedmiu Kościołów, które są w Azji, czyli do siedmiu konkretnych wspólnot chrześcijańskich – w takim niedosłownym rozumieniu, ale jakby do siedmiu dzisiejszych diecezji – z bardzo konkretnymi wskazaniami, co mogą, a wręcz powinny zmienić w swojej postawie, aby dobrze wypełniać swoje chrześcijańskie powołanie.
Księga Apokalipsy zawiera zapis wizji, jakie Apostoł Jan otrzymał w roku 95, na wyspie Patmos, dokąd został karnie zesłany, za cesarza rzymskiego Domicjana. I cała Księga jest przesłaniem nadziei, z jakim do swojego dopiero kształtującego się Kościoła zwraca się Jezus Chrystus, ukazując w kolejnych wizjach losy tegoż Kościoła – aż do końca czasów – zapewniając przy tym, że nigdy go nie opuści. Także w obliczu prześladowań, jakie wówczas uderzały w młodą Wspólnotę ze strony imperium rzymskiego.
I to jest źródłem wielkiej nadziei dla Jego uczniów: że bez względu na wszystko, co ich spotyka i co ma ich jeszcze spotkać – On zawsze będzie z nimi i będzie nad nimi czuwał, będzie ich prowadził. Co nie zmienia faktu, że swoją postawę to oni sami powinni kształtować – nie On za nich. Dlatego Księga nie zawiera sposobów unikania prześladowań, ani – tym bardziej – sposobów odegrania się na prześladowcach. Zawiera natomiast wskazania i napomnienia, dotyczące postawy chrześcijan! Bo prześladowania i przeciwności zewnętrzne – to jedna sprawa. Ale błędy i grzechy samych chrześcijan – to drugie.
I dlatego chrześcijanie mają przede wszystkim swoją postawę uczynić jak najdoskonalszą, uwalniając ją od błędów i grzechów, które oddalały ich od Jezusa! Bo żaden zewnętrzny prześladowca nic nie będzie mógł zrobić, w żaden trwały sposób im zaszkodzić, jeśli oni będą trwali mocno w wierze – i w pełnej jedności z Jezusem. Jeśli do ich postępowania nie będzie żadnych zastrzeżeń.
Tymczasem, już nawet dzisiaj słyszymy słowa skierowane do Kościoła w Efezie: Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość, i to, że złych nie możesz znieść, i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są, i żeś ich uznał za kłamców. Ty masz wytrwałość: i zniosłeś wiele dla imienia mego – niezmordowany. Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości. Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij.
I właśnie o ten powrót «do pierwotnej miłości» chodzi – i o inne konieczne zmiany w postawie chrześcijan. Chodzi o to, aby – jak niewidomy z dzisiejszej Ewangelii – lgnęli oni do Jezusa, wbrew wszelkim niekorzystnym okolicznościom i naciskom otoczenia, że mają zamilknąć, że nie mają wołać do Jezusa, że mają sobie dać spokój. Na niego właśnie tak nalegali, żeby przestał. A on nie przestał, tylko jeszcze głośniej wołał: Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!
To spowodowało, że Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się zbliżył, zapytał go: „Co chcesz, abym ci uczynił?” Odpowiedział: „Panie, żebym przejrzał”. Jezus mu odrzekł: „Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła”.
Drodzy moi, przy takim nastawieniu ludzi wierzących – cóż mogą zrobić nawet najgorsi prześladowcy? Kiedy chrześcijanie będą coraz bardziej święci – cóż będzie znaczyła nawet największa złośliwość ludzi podłych i pogubionych? Cóż trwale złego może uczynić nawet najbardziej wyrafinowany w swoim podstępnym działaniu przeciwnik – jeżeli będzie próbował uderzyć w serca mocne wiarą, twarde jak skała – w swojej wierności Jezusowi?
My nieraz mówimy – widząc to wszystko zło, które dzieje się na świecie – że nic nie możemy na to poradzić. I że nic się nie da zrobić. Jakże to częste stwierdzenie w ustach – niestety – także ludzi wierzących! A przecież my, przyjaciele Jezusa – Jego naśladowcy, świadkowie, wyznawcy i głosiciele – możemy ten świat zmieniać! My go mamy zmieniać!
Dlatego nie mówmy: „A cóż ja mogę? Przecież nie zmienię świata, nie zmienię ludzi wokół siebie, nie zmienię tego złego czasu, jaki nastał!” Nie mówmy tak nigdy – bo to nieprawda! Bo każdy z nas może to zrobić. Jak?
Zmieniając siebie. I tak, jak chrześcijanie z Efezu – powracając ciągle «do pierwotnej miłości»! I tak, jak niewidomy z dzisiejszej Ewangelii – wbrew wszystkim i wszystkiemu – zamęczając Jezusa swoim wołaniem: Jezusie, [Synu Boży, mój Zbawicielu i Przyjacielu], ulituj się nade mną!
A pomocy w kształtowaniu takiej postawy dzisiaj szukamy we wstawiennictwie i wzorze świętości Najświętszej Maryi Pannie, którą dzisiaj czcimy, jako Tę, „która w Ostrej świeci Bramie”…
Zarówno czczony przez nas dzisiaj cudowny obraz Matki Bożej, jak i kaplica, w której się mieści, oraz sama Ostra Brama mają bogatą historię, ściśle wiążącą się z historią rozbudowy Wilna. Na przełomie XV i XVI wieku postanowiono otoczyć je murem obronnym. Powstało dziewięć bram miejskich, z których jedna – jedyna zachowana do naszych czasów – nosiła nazwę Miednickiej, inaczej Krewskiej. Nieco później przyjęła się inna nazwa bramy – Ostra.
Zgodnie z tradycją, na bramach obronnych zawieszano święte obrazy. Ostra Brama po obu jej stronach również miała własne obrazy, które po pewnym czasie uległy zniszczeniu. Jednym z tych obrazów był wizerunek Matki Bożej, odbierający już od XVI wieku cześć wiernych. Gdy pierwotny obraz uległ zniszczeniu, zastąpiono go nowym, który także zasłynął łaskami i został ukoronowany w roku 1927.
Kult Matki Bożej z Ostrej Bramy jest ogromny i niezrównany w swej sile. Wyraźne jego wzmożenie nastąpiło w pierwszej połowie XVIII wieku, a następnie – po rozbiorach Polski. W 1993 roku modlił się w kaplicy w Ostrej Bramie Jan Paweł II. Ofiarował wtedy Matce Najświętszej złotą różę. Kult Matki Bożej Ostrobramskiej jest ciągle żywy i obecny nie tylko na terenie Litwy, ale także w sąsiednich krajach.
Ostra Brama wiąże się również w istotny sposób z kultem Miłosierdzia Bożego. Obraz Miłosierdzia Bożego został namalowany w Wilnie i wystawiony publicznie właśnie w Ostrej Bramie – w dniach od 26 do 28 kwietnia 1935 roku. Tu też Święta Faustyna Kowalska miała wizję triumfu obrazu Miłosierdzia Bożego.
Niech wstawiennictwo Matki Miłosierdzia wyprosi nam łaskę wytrwałości i cierpliwości w ciągłym powracaniu «do pierwotnej miłości»…
