Panie, żebym przejrzał…

P

Szczęść Boże! Drodzy moi, w dniu dzisiejszym imieniny przeżywa Ksiądz Edmund Szarek, były Dziekan Dekanatu łaskarzewskiego, a przed laty – Proboszcz Parafii w Serokomli, gdzie przez rok mieszkałem, w czasie swoich studiów prawa kanonicznego na KUL. Jest to życzliwy i bardzo otwarty na innych Człowiek!

Urodziny natomiast przeżywają:

►Ksiądz Marcin Komoszyński, pochodzący z mojej rodzinnej Parafii, a niegdyś należący także do jednej z młodzieżowych Wspólnot,

►Antoni Olender, Syn Szymona i Magdaleny, bardzo bliskich mi Osób z Celestynowa, z Diecezji warszawsko – praskiej.

Wszystkim świętującym życzę obfitości Bożego błogosławieństwa! Zapewniam o modlitwie!

Drodzy moi, towarzyszymy Ojcu Świętemu w Jego pielgrzymowaniu do krajów Ameryki Południowej. Dzisiaj już ono się kończy. Od samego początku wspieraliśmy Papieża naszą modlitwą – w różnych formach – a znakiem naszej duchowej jedności było odmawianie codziennie jedego dziesiątka Różańca Świętego, tajemnicy trzeciej światła: Nauczanie o Królestwie Bożym i wzywanie do nawrócenia.

Serdecznie dziękuję Wszystkim, którzy w to wspólne dzieło zechcieli się włączyć! Dzisiaj kończymy całą akcję, ale nie kończymy naszego duchowego wspierania Ojca Świętego!

A oto bieżące informacje z Pielgrzymki:

https://www.vaticannews.va/pl/podcast/aktualnosci/2026/11/aktualnosci-radia-watykanskiego-15-11-2026.html?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=NewsletterVN-PL

Dodam tylko, że oglądając w nocy transmisję na żywo ze Mszy Świętej, zobaczyłem mojego Kolegę z Roku Święceń, Księdza Jana Miedzianowskiego, który już od lat właśnie w Peru posługuje. Wśród Koncelebransów wyruszał do udzielania Komunii Świętej – i wtedy uchwyciła Go kamera. Właśnie przesyłamy sobie – na grupie naszego Kursu – filmik pokazujący ten moment.

Bardzo – jako Wspólnota kursowa – jesteśmy dumni z naszego Brata w kapłaństwie i z Jego odwagi podjęcia tak trudnej posługi. Wspieramy Go modlitwą!

A tu zmiana tematu, ale to także ważna sprawa – szczególnie, w kontekście ostatnich wydarzeń. Zwróciłem dzisiaj uwagę na ten artykuł:

https://wpolityce.pl/kraj/to-oni-inspirowali-zamachowca-z-krakowa-nve-i-zaniepokojenie-sluzb,300070

Co o tym myślicie? Proszę o refleksje!

A właśnie wolne media podały informację, że dzisiaj odbędzie się wspólny pogrzeb Rodziców i Siostry zamachowca. Jemu samemu Rodzina nie zamierza organizować pogrzebu… Taką informację podano…

A ja dzisiaj pozdrawiam Was z Siedlec. Zacząłem dzień o 6:00 – Mszą Świętą w Katedrze, transmitowaną przez Katolickie Radio Podlasie. Również jutro, o 6:00, będę sprawował taką „radiową” Mszę Świętą. I tak – póki co – w każdy poniedziałek i wtorek, o ile nie będzie jakichś zmian. Ale o takowych będę informował.

Zatem, zapraszam na jutro:

https://radiopodlasie.pl/radio-online/

A dzisiaj, przez cały dzień, zamierzam być na miejscu, rozwożąc Ogłoszenia naszego Duszpasterstwa i podejmując różne sprawy bieżące. A o 19:00 spotykam się z Rodziną Siłuszyków na Mszy Świętej gregoriańskiej.

Pod powyższym linkiem będzie można odsłuchać dzisiaj transmisji z Uroczystości odpustowej w mojej rodzinnej Parafii – Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Białej Podlaskiej. Dzisiaj bowiem Kościół dopuszcza wspomnienie Matki Bożej Ostrobramskiej, czczonej także jako Matka Boża Miłosierdzia – i jest to drugorzędny Odpust w naszej Parafii. Zachęcam do modlitewnej łączności – o godzinie 18:00!

Teraz zaś już zapraszam Wszystkich do wsłuchania się w Boże słowo dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:

https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut

Zatem, co dziś mówi do mnie Pan? Z jakim konkretnym przesłaniem zwraca się właśnie dzisiaj – właśnie do mnie? Duchu Święty, podpowiedz…

Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen

Gaudium et spes! Ks. Jacek

Poniedziałek 33 Tygodnia zwykłego, rok II,

Wspomnienie dowolne Matki Bożej Ostrobramskiej,

16 listopada 2026., 

do czytań: Ap 1,1–4;2,1–5a; Łk 18,35–43

CZYTANIE Z KSIĘGI APOKALIPSY ŚWIĘTEGO JANA APOSTOŁA:

Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem, i wysławszy swojego anioła, oznajmił przezeń za pomocą znaków słudze swojemu Janowi. Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział. Błogosławiony, który odczytuje i którzy słuchają słów Proroctwa, a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska.

Jan do siedmiu Kościołów, które są w Azji: Łaska wam i pokój od tego, Który jest, i Który był i Który przychodzi, i od Siedmiu Duchów, które są przed Jego tronem.

Usłyszałem Pana mówiącego do mnie: „Aniołowi Kościoła w Efezie napisz: To mówi Ten, który dzierży w prawicy swej siedem gwiazd, Ten, który się przechadza wśród siedmiu złotych świeczników: «Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość, i to, że złych nie możesz znieść, i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są, i żeś ich uznał za kłamców. Ty masz wytrwałość: i zniosłeś wiele dla imienia mego – niezmordowany.

Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości. Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij»”.

SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:

Kiedy Jezus zbliżył się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Gdy usłyszał, że tłum przeciąga, dowiadywał się, co się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi.

Wtedy zaczął wołać: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”

Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie.

A gdy się zbliżył, zapytał go: „Co chcesz, abym ci uczynił?”

Odpowiedział: „Panie, żebym przejrzał”.

Jezus mu odrzekł: „Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła”.

Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.

Ostatnie dni roku liturgicznego, jakie właśnie przeżywamy – w tym i w następnym tygodniu – przywodzą nam na myśl ostatnie dni naszego życia na tym świecie, ale też ostatnie dni historii świata i wszystkich spraw na nim. Bardzo mocno Kościół nam to uświadamia – a może po prostu: przypomina – że takie dni kiedyś nastąpią.

I dlatego daje nam do przeczytania i przemyślenia fragmenty ostatniej Księgi Pisma Świętego, czyli Apokalipsy Świętego Jana Apostoła, a w tej Księdze – bardzo konkretne przesłanie, rozpoczynające się od tych słów: Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem, i wysławszy swojego anioła, oznajmił przezeń za pomocą znaków słudze swojemu Janowi. Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział. Błogosławiony, który odczytuje i którzy słuchają słów Proroctwa, a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska.

A potem kolejno przesłanie do siedmiu Kościołów, które są w Azji, czyli do siedmiu konkretnych wspólnot chrześcijańskich – w takim niedosłownym rozumieniu, ale jakby do siedmiu dzisiejszych diecezji – z bardzo konkretnymi wskazaniami, co mogą, a wręcz powinny zmienić w swojej postawie, aby dobrze wypełniać swoje chrześcijańskie powołanie.

Księga Apokalipsy zawiera zapis wizji, jakie Apostoł Jan otrzymał w roku 95, na wyspie Patmos, dokąd został karnie zesłany, za cesarza rzymskiego Domicjana. I cała Księga jest przesłaniem nadziei, z jakim do swojego dopiero kształtującego się Kościoła zwraca się Jezus Chrystus, ukazując w kolejnych wizjach losy tegoż Kościoła – aż do końca czasów – zapewniając przy tym, że nigdy go nie opuści. Także w obliczu prześladowań, jakie wówczas uderzały w młodą Wspólnotę ze strony imperium rzymskiego.

I to jest źródłem wielkiej nadziei dla Jego uczniów: że bez względu na wszystko, co ich spotyka i co ma ich jeszcze spotkać – On zawsze będzie z nimi i będzie nad nimi czuwał, będzie ich prowadził. Co nie zmienia faktu, że swoją postawę to oni sami powinni kształtować – nie On za nich. Dlatego Księga nie zawiera sposobów unikania prześladowań, ani – tym bardziej – sposobów odegrania się na prześladowcach. Zawiera natomiast wskazania i napomnienia, dotyczące postawy chrześcijan! Bo prześladowania i przeciwności zewnętrzne – to jedna sprawa. Ale błędy i grzechy samych chrześcijan – to drugie.

I dlatego chrześcijanie mają przede wszystkim swoją postawę uczynić jak najdoskonalszą, uwalniając ją od błędów i grzechów, które oddalały ich od Jezusa! Bo żaden zewnętrzny prześladowca nic nie będzie mógł zrobić, w żaden trwały sposób im zaszkodzić, jeśli oni będą trwali mocno w wierze – i w pełnej jedności z Jezusem. Jeśli do ich postępowania nie będzie żadnych zastrzeżeń.

Tymczasem, już nawet dzisiaj słyszymy słowa skierowane do Kościoła w Efezie: Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość, i to, że złych nie możesz znieść, i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są, i żeś ich uznał za kłamców. Ty masz wytrwałość: i zniosłeś wiele dla imienia mego – niezmordowany. Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości. Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij.

I właśnie o ten powrót «do pierwotnej miłości» chodzi – i o inne konieczne zmiany w postawie chrześcijan. Chodzi o to, aby – jak niewidomy z dzisiejszej Ewangelii – lgnęli oni do Jezusa, wbrew wszelkim niekorzystnym okolicznościom i naciskom otoczenia, że mają zamilknąć, że nie mają wołać do Jezusa, że mają sobie dać spokój. Na niego właśnie tak nalegali, żeby przestał. A on nie przestał, tylko jeszcze głośniej wołał: Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!

To spowodowało, że Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się zbliżył, zapytał go: „Co chcesz, abym ci uczynił?” Odpowiedział: „Panie, żebym przejrzał”. Jezus mu odrzekł: „Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła”.

Drodzy moi, przy takim nastawieniu ludzi wierzących – cóż mogą zrobić nawet najgorsi prześladowcy? Kiedy chrześcijanie będą coraz bardziej święci – cóż będzie znaczyła nawet największa złośliwość ludzi podłych i pogubionych? Cóż trwale złego może uczynić nawet najbardziej wyrafinowany w swoim podstępnym działaniu przeciwnik – jeżeli będzie próbował uderzyć w serca mocne wiarą, twarde jak skała – w swojej wierności Jezusowi?

My nieraz mówimy – widząc to wszystko zło, które dzieje się na świecie – że nic nie możemy na to poradzić. I że nic się nie da zrobić. Jakże to częste stwierdzenie w ustach – niestety – także ludzi wierzących! A przecież my, przyjaciele Jezusa – Jego naśladowcy, świadkowie, wyznawcy i głosiciele – możemy ten świat zmieniać! My go mamy zmieniać!

Dlatego nie mówmy: „A cóż ja mogę? Przecież nie zmienię świata, nie zmienię ludzi wokół siebie, nie zmienię tego złego czasu, jaki nastał!” Nie mówmy tak nigdy – bo to nieprawda! Bo każdy z nas może to zrobić. Jak?

Zmieniając siebie. I tak, jak chrześcijanie z Efezu – powracając ciągle «do pierwotnej miłości»! I tak, jak niewidomy z dzisiejszej Ewangelii – wbrew wszystkim i wszystkiemu – zamęczając Jezusa swoim wołaniem: Jezusie, [Synu Boży, mój Zbawicielu i Przyjacielu], ulituj się nade mną!

A pomocy w kształtowaniu takiej postawy dzisiaj szukamy we wstawiennictwie i wzorze świętości Najświętszej Maryi Pannie, którą dzisiaj czcimy, jako Tę, „która w Ostrej świeci Bramie”…

Zarówno czczony przez nas dzisiaj cudowny obraz Matki Bożej, jak i kaplica, w której się mieści, oraz sama Ostra Brama mają bogatą historię, ściśle wiążącą się z historią rozbudowy Wilna. Na przełomie XV i XVI wieku postanowiono otoczyć je murem obronnym. Powstało dziewięć bram miejskich, z których jedna – jedyna zachowana do naszych czasów – nosiła nazwę Miednickiej, inaczej Krewskiej. Nieco później przyjęła się inna nazwa bramy – Ostra.

Zgodnie z tradycją, na bramach obronnych zawieszano święte obrazy. Ostra Brama po obu jej stronach również miała własne obrazy, które po pewnym czasie uległy zniszczeniu. Jednym z tych obrazów był wizerunek Matki Bożej, odbierający już od XVI wieku cześć wiernych. Gdy pierwotny obraz uległ zniszczeniu, zastąpiono go nowym, który także zasłynął łaskami i został ukoronowany w roku 1927.

Kult Matki Bożej z Ostrej Bramy jest ogromny i niezrównany w swej sile. Wyraźne jego wzmożenie nastąpiło w pierwszej połowie XVIII wieku, a następnie – po rozbiorach Polski. W 1993 roku modlił się w kaplicy w Ostrej Bramie Jan Paweł II. Ofiarował wtedy Matce Najświętszej złotą różę. Kult Matki Bożej Ostrobramskiej jest ciągle żywy i obecny nie tylko na terenie Litwy, ale także w sąsiednich krajach.

Ostra Brama wiąże się również w istotny sposób z kultem Miłosierdzia Bożego. Obraz Miłosierdzia Bożego został namalowany w Wilnie i wystawiony publicznie właśnie w Ostrej Bramie – w dniach od 26 do 28 kwietnia 1935 roku. Tu też Święta Faustyna Kowalska miała wizję triumfu obrazu Miłosierdzia Bożego.

Niech wstawiennictwo Matki Miłosierdzia wyprosi nam łaskę wytrwałości i cierpliwości w ciągłym powracaniu «do pierwotnej miłości»…

Dodaj komentarz

Archiwum wpisów

Ks. Jacek Jaśkowski

Witam serdecznie! Kłania się Ks. Jacek Jaśkowski. Nie jestem ani kimś ważnym, ani kimś znanym. Jestem księdzem, który po prostu chce rozmawiać. Codzienna kapłańska posługa pokazuje mi, że tematów do rozmów z księdzem jest coraz więcej i dzisiaj żaden ksiądz nie może od nich uciekać, ale – wprost przeciwnie – podejmować nowe wyzwania. To przekonanie skłoniło mnie do próby otwarcia tegoż bloga, chociaż okazji do rozmów na co dzień – w konfesjonale i poza nim – na szczęście nie brakuje. Myślę jednak, że ten blog będzie jeszcze jednym sposobem i przestrzenią nawiązania kontaktu z ludźmi dobrej woli, otwartymi na dialog.