Uwierzmy – i zaufajmy!

U

Szczęść Boże! Moi Drodzy, w dniu dzisiejszym imieniny przeżywają:

►Ksiądz Janusz Wolski, do niedawna: Proboszcz Parafii Ducha Świętego, przy której przez jakiś czas funkcjonowało nasze Duszpasterstwo Akademickie; a przed wielu laty – pierwszy Wikariusz mojej rodzinnej Parafii, przygotowujący mnie do Pierwszej Komunii Świętej; także – pierwszej Pierwszej Komunii Świętej w historii naszej Parafii;

►Ksiądz Janusz Sałaj, Kapłan mi życzliwy, w Parafii którego dwa razy prowadziłem rekolekcje;

►Janusz Aleksandrowicz – bardzo porządny Człowiek, mój dobry Znajomy, mieszkający w okolicach Malborka, którego ze względu na pracę w strukturach wojskowych, ale bardziej jeszcze ze względu na styl bycia: jasny, konkretny i rzeczowy, zwykłem nazywać Dowódcą.

Urodziny natomiast przeżywa Sylwia Stys – niegdyś: Studentka, zaangażowana w działalność naszego Duszpasterstwa Akademickiego, a obecnie Nauczycielka, a tak w ogóle: Osoba bardzo życzliwa i otwarta na stały kontakt, za który też serdecznie dziękuję!

I życzę drogim Solenizantom i Jubilatce, aby – zgodnie z przesłaniem dzisiejszego Bożego słowa – rozpoznawali i brali sobie do serca wszystkie znaki, jakie daje Im Pan! Zapewniam o modlitwie!

A ja dzisiaj pozdrawiam z Siedlec – wraz z Księdzem Markiem, z którym razem wczoraj obejrzeliśmy naprawdę dobrą inscenizację seminaryjną, o której też wczoraj wspominałem, a wcześniej: świętowaliśmy urodziny i imieniny Pana Tadeusza Goca.

Dzisiaj nie wiem jeszcze, jak się ukształtuje dzień. Póki co, będziemy coś działać wspólnie z Markiem – tu, na miejscu. A potem On pojedzie do Domu rodzinnego, ja zaś o 17:00 mam kolejną Mszę Świętą w ramach zastępstwa za Proboszcza Parafii Brzozowica.

A teraz już zapraszam do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:

https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut

Co dziś mówi do mnie Pan? Z jakim osobistym słowem – wezwaniem, zachętą – zwraca się do mnie osobiście? Duchu Święty, podpowiedz…

Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen

Gaudium et spes! Ks. Jacek

Sobota 33 Tygodnia zwykłego, rok II,

Wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny,

21 listopada 2026., 

do czytań: Ap 11,4–12; Łk 20,27–40

CZYTANIE Z KSIĘGI APOKALIPSY ŚWIĘTEGO JANA APOSTOŁA:

Mnie, Janowi, powiedziano: „Oto dwaj moi Świadkowie; oni są dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami, co stają przed Panem ziemi. A jeśli kto chce ich skrzywdzić, ogień wychodzi z ich ust i pożera ich wrogów. I jeśliby zechciał ktokolwiek ich skrzywdzić, w ten sposób musi być zabity. Mają oni władzę zamknąć niebo, by deszcz nie zraszał dni ich prorokowania, i mają władzę nad wodami, by w krew je przemienić, i wszelką plagą uderzyć ziemię, ilekroć zechcą.

A gdy dopełnią swojego świadectwa, Bestia, która wychodzi z Czeluści, wyda im wojnę, zwycięży ich i zabije. A zwłoki ich leżeć będą na placu wielkiego miasta, które duchowo zwie się Sodoma i Egipt, gdzie także ukrzyżowano ich Pana. I spośród ludów, szczepów, języków i narodów przez trzy i pół dnia oglądają ich zwłoki, a zwłok ich nie zezwalają złożyć do grobu. Wobec nich mieszkańcy ziemi cieszą się i radują; i dary sobie nawzajem będą przesyłali, bo ci dwaj prorocy mieszkańcom ziemi zadali katuszy.

A po trzech i pół dniach duch życia z Boga w nich wstąpił i stanęli na nogi. A wielki strach padł na tych, co ich oglądali.

I posłyszeli donośny głos z nieba do nich mówiący: «Wstąpcie tutaj». I w obłoku wstąpili do nieba, a ich wrogowie zobaczyli ich”.

SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:

Podeszło do Jezusa kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli Go w ten sposób: „Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: «Jeśli umrze czyjś brat, który miał żonę, a był bezdzietny, niech jego brat weźmie wdowę i niech wzbudzi potomstwo swemu bratu». Otóż było siedmiu braci. Pierwszy wziął żonę i umarł bezdzietnie. Wziął ją drugi, a potem trzeci, i tak wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. W końcu umarła ta kobieta. Przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną? Wszyscy siedmiu bowiem mieli ją za żonę”.

Jezus im odpowiedział: „Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania”.

A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa o krzaku, gdy Pana nazywa «Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba». Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją».

Na to rzekli niektórzy z uczonych w Piśmie: „Nauczycielu, dobrze powiedziałeś”, bo o nic nie śmieli Go już pytać.

Kolejna tajemnicza wizja, jaka ukazana została Janowi, dzisiaj została ukazana nam przez niego – i już dzisiaj to chyba chciałoby się nam powiedzieć, że kompletnie nie rozumiemy, o co chodzi. Bo wydaje się, że każda jedna wizja, kolejno nam ukazywana, jest bardziej tajemnicza od poprzedniej i gdyby nie to, że wiemy o Janie, iż to bardzo porządny człowiek i Apostoł Jezusa Chrystusa, oddany Mu bez reszty i kochający Go całym sercem, to moglibyśmy powiedzieć, że to jakiś biedny człowiek, niespełna rozumu, wypisujący brednie, na podstawie omamów, które jawią się przed jego oczami.

Tymczasem, zdajemy sobie sprawę, że to są bardzo konkretne wskazania, dane nam przez Pana, a przecież po to także Kościół otrzymał Ducha Świętego i Jego siedem darów – o których też, w jednej z Janowych wizji, słyszeliśmy w ostatnich dniach – abyśmy starali się ten tajemniczy przekaz coraz bardziej rozumieć i odnosić do siebie. I do życia całego Kościoła.

I właśnie owo zgłębianie treści i sensów doprowadziło Kościół do wniosku, że owi dwaj […] Świadkowie [Jezusa], którzy są dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami, co stają przed Panem ziemi, to albo Piotr i Paweł, albo Mojżesz i Eliasz. Pewnym wskazaniem mogą być tu słowa następne: A jeśli kto chce ich skrzywdzić, ogień wychodzi z ich ust i pożera ich wrogów. I jeśliby zechciał ktokolwiek ich skrzywdzić, w ten sposób musi być zabity. Mają oni władzę zamknąć niebo, by deszcz nie zraszał dni ich prorokowania, i mają władzę nad wodami, by w krew je przemienić, i wszelką plagą uderzyć ziemię, ilekroć zechcą.

Szczególnie ostatnie zdania tegoż zacytowanego fragmentu wskazywałyby na tę drugą opcję, czyli na Mojżesza i Eliasza, bo przecież pamiętamy z zapisów Ksiąg Starego Testamentu, iż takich właśnie rzecz ci dwaj Mężowie Boży dokonywali. Z pewnością, mają oni uprzywilejowaną pozycję w oczach Bożych, o czym świadczy samo określenie ich mianem: dwaj moi Świadkowie, a także porównanie ich do dwóch drzew oliwnych i do dwóch świeczników, stojących przed Panem ziemi. Ich władza – oczywiście, ta, którą otrzymali od Pana – jest wielka.

Ale z tą właśnie władzą walczy szatan, co zostało opisane w kolejnych wersach, w słowach: A gdy dopełnią swojego świadectwa, Bestia, która wychodzi z Czeluści, wyda im wojnę, zwycięży ich i zabije. A zwłoki ich leżeć będą na placu wielkiego miasta, które duchowo zwie się Sodoma i Egipt, gdzie także ukrzyżowano ich Pana. I spośród ludów, szczepów, języków i narodów przez trzy i pół dnia oglądają ich zwłoki, a zwłok ich nie zezwalają złożyć do grobu. Wobec nich mieszkańcy ziemi cieszą się i radują; i dary sobie nawzajem będą przesyłali, bo ci dwaj prorocy mieszkańcom ziemi zadali katuszy.

Wiemy, że akurat Mojżesz i Eliasz nie ponieśli śmierci męczeńskiej, chociaż na pewno można mówić w ich przypadku o takim codziennym męczeństwie, jakim było znoszenie grzechów i buntów ich własnego narodu. Ileż osobistego cierpienia ich to kosztowało! Natomiast Piotr i Paweł ponieśli taką śmierć w sposób dosłowny, dlatego w osobach tych dwóch Świadków możemy widzieć nie tyle nawet konkretne osoby – albo nie zawężać tego spojrzenia tylko do tych konkretnych osób – a w sposób szerszy dostrzec w nich wszystkich chrześcijan, których wyznawanie wiary w Jezusa kosztowało cierpienie, a nawet życie.

Bo to właśnie im Bestia wydawała – i wciąż wydaje – wojnę, zwycięża ich i zabija. I świat cieszy się z tego, że zło triumfuje, wręcz świętując nad ich zwłokami! To oczywiście obraz jakiejś szaleńczej, diabelskiej radości z tego, że udało się „pokonać” Boga – w osobach Jego uczniów i świadków – i w jakiś sposób zamknąć im usta, zagłuszając w ten sposób wyrzuty własnego sumienia. To są właśnie wspomniane powyżej katusze, które ci dwaj Świadkowie zadali mieszkańcom ziemi – duchowe katusze, związane z przypominaniem im o tym, jak daleko odeszli od Pana.

A z wyrzutami sumienia można sobie radzić – jak dobrze wiemy – dwojako: albo starając się zmienić swoje postępowanie, co oczywiście byłoby rozwiązaniem najbardziej pożądanym, albo starać się je zagłuszyć i uciszyć, uciszając przy tym tych, którzy je wzbudzają. I świat ówczesny – i, niestety, także dzisiejszy – za tą drugą opcją się opowiadał i opowiada.

Tak właśnie postępuje ów zły świat, symbolizowany tu przez Sodomę i Egipt, ale bardziej nasuwa się skojarzenie z imperium rzymskim, skoro mowa jest o miejscu «ukrzyżowania ich Pana», a tym była Jerozolima, pozostająca wówczas pod panowaniem rzymskim. I to właśnie ten zły świat cieszy się swoim rzekomym zwycięstwem, które okazuje się zwycięstwem bardzo krótkotrwałym, a tak w ogóle: złudnym.

Bo dzisiaj słyszymy, że ów triumf zła nad dwoma Świadkami trwał zaledwie trzy i pół dnia. Można – nieco „na siłę” – dopatrywać się tu analogii do trzech dni, po których Jezus Chrystus zmartwychwstał, ale możemy tu widzieć po prostu czas bardzo krótki i bardzo dokładnie określony. Panowanie zła jest naprawdę mocno ograniczone zwycięską mocą Bożą.

Właśnie dlatego – jak słyszymy w ostatnich zdaniach dzisiejszego pierwszego czytania: Po trzech i pół dniach duch życia z Boga w nich wstąpił i stanęli na nogi. A wielki strach padł na tych, co ich oglądali. I posłyszeli donośny głos z nieba do nich mówiący: «Wstąpcie tutaj». I w obłoku wstąpili do nieba, a ich wrogowie zobaczyli ich.

Otóż, właśnie! Zobaczyli ich wrogowie – i zobaczył ich świat! I po wielekroć ten świat może zobaczyć zwycięstwo mocy Bożej, tylko nie chce go widzieć, zamyka oczy, bo to dla niego prawdziwe duchowe katusze. Żeby bowiem móc dostrzec to Boże działanie – i te Boże zwycięstwa – trzeba całkowicie zmienić swoje myślenie: z ziemskiego na to Boże.

O tym dzisiaj Jezus przekonywał swoich opornych rozmówców, czyli kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, a którzy wymyślili dość dziwaczną historyjkę o kobiecie, która wręcz uśmiercała swoich kolejnych siedmiu mężów, aż w końcu sama umarła! I teraz – którego z nich będzie żoną tam, po drugiej stronie życia?

Oczywiście, dla tych topornie myślących saduceuszów nie było żadnej „drugiej strony życia”, dlatego wymyślając całą tę historyjkę, chcieli po prostu ośmieszyć wiarę w zmartwychwstanie do życia wiecznego. I Jezus tak naprawdę mógł tę ich wypowiedź potraktować tak, jak na to zasługiwała, czyli zbyć milczeniem, albo wyśmiać, ale On skorzystał z tej sytuacji, aby nam wszystkim dać jasną naukę o tym, że jednak jest owa druga strona życia – tylko zupełnie inaczej funkcjonuje, aniżeli my, żyjący na tej ziemi, bylibyśmy w stanie sobie wyobrazić.

I wszelkie próby „wciskania” tamtej sfery w ciasne ramki naszego ziemskiego myślenia po prostu skazane są na niepowodzenie i muszą prowadzić do absurdu! Trzeba zmienić myślenie, trzeba zdać się na moc i mądrość Bożą – i nawet nie tyle starać się ją do głębi zrozumieć, bo to nie będzie możliwe, ile uwierzyć i zaufać!

I to właśnie tu tkwi całe sedno problemu, o jakim mówi nam dzisiaj Boże słowo: świat jest ciasny i schematyczny w swoim myśleniu i działaniu – a Jezus jest wielki, niezwykły, nieogarniony i niezmierzony w swojej mocy i mądrości. Świat, nie mogąc sprostać tej wielkości i świętości, próbuje z nią walczyć. Jedynym sposobem, w jaki może to czynić – dodajmy: jedynie doraźnie – jest walka ze świadkami i wyznawcami Jezusa.

I tę walkę zdaje się tymczasowo wygrywać, na co może wskazywać także współczesna kondycja Kościoła – w wielu miejscach, szczególnie tych tradycyjnie związanych z chrześcijaństwem lub przez nie kiedyś ukształtowanych – nie napawająca zbytnim zadowoleniem (żeby się tak oględnie wyrazić…).

Ale to nie zmienia faktu, że to Jezus jest zwycięzcą! I to Jego moc jest ponad wszelkimi „mocami” tego świata! I to Jego uczniowie, świadkowie, wyznawcy, przyjaciele i naśladowcy będą ostatecznie triumfować, a nie wyznawcy i wykonawcy woli szatana. Trzeba w to jednak uwierzyć. Właśnie – uczniowie Jezusa, chrześcijanie – muszą w to na nowo uwierzyć! Uwierzyć – i zaufać! Niekoniecznie do końca wszystko zrozumieć. Ważne, że On – Jezus – wszystko rozumie! My po prostu i z całego serca: uwierzmy – i zaufajmy!

Tak, jak totalnie wierzyła i ufała w moc Bożą Najświętsza Maryja Panna, której liturgiczne wspomnienie dzisiaj przeżywamy. Jest to wspomnienie Jej Ofiarowania. O czym dokładnie mówimy?

Otóż, w dawnych czasach istniał wśród Żydów zwyczaj religijny, polegający na tym, że dzieci – nawet jeszcze nie narodzone – ofiarowano na służbę Bożą. Dziecko, zanim ukończyło piąty rok życia, zabierano do świątyni w Jerozolimie i oddawano kapłanowi, który je przestawiał Panu. Zdarzało się czasem, że dziecko pozostawało dłużej w świątyni, wychowywało się, uczyło służby dla sanktuarium, pomagało wykonywać szaty liturgiczne i asystowało podczas nabożeństw.

Na temat takiego właśnie ofiarowania Maryi nic nie mówią Ewangelie, sporo treści zawierają natomiast pisma apokryficzne, a więc te, które powstawały jednocześnie z Ewangeliami i Listami apostolskimi, ale nie zostały włączone do kanonu Pisma Świętego.

I tak chociażby, napisany około 140 roku po narodzeniu Jezusa utwór, zatytułowany: „Protoewangelia Jakuba”, stwierdza, że rodzicami Maryi byli Święty Joachim i Święta Anna, i że stali się Jej rodzicami w bardzo późnym wieku. Dlatego przed swoją śmiercią oddali Maryję na wychowanie i naukę do świątyni, gdy Maryja miała zaledwie trzy lata. Mieli Ją oddać wówczas kapłanowi Zachariaszowi, który kilka lat później stał się ojcem Świętego Jana Chrzciciela. Maryja pozostała w świątyni około dwunastu lat.

Opis ten powtarza inny apokryf, a mianowicie pochodząca z VI wieku „Księga Narodzin Błogosławionej Maryi i Dziecięctwa Zbawiciela”, a także pochodzący z tego samego czasu apokryf, zatytułowany: „Ewangelia Narodzenia Maryi”. Również wielu Ojców Kościoła na Wschodzie jest przekonanych, iż taki fakt miał miejsce.

Jednakże wielu innych autorów katolickich w ogóle odrzuca możliwość tego, iżby Maryja mogła przebywać w świątyni. A uzasadniają to w ten sposób, że nie mamy żadnego potwierdzenia w Piśmie Świętym na istnienie przy świątyni jakiegoś przybytku dla dziewcząt. Wydaje się też rzeczą nieprawdopodobną, by miały tam być dzieci, których wychowaniem zajmowałyby się niewiasty – kobietom bowiem wstęp w obręb świątyni był zakazany.

Pomimo jednak tego, że brak jest jednoznacznych wskazań na historyczny fakt ofiarowania Maryi i że jest w tej sprawie tak znaczna rozbieżność zdań, święto to dość wcześnie zaczęto w Kościele obchodzić. Być może, zostało to spowodowane tym, że w Kościele wiele świąt, dotyczących tajemnic życia Jezusa, obchodzi się również – na zasadzie podobieństwa – w odniesieniu do życia Jego Matki.

I tak oto, skoro obchodzimy uroczyście Poczęcie Jezusa, to obchodzimy też Poczęcie Maryi. Skoro przeżywamy Narodzenie Jezusa – to obchodzimy również Narodzenie Maryi. I skoro obchodzimy Wniebowstąpienie Jezusa – to przeżywamy także Wniebowzięcie Maryi. Wydaje się zatem naturalne obchodzenie – obok święta Ofiarowania Chrystusa – także święta Ofiarowania Jego Matki.

I właśnie dla uczczenia tej tajemnicy obchodzono osobne święto najpierw w Jerozolimie, a miało to miejsce prawdopodobnie już w VI wieku, kiedy to w tymże mieście poświęcono kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny. Od VIII wieku obchodzono je już na całym Wschodzie, a w 1585 roku Papież Sykstus V rozszerzył je na cały Kościół.

Nawet zatem, jeżeli nie mamy zupełnej pewności co do historycznego faktu ofiarowania Maryi w świątyni, nie zmienia to faktu, że to dzisiejsze wspomnienie ma bardzo głęboką treść teologiczną, o dużym znaczeniu dla wzrostu naszej wiary. Oto bowiem Maryja, od momentu, w którym została niepokalanie poczęta, poprzez swe narodziny i przez całe życie – była oddana Bogu.

Mając to w świadomości i odnosząc to bezpośrednio do treści dzisiejszych czytań mszalnych oraz związanych z nimi naszych refleksji, zapytajmy samych siebie raz jeszcze o to, czy – i na ile – wierzymy i ufamy Jezusowi, a na ile jeszcze samym sobie?…

Dodaj komentarz

Archiwum wpisów

Ks. Jacek Jaśkowski

Witam serdecznie! Kłania się Ks. Jacek Jaśkowski. Nie jestem ani kimś ważnym, ani kimś znanym. Jestem księdzem, który po prostu chce rozmawiać. Codzienna kapłańska posługa pokazuje mi, że tematów do rozmów z księdzem jest coraz więcej i dzisiaj żaden ksiądz nie może od nich uciekać, ale – wprost przeciwnie – podejmować nowe wyzwania. To przekonanie skłoniło mnie do próby otwarcia tegoż bloga, chociaż okazji do rozmów na co dzień – w konfesjonale i poza nim – na szczęście nie brakuje. Myślę jednak, że ten blog będzie jeszcze jednym sposobem i przestrzenią nawiązania kontaktu z ludźmi dobrej woli, otwartymi na dialog.