Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus! Drodzy moi, w dniu dzisiejszym pierwszą rocznicę zawarcia Sakramentalnego Małżeństwa przeżywają Dominik i Natalia Demianiukowie. Dominik angażował się jako lektor w mojej rodzinnej Parafii, a także należał do FORMACJI «SPE SALVI». Modlę się o coraz większą radość z małżeńskiego życia – o odkrywanie każdego dnia, coraz bardziej, jego piękna!
Imieniny natomiast przeżywa dzisiaj Ksiądz Albert Paszkowski, pochodzący z naszej Diecezji, a posługujący w Archidiecezji Warszawskiej. Życząc wszelkiego dobra – zapewniam o modlitwie!
Drodzy moi, pamiętajmy o Ojcu Świętym i Jego pielgrzymowaniu. Przypominam o naszej modlitewnej inicjatywie – jeden dziesiątek Różańca Świętego, tajemnica trzecia światła: Nauczanie o Królestwie Bożym i wzywanie do nawrócenia! Można też – do czego zachęcam – zanosić wszelkie inne modlitwy!
A oto informacje bieżące z trasy pielgrzymki:
A ja dzisiaj pomagam duszpastersko, głosząc także Boże słowo, w Parafii Świętego Jana Kantego w Lublinie. Msze Święte o godznie 7:00, 8:30, 10:00, 11:30 i 13:00. Potem już wracam do Siedlec.
Gdyby ktoś chciał się ze mną łączyć w modlitwie, to zapraszam:
https://www.youtube.com/c/Parafia%C5%9BwJanaKantegowLublinie/streams
A o 20:00 – Msza Święta w naszym Duszpasterstwie!
Teraz zaś już zapraszam do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zatem, co dziś mówi do mnie Pan? Z jakim osobistym słowem – wezwaniem, zachętą – zwraca się do mnie? Duchu Święty, podpowiedz…
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
33 Niedziela zwykła, A,
15 listopada 2026.,
do czytań: Prz 31,10–13.19–20.30–31; 1 Tes 5,1–6; Mt 25,14–30
CZYTANIE Z KSIĘGI PRZYSŁÓW:
Niewiastę dzielną któż znajdzie?
Jej wartość przewyższa perły.
Serce małżonka jej ufa,
na zyskach mu nie zbywa;
nie czyni mu źle, ale dobrze
przez wszystkie dni jego życia.
O len się stara i wełnę,
pracuje starannie rękami.
Wyciąga ręce po kądziel,
jej palce chwytają wrzeciono.
Otwiera dłoń ubogiemu,
do nędzarza wyciąga swe ręce.
Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno:
chwalić należy niewiastę, co boi się Pana.
Z owocu jej rąk jej dajcie,
niech w bramie chwalą jej czyny.
CZYTANIE Z PIERWSZEGO LISTU ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO TESALONICZAN:
Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach. Sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie jak złodziej w nocy.
Kiedy bowiem będą mówić: „Pokój i bezpieczeństwo”, tak niespodziana przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie ujdą. Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteście synami nocy ani ciemności.
Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO MATEUSZA:
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Pewien człowiek mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obrót i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.
Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.
Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: «Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem». Rzekł mu pan: «Dobrze, sługo dobry i wierny. Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana».
Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: «Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem». Rzekł mu pan: «Dobrze, sługo dobry i wierny. Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana».
Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent i rzekł: «Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność».
Odrzekł mu pan jego: «Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów». Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz w ciemności; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.
Jaką jest ta niewiasta dzielna, o którą pyta dzisiaj, w pierwszym czytaniu, Autor Księgi Przysłów? W czym wyraża się jej dzielność? Na czym polega? Być może, spodziewalibyśmy się usłyszeć o jakichś spektakularnych dokonaniach, mrożących krew w żyłach i wzbudzających powszechny aplauz, a tymczasem w dalszej części tekstu słyszymy o sprawach tak zwyczajnych, że wręcz – chciałoby się powiedzieć – banalnych, jak te, że o len się stara i wełnę, pracuje starannie rękami. Wyciąga ręce po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce.
I to właśnie dlatego – jak z kolei wybrzmiało w pierwszym zdaniu, jej wartość przewyższa perły ? Z tego powodu jej wartość jest tak wielka, że wyciąga ręce po kądziel ? I że pracuje starannie rękami ? To są te nadzwyczajne rzeczy? A może są właśnie tak zwyczajne, że – szczególne w naszych czasach – aż wzbudzają podziw?… Bo w naszych czasach to, co do tej pory było normalne i zwyczajne, wzbudza zadziwienie – szczególnie młodszego pokolenia – że można tak zwyczajnie uczciwie pracować, nie kombinując na prawo i lewo.
Jak się wydaje, Autor biblijny także te sprawy tak kojarzy: dzielność niewiasty – z jej wiernością swemu powołaniu i zadaniom, jakie z niego wynikają. Bo to właśnie dlatego – jak słyszymy – serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. Wszystko zaś tłumaczy i podsumowuje to mocne stwierdzenie: Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana.
Tak, chwalić należy niewiastę, co z miłości do Boga wypełnia Jego przykazania – w rytmie swoich codziennych, najbardziej prozaicznych zajęć. I taką, która rozwija talenty i charyzmaty, jakie Pan jej dał. Bez względu na to, czy tych talentów dostała pięć, czy dwa, czy jeden. O takiej to sytuacji opowiada nam dzisiejsza Ewangelia, przytaczając przypowieść Jezusa o tym, jak to pewien człowiek mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał.
Dokładnie taką informację otrzymaliśmy i ona już nasuwa nam kilka skojarzeń i pytań. Bo – po pierwsze – wyraźnie pokazuje, że ów pewien człowiek darzył dużym zaufaniem swoje sługi, skoro przekazał im swój majątek. A dodatkowo wzmacnia tę informację wiadomość o tym, że wybierał on się w podróż, co oznacza, że przynajmniej przez jakiś czas nie miałby kontroli nad swoim majątkiem. Jako rzekliśmy, to tylko podkreśla z całą wyrazistością fakt tegoż zaufania.
Wyraziło się zaś ono konkretnie tym, że troje sług otrzymało talenty, którymi mieli dysponować, ale tutaj kolejne spostrzeżenie i pytanie: każdy otrzymał inną ilość: pięć, dwa, jeden… Dlaczego właśnie tak? Ewangelista podaje nam krótką informację: każdemu według zdolności. Oznacza to, że pan znał dobrze swoje sługi, chociaż – i to kolejne spostrzeżenie – co do jednego jednak nieco się pomylił.
Bo ten, który otrzymał pięć, zyskał drugie tyle. Była to zatem trafna decyzja, by mu te pięć przekazać… Podobnie, jak i z tym, który otrzymał dwa – i zyskał drugie dwa. Tu też dobra decyzja. Niestety, w przypadku tego, który zyskał jeden, decyzja gospodarza tylko częściowo była trafiona. Bo fakt, że dał mu jeden talent – tylko jeden – wskazuje na to, że na zbyt dużo z jego strony nie liczył. Okazało się jednak, że nawet i tego nie otrzymał, na co liczył. Bo «sługa zły i gnuśny» – jak został określony przez pana w chwili rozliczenia – nawet tego jednego talentu nie pomnożył.
On go też nie utracił – to musimy sobie jasno powiedzieć, zauważyć to i podkreślić – przeto nie możemy go oskarżać o kradzież, czy coś podobnego. Sługa ów został ukarany dokładnie za to, do czego się sam przyznał, czyli za to, że nawet tego jednego talentu nie pomnożył.
Owszem, zaznaczmy i to, że ten jeden talent to też nie takie „byle co”, jeśli sobie przypomnimy, że równowartość takiej ówczesnej jednostki monetarnej, jak talent, to trzydzieści cztery kilogramy złota lub srebra! Zatem, ów trzeci sługa nie został pominięty, skrzywdzony lub za mało doceniono jego możliwości. Niestety, jak się okazało – przeceniono go.
Bo nawet z tego jednego talentu nie zrobił użytku. Zakopał go – i oddał tak, jak otrzymał. W takim samym stanie – bez uszczerbku. A jednak gospodarz, po powrocie, wziąwszy ten talent do ręki, dopatrzył się na nim uszczerbku… Tym uszczerbkiem był to właśnie, że nie został pomnożony – że nie było na nim znaków działania, zapobiegliwości, pracowitości, zaangażowania, jakimi naznaczone były talenty poprzednich sług. Nie było nam nim śladów dobra. I to było stratą. Zabrakło tego zwyczajnego, codziennego dobra, które niewiastę dzielną czyniło właśnie dzielną i niezwykłą – bo była pracowita i wierna zadaniom swego życiowego powołania.
Sługa, który otrzymał jeden talent, postanowił czas, jaki został mu dany, przeczekać. A to okazało się stratą – i to wielką. Bo nie uczynić dobra, kiedy uczynić je można lub należy – to także uczynić źle. Słowem – to zaniedbanie, które także jest grzechem, który to my, co prawda, wymieniamy w mszalnym akcie pokutnym, ale zdecydowanie za mało go sobie uświadamiamy w naszej osobistej życiowej postawie i za mało się z niego spowiadamy. A tak wiele – niestety – talentów ciągle zakopujemy: tak wiele szans, jakie Pan nam daje, abyśmy uczynili jakieś dobro, my „przepuszczamy przez palce”, nawet ich nie zauważając.
I nie zauważamy, że czas płynie bardzo szybko, przeto nie ma zastosowania ta zasada, którą nieco żartobliwie wyrażamy w słowach: „Co masz zrobić dzisiaj, zrób pojutrze, a będziesz miał dwa dni wolnego”. Lepiej trzymać się zasady: „Co masz zrobić jutro, zrób dzisiaj!” Czas naprawdę płynie szybko, coraz szybciej – i tyle naszych dobrych zamiarów przepada właśnie dlatego, że nie doczekały się realizacji od razu, a niedługo potem okazało się, że już jest za późno… Bo czas minął.
Owszem, Bóg w swej łaskawości daje wciąża nowy czas, jako szansę do wykorzystania, jako czystą kartkę do zapisania – ale to jest już nowy czas. Tamten, który minął i został zmarnowany – po prostu minął i został zmarnowany. Już nie wróci. Nie jest do odzyskania. Niestety, będzie naszym oskarżeniem na Bożym Sądzie. Bo to właśnie także jakaś forma zakopywania talentów – zakopywanie ich w czeluściach czasu, tak szybko upływającego. Zakopywanie ich w naszym osobistym bałaganie, który sprawia, że nie zabieramy się za to, co trzeba, tylko zajmujemy się tysiącem spraw mało istotnych, albo zupełnie nieistotnych, kiedy te istotne czekają na „swój czas” i się go nie doczekują.
I tak nam upływają kolejne dni, miesiące i lata, gdy tymczasem Apostoł Paweł, w drugim dzisiejszym czytaniu, będącym fragmentem jego Pierwszego Listu do Tesaloniczan, stwierdza: Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach. Sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie jak złodziej w nocy. Kiedy bowiem będą mówić: „Pokój i bezpieczeństwo”, tak niespodziana przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie ujdą.
Mowa tu o tym dniu, kiedy wszelki czas się zakończy – i nastanie wieczność. Ale najpierw – Sąd Ostateczny. Co prawda, Apostoł uspokaja swoich uczniów stwierdzeniem: Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteście synami nocy ani ciemności.
Czy jednak tak jest w rzeczywistości? Czy te uspokajające stwierdzenia odnoszą się także do nas – do mnie? Czy jestem «synem światłości» i «synem dnia», czy jednak jakiejś ciemności, a przynajmniej: jakiegoś zamglenia, niejasności, wątpliwości, szczerych chęci i dobrych zamiarów, którymi – ponieważ nie są nigdy realizowane – piekło jest podobno wytapetowane, jak mówi kolejne polskie przysłowie…
My niekiedy dobrze czujemy się w takich sytuacjach niejasnych, niedopowiedzianych, w takiej właśnie mgle, w bajorku, w odmętach, czyli w takim braku konkretu i jasnych rozstrzygnięć, na zasadzie: „Jakoś to będzie…”; albo: „Trzeba poczekać…”; albo: „Zobaczy się, co się da zrobić…”; albo: „Nie ma się co spieszyć, mamy jeszcze czas…” Zwłaszcza to ostatnie jest bardzo złudne, bo bardzo oszukuje człowieka, wprowadza go w stan nieuzasadnionego uspokojenia, próbując uciszyć sumienie.
Bo przecież – tłumaczymy sobie często – to nie jest tak, że ja nie chcę czegoś zrobić! Ja bardzo chcę – i na pewno to zrobię. Ale czy to musi być dzisiaj? Albo tak zaraz? „Co nagle – to po diable”, jak słyszymy w kolejnym przysłowiu…
Dlatego może Apostoł kończy swoje dzisiejsze pouczenie w drugim czytaniu mocnym wezwaniem: Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Właśnie, nie dajmy się przekonać złudnemu przekonaniu, że mamy jeszcze czas – mamy dużo czasu… A skąd to niby wiadomo, ile go mamy? Może i tak jest – i jeszcze kilkadziesiąt lat przed nami – a może tylko kilka lub kilkanaście godzin?…
I czy wtedy, w Dniu Sądu, powiemy, że mieliśmy tyle dobrych zamiarów i naprawdę przemyślanych planów, strategia była dobrze dopracowana i logistyka opanowana – tylko czasu zabrakło? Być może, trzeci sługa z dzisiejszej Ewangelii też gdzieś tam, w swoim sercu, myślał sobie, że jeszcze coś z tym talentem zrobi, tylko jak przyjdzie odpowiedni czas, lepsze okoliczności, korzystniejszy kontekst… Okazało się, że przyszedł – ale jego pan na rozliczenie. I przyszedł dzień rozliczenia – bardzo smutny dla niego dzień.
Drodzy moi, ile każdy i każda z nas ma jeszcze czasu? Kto odważy się to teraz głośno powiedzieć: „Ja mam jeszcze dwadzieścia lat”; „A ja mam jeszcze pięćdziesiąt!” Na pewno?…
Może więc nie warto licytować się w ten sposób i oszukiwać, że mamy tego czasu nie wiadomo ile – nawet, jeśli okaże się kiedyś, że naprawdę mieliśmy go dużo – tylko wziąć w garść te swoje talenty i jak niewiasta dzielna: «pracować starannie rękami». Robić swoje – najlepiej, jak tylko potrafimy.
Aby skoro «nie znamy dnia ani godziny» – od dzisiaj już nie zmarnować ani dnia, ani godziny!
