Szczęść Boże! Drodzy moi, serdecznie pozdrawiam Was z Siedlec, gdzie znowu rozpoczynam dzień Mszą Świętą o godzinie 6:00, w Katedrze, która to Msza Święta jest transmitowana na falach Katolickiego Radia Podlasie. Jak ktoś nie śpi – zapraszam do łączności ze mną:
https://radiopodlasie.pl/radio-online/
Potem, o 9:00, u mnie – narada strategiczna z Kierownictwem Rektoratu Uniwersytetu w Siedlcach, przed zbliżającym się Opłatkiem uniwersyteckim.
Potem dyżur duszpasterski na Wydziałach przy ulicy Prusa, od 10:00 do 15:00, o ile plany te nie ulegną zmianię. A mogą. Bo prawdopodobnie wpadnie Ksiądz Marek.
Potem, o 17:00 – rozpoczynam tygodniowe „dojazdowe” zastępstwo w Parafii w Brzozowicy, której Proboszcz, Ksiądz Tomasz Małkiński, wybywa dokądś z grupą Parafian.
A o 19:00 – wraz z Rodziną Siłuszyków będę celebrował kolejną Mszę Świętą gregoriańską.
To takie plany na dzisiaj. Wszystkie je oddaję do dyspozycji Panu naszemu – i pod opiekę Jego i naszej Matki!
Drodzy moi, raz jeszcze podziękujmy Panu naszemu za Pielgrzymkę Ojca Świętego, wczoraj zakończoną! Niech przyniesie liczne i błogosławione owoce! Lądowanie papieskiego samolotu w Rzymie przewidziane jest dzisiaj, około 9:00, po dwunastu godzinach lotu.
A oto bieżące informacje Radia Watykańskiego:
Teraz zaś już zapraszam do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zatem, co dziś mówi do mnie Pan? Z jakim osobistym przesłaniem zwraca się właśnie do mnie? Duchu Święty, bądź światłem i natchnieniem.
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Wtorek 33 Tygodnia zwykłego, rok II,
Wspomnienie Św. Elżbiety Węgierskiej, Zakonnicy,
17 listopada 2026.,
do czytań: Ap 3,1–6.14–22; Łk 19,1–10
CZYTANIE Z KSIĘGI APOKALIPSY ŚWIĘTEGO JANA APOSTOŁA:
Ja, Jan, usłyszałem Pana mówiącego do mnie: „Aniołowi Kościoła w Sardach napisz: To mówi Ten, co ma Siedem Duchów Boga i siedem gwiazd: «Znam twoje czyny: masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły. Stań się czujny i umocnij resztę, która miała umrzeć, bo nie znalazłem twych czynów doskonałymi wobec mego Boga. Pamiętaj więc, jak wziąłeś i usłyszałeś, strzeż się tego i nawróć się. Jeśli więc czuwać nie będziesz, przyjdę jak złodziej, i nie poznasz, o której godzinie przyjdę do ciebie.
Lecz w Sardach masz kilka osób, co swoich szat nie splamiły i będą chodzić ze mną w bieli, bo są godni.
Tak szaty białe przywdzieje zwycięzca i z księgi życia imienia jego nie wymażę. I wyznam imię jego przed moim Ojcem i Jego aniołami».
Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów.
Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego: «Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś. Obyś był zimny albo gorący. A tak skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię z mych ust wyrzucić.
Ty bowiem mówisz: ‘Jestem bogaty’ i ‘wzbogaciłem się’, i ‘niczego mi nie potrzeba’, a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny, i ślepy, i nagi. Radzę ci kupić u mnie złota w ogniu oczyszczonego, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się oblókł, a nie ujawniła się haniebna twa nagość, i balsamu do namaszczenia twych oczu, byś widział.
Ja wszystkich, których kocham, karcę i ćwiczę. Bądź więc gorliwy i nawróć się.
Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną. Zwycięzcy dam zasiąść ze Mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem z mym Ojcem na Jego tronie».
Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów”.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:
Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A był tam pewien człowiek, imieniem Zacheusz, zwierzchnik celników i bardzo bogaty. Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest, ale nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić.
Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: „Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu». Zeszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy, widząc to, szemrali: «Do grzesznika poszedł w gościnę”.
Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: „Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie”.
Na to Jezus rzekł do niego: „Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło”.
Po tym, jak wczoraj w liturgii Słowa zaczęliśmy się wsłuchiwać w Księgę Apokalipsy Świętego Jana Apostoła, a w niej – w przesłanie, skierowane do Kościoła, a konkretnie: do jednej ze Wspólnot – dzisiaj otrzymujemy wskazania dla dwóch kolejnych. Wczoraj usłyszeliśmy pouczenie, skierowane do Wspólnoty w Efezie, natomiast dzisiaj – do dwóch Wspólnot: w Sardach i w Laodycei.
Są to każdorazowo słowa skierowane do «Anioła» danego Kościoła, ale my wiemy, że tu nie o Anioła – w dosłownym rozumieniu tego słowa – chodzi, ale o Pasterza danej Wspólnoty. A tak naprawdę – o całą daną Wspólnotę, w której dzieją się rzeczy, jakich zaakceptować po prostu nie można.
I tak oto Pasterz Wspólnoty w Sardach słyszy: Znam twoje czyny: masz imię, które mówi, że żyjesz, a jesteś umarły. Stań się czujny i umocnij resztę, która miała umrzeć, bo nie znalazłem twych czynów doskonałymi wobec mego Boga. Bardzo stanowczy ton – i bardzo konkretne upomnienie: Pamiętaj więc, jak wziąłeś i usłyszałeś, strzeż się tego i nawróć się. Jeśli więc czuwać nie będziesz, przyjdę jak złodziej, i nie poznasz, o której godzinie przyjdę do ciebie.
Okazuje się jednak, że w tej Wspólnocie są tacy, którzy zasłużyli na pochwałę. Słyszymy takie stwierdzenie: Lecz w Sardach masz kilka osób, co swoich szat nie splamiły i będą chodzić ze mną w bieli, bo są godni.
Zobaczmy, jak bardzo konkretna i szczegółowa jest ta ocena, skoro nawet owych kilka osób zostało zauważonych i docenionych. Chociaż zatem mamy do czynienia ze szczególnym objawieniem, danym – by się tak wyrazić – z wysokości Nieba, to jednak dotyka ono mocno ziemi i konkretów codzienności życia Kościoła.
Podobnie jest w przypadku Wspólnoty w Laodycei. Do jej Pasterza Jezus mówi w swoim objawieniu: Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś. Obyś był zimny albo gorący. A tak skoro jesteś letni i ani gorący, ani zimny, chcę cię z mych ust wyrzucić. Dobrze znamy akurat te słowa, bo one funkcjonują – niemalże jak przysłowie – w naszej codzienności, a szczególnie te: Obyś był zimny albo gorący. Chyba ich przesłanie nie nastręcza nikomu z nas wątpliwości.
Podobnie, jak i przesłanie tych słów: Ty bowiem mówisz: ‘Jestem bogaty’ i ‘wzbogaciłem się’, i ‘niczego mi nie potrzeba’, a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny, i ślepy, i nagi. Czy też tych: Ja wszystkich, których kocham, karcę i ćwiczę. Bądź więc gorliwy i nawróć się. Albo tych: Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną. Albo też: Zwycięzcy dam zasiąść ze Mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem z mym Ojcem na Jego tronie.
Można powiedzieć, że te poszczególne zdania są takimi reprezentatywnymi dla Księgi Apokalipsy. Każdemu, kto chociaż trochę ma do czynienia z Pismem Świętym, zaraz po ich usłyszeniu kojarzą się one z tą właśnie Księgą. Podobnie wreszcie, jak i to zdanie, będące swoistym refrenem, podsumowującym przesłanie, skierowane do każdego kolejnego Kościoła: Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów.
Oczywiście, uszy ma każdy, ale nie każdy ma uszy otwarte i umysł jasny, i pokorę w sercu, aby usłyszeć to, co mówi Duch do poszczególnych Kościołów, a jeżeli mówi do tychże Kościołów – to przecież mówi do konkretnych ludzi!
Nawet do takich małych i podłych, jak Zacheusz. Jak słyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii, to był zwierzchnik celników i bardzo bogaty. Jedno i drugie określenie totalnie go dyskwalifikowało w oczach rodaków. Bo nie dość, że był celnikiem, a więc kimś, kto wysługiwał się okupantowi, to jeszcze był zwierzchnikiem celników, a więc na pewno miał dużo więcej „za uszami”, niż jego podwładni. A skoro był jeszcze do tego bardzo bogaty, to na pewno tego bogactwa nie zdobył uczciwą i rzetelną pracą od rana do nocy – o, na pewno nie! Tylko po prostu oszukiwał na prawo i lewo!
Fakt, że nie mógł się do Jezusa dopchać, świadczy dobitnie o tym, jaką pogardę okazywali mu ludzie. Przecież gdyby go szanowano, to by się wręcz rozstąpiono, żeby mógł bez przeszkód, a nawet dostojnie dojść do Jezusa. A on się nie mógł przecisnąć, co oznacza, że nikt mu nie chciał zrobić miejsca. Może to była jedyna okazja, żeby skrzywdzeni przez niego ludzie mogli okazać mu swoją dezaprobatę…
On jednak znalazł sposób na to, by dopiąć swego – i Jezusa zobaczyć. Wlazł na sykomorę. Z jednej strony – totalna kompromitacja, skoro taki potentat musiał łazić po drzewach, żeby osiągnąć swój cel. Z drugiej jednak strony – chcąc także i u niego dostrzec coś pozytywnego – to była może próba wzniesienia się ponad ten żałosny, niski poziom moralny, na jakim się znajdował. Oczywiście, łączymy tu dwa wymiary: fizyczny, czyli zewnętrzny – z tym wewnętrznym, moralnym. Ale próbujemy tu sobie tak symbolicznie odczytać to jego wejście na drzewo…
I chyba jednak możemy odczytać je w taki pozytywny sposób, skoro na tym drzewie zobaczył go Jezus i kazał mu szybko schodzić, bo wybiera się do niego w gościnę. I poszedł na nim do jego domu – chociaż to bardzo nie spodobało się obserwatorom, bo zaczęli szemrać: Do grzesznika poszedł w gościnę. Ale ten grzesznik wyszedł z tego spotkania zupełnie innym człowiekiem. Bo oświadczył publicznie: Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie.
Nie wiemy, jak do tego doszło i o czym tam, w domu, z Jezusem rozmawiał, ale jedno wiemy na pewno: Zacheusz posłuchał Jezusa! Usłyszał i wziął sobie do serce Jego słowo! I z zimnego, bezwzględnego oszusta – stał się gorącym, współczującym bratem biednych i skrzywdzonych. Jezus «zakołatał» do jego drzwi i «z nim wieczerzał», a on tym właśnie się odwdzięczył, że wyszedł z tej uczty innym człowiekiem. Odnowionym. Uwolnionym – od siebie samego…
I to jest celem naszego spotkania z Panem w Jego Słowie i w Eucharystii: żeby każda i każdy wychodził z takiego spotkania innym człowiekiem. Lepszym! Nie: zimnym; nie: letnim – ale jak najbardziej gorącym!
Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów! Kto ma serce gorące i umysł otwarty – niech posłyszy, co Duch Święty mówi do niego! Co powie do niego dzisiaj! I niech pójdzie odważnie tam, dokąd go Duch poprowadzi!
A gdybyśmy szukali przykładu, jak to zrobić w praktyce, to służy nam nim swoją życiową postawą Patronka dnia dzisiejszego, Święta Elżbieta Węgierska, Zakonnica.
Urodziła się w 1207 roku, w Bratysławie, jako trzecie dziecko Andrzeja II, króla Węgier, i Gertrudy – siostry Świętej Jadwigi Śląskiej. Gdy miała zaledwie cztery lata, została zaręczona z Ludwikiem IV, późniejszym landgrafem Turyngii. Wychowywała się wraz z nim na zamku Wartburg. Wyszła za niego za mąż – zgodnie z zamierzeniem swojego ojca – dopiero dziesięć lat później, w roku 1221, mając lat czternaście. Z małżeństwa urodziło się troje dzieci.
Po sześciu latach, w 1227 roku, Ludwik zmarł podczas wyprawy krzyżowej we Włoszech. Tak więc Elżbieta została wdową mając lat dwadzieścia. Zgodnie z tamtejszym prawem spadkowym, musiała opuścić wraz z dziećmi Wartburg. Zamieszkała zatem w Marburgu, gdzie ufundowała szpital, w którym sama chętnie usługiwała. Całkowicie oddała się wychowaniu dzieci, modlitwie, uczynkom pokutnym i miłosierdziu. Jej spowiednikiem był Konrad z Marburga, słynny kaznodzieja, człowiek bardzo surowy. Prowadził on Elżbietę drogą niezwykłej pokuty.
W 1228 roku złożyła ona ślub wyrzeczenia się świata i przyjęła – jako jedna z pierwszych – habit tercjarki Świętego Franciszka. Ostatnie lata spędziła w skrajnym ubóstwie, oddając się bez reszty chorym i biednym. Zmarła w nocy z 16 na 17 listopada 1231 roku.
Sława jej świętości była tak wielka, że na jej grób zaczęły przychodzić pielgrzymki. Konrad z Marburga napisał jej żywot i zwrócił się do Rzymu z formalną prośbą o kanonizację. Papież Grzegorz IX bezzwłocznie wysłał komisję dla zbadania życia Elżbiety i cudów, jakie miały się dziać przy jej grobie. Stwierdzono wówczas około sześćdziesięciu niezwykłych wydarzeń. Sprawę poparło też kilku biskupów. Wziąwszy to wszystko pod uwagę, Papież Grzegorz IX, w dniu 27 maja 1235 roku, ogłosił uroczyście Elżbietę Świętą.
A oto relacja wspomnianego przed chwilą Konrada z Marburga o naszej dzisiejszej Patronce:
„Odtąd Elżbieta coraz bardziej zaczęła jaśnieć cnotami. Całe życie była pocieszycielką ubogich – teraz poświęciła się całkowicie opiece nad potrzebującymi. W pobliżu jednego ze swych zamków poleciła zbudować szpital, w którym zgromadziła wielu chorych i słabych. Hojnie rozdzielała dary miłości wszystkim, którzy prosili ją o wsparcie nie tylko na tym miejscu, ale na każdym innym podlegającym władzy jej małżonka. Wszystkie dochody, pochodzące z czterech księstw swego małżonka, wyczerpała do tego stopnia, iż w końcu na potrzeby ubogich nakazywała sprzedawać klejnoty i kosztowne szaty.
Dwa razy na dzień, rankiem i wieczorem, miała zwyczaj odwiedzać chorych. Osobiście posługiwała tym, którzy cierpieli na odrażające choroby, podawała posiłek jednym, poprawiała posłanie drugim, niektórych dźwigała na ramionach i spełniała wiele innych dobroczynnych posług. W tym wszystkim podtrzymywał ją błogosławionej pamięci małżonek. Na koniec, po śmierci swego małżonka, starając się o jak największą doskonałość, pośród wielu łez prosiła mnie, abym pozwolił jej wędrować od drzwi do drzwi i prosić o jałmużnę.
W Wielki Piątek, kiedy ołtarze były obnażone, złożywszy ręce na ołtarzu, w kaplicy swego miasta, dokąd sprowadziła Braci Mniejszych, w obecności świadków wyrzekła się własnej woli i tego wszystkiego, co Zbawiciel w Ewangelii zalecał porzucić. Następnie skoro zrozumiała, że mogłyby ją uwieść sprawy świata oraz ziemski przepych, którego doznawała otoczona szacunkiem za życia małżonka, wbrew mojej woli udała się do Marburga. Tu zbudowała szpital i zgromadziła chorych i ułomnych. Zapraszała do swego stołu najbardziej ubogich i pogardzanych.
Wobec Boga stwierdzam, że pomimo jej czynnego życia rzadko spotykałem niewiastę, która by w tak wysokim stopniu obdarzona była darem kontemplacji. Niektórzy zakonnicy i zakonnice zauważali często, iż kiedy powracała z modlitewnego odosobnienia, jej twarz jaśniała niezwykle, a oczy błyszczały jakby promieniami słońca.
Przed śmiercią wysłuchałem jej spowiedzi. Kiedy zapytałem, jak rozporządzić majątkiem i sprzętem domowym, odparła, że wszystko, co jeszcze wydaje się posiadać, należy do ubogich. Prosiła też, abym rozdał wszystko, z wyjątkiem zwykłej tuniki, którą miała na sobie i w której chciała być pochowaną. Po wydaniu tych rozporządzeń przyjęła Ciało Pana. Następnie, aż do godzin wieczornych, mówiła dużo o tym, co najpiękniejszego usłyszała w kazaniach. Wreszcie polecając Bogu z największą pobożnością wszystkich obecnych, jak gdyby zapadając w łagodny sen, oddała ducha.” Tyle z relacji kierownika duchowego naszej Świętej.
Słuchając tego świadectwa, a jednocześnie wpatrując się piękny przykład świętości Elżbiety Węgierskiej, oraz wsłuchując się w Boże słowo dzisiejszej liturgii, raz jeszcze zastanówmy się nad tą naszą gorącością serca… I nad tym, co i jak robimy na co dzień – co zrobimy dzisiaj – aby tak, jak Zacheusz, po spotkaniu z Panem wychodzić zawsze innym człowiekiem…
