Szczęść Boże! Drodzy moi, pozdrawiam Was z Siedlec, skąd rano udałem się do Brzozowicy, gdzie odprawiłem Mszę Świętą o godzinie 7:00. Po czym pojechałem do Międzyrzeca Podlaskiego, aby z Parafii dziekańskiej przywieźć materiały, przeznaczone dla Parafii – gazetę diecezjalną, ale i świece wigilijne. Porozmawiałem też z Księdzem Dariuszem Parafiniukiem, Dziekanem, o doświadczeniu i przeżywaniu ciężkiej choroby… Niespodziewanie, dostałem z samego rana dawkę głębokiej refleksji – takie małe rekolekcje… Naprawdę, poruszająca rozmowa!
A po 11:00 odwiedziła mnie Ekipa z Ukrainy: Pani Dziekan Wydziału Nauk o Zdrowiu jednej z Uczelni lwowskich, wraz z Wykładowczyniami i Studentkami, które przybyły na wczorajsze uroczyste czepkowanie, o którym wczoraj wspominałem na blogu, a które chciały zobaczyć fenomen kaplicy domowej.
Bo One wiedzą tylko o takiej możliwości modlitwy, jaką daje kościół, świątynia parafialna lub inna, a u nas dowiedziały się, że Środowisko Akademickie spotyka się w atmosferze niejako familiarnej – i tak się właśnie modli, sprawuje Msze Święte i nabożeństwa, a potem spotyka się na rozmowie przy kawie. Panie były pod dużym wrażeniem takiej możliwości.
Spotkanie to potrwało około dwudziestu minut, ale było niezwykle sympatyczne. Zorganizowała je Pani Magister Tatiana Anrukchiw, także pochodząca z Ukrainy, ale już od wielu lat mieszkająca w Polsce i wykładająca na Akademii MAZOVIA, Osoba niezwykle pobożna i bardzo serdeczna!
I właśnie z powodu tych wszystkich wydarzeń dopiero teraz zamieszczam słówko.
A o 16:00 u nas – Msza Święta w intencji Pana Tadeusza Goca, z okazji Jego niedawnych urodzin i imienin, po czym zasiądziemy do pizzy, ufundowanej przez Jubilata, po czym wyjeżdżamy do Seminarium, aby o 19:00 obejrzeć przygotowaną przez Alumnów inscenizację pod tytułem NIE NALEŻĘ DO SIEBIE.
W spotkaniu tym zamierza wziąć udział Ksiądz Marek, ale będzie też uczestniczył Senat Duszpasterstwa Akademickiego GAUDEAMUS, a więc: Szymon Sala, Łukasz Domański i Albert Michalak. Po Mszy Świętej odbędzie się błyskawiczna narada Senatu w sprawie zmian, jakie zamierzamy wprowadzić w naszym Duszpasterstwie.
Teraz zaś już zapraszam do wsłuchania się w Boże słowo dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zachęcam do odnalezienia tego osobistego przesłania, z jakim Pan do mnie konkretnie się zwraca. Niech Duch Święty będzie światłem i natchnieniem!
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Piątek 33 Tygodnia zwykłego, rok II,
Wspomnienie Św. Rafała Kalinowskiego, Kapłana,
20 listopada 2026.,
do czytań: Ap 10,8–11; Łk 19,45–48
CZYTANIE Z KSIĘGI APOKALIPSY ŚWIĘTEGO JANA APOSTOŁA:
Ja, Jan, znów usłyszałem głos z nieba, jak zwracał się do mnie w słowach: „Idź, weź księgę otwartą w ręce anioła stojącego na morzu i na ziemi”.
Poszedłem więc do anioła, mówiąc mu, by mi dał książeczkę. I rzecze mi: „Weź i połknij ją, a napełni wnętrzności twe goryczą, lecz w ustach twych będzie słodka jak miód”. I wziąłem książeczkę z ręki anioła i połknąłem ją, a w ustach moich stała się słodka jak miód, a gdy ją spożyłem, goryczą napełniły się moje wnętrzności.
I mówią mi: „Trzeba ci znów prorokować o ludach, narodach, językach i o wielu królach”.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:
Jezus wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Mówił do nich: „Napisane jest: «Mój dom będzie domem modlitwy», a wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców”.
I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem.
Tajemnicze – a może i zaskakujące dla nas – wezwanie słyszy dzisiaj Święty Jan, który od kilku już dni opowiada nam o wizji, jaką Pan mu dał, w czasie zesłania na wyspę Patmos. Oto te słowa: Idź, weź księgę otwartą w ręce anioła stojącego na morzu i na ziemi. A kiedy tak zrobił, usłyszał – już z ust owego Anioła, od którego odebrał ową księgę: Weź i połknij ją, a napełni wnętrzności twe goryczą, lecz w ustach twych będzie słodka jak miód.
I – rzeczywiście – tak się dokładnie stało. Sam Jan tak to relacjonuje: I wziąłem książeczkę z ręki anioła i połknąłem ją, a w ustach moich stała się słodka jak miód, a gdy ją spożyłem, goryczą napełniły się moje wnętrzności. Może zastanawiamy się, skąd ta rozbieżność odczuć po dokonaniu jednej tylko czynności?
Oto w ustach jedzącego pokarm, który przyjmuje, jest słodki jak miód, ale już po spożyciu, we wnętrznościach – by się tak potocznie wyrazić – dokonuje się rewolucja, bo pokarm ów okazuje się gorzki, pełen goryczy, która przepełnia wręcz całego człowieka! To jaki w końcu ten pokarm jest: słodki – czy gorzki, pełen goryczy? Skąd ta biegunowo przeciwstawna sobie reakcja organizmu, skąd aż tak rozbieżne odczucia? Właśnie! Czy istota problemu tkwi w pokarmie – czy w organizmie jedzącego? A może jeszcze gdzieś indziej?…
Jakieś światło na sprawę rzuca na pewno ostatnie zdanie dzisiejszego czytania: Trzeba ci znów prorokować o ludach, narodach, językach i o wielu królach. I tutaj już chyba wszystko staje się jasne. Bo zdajemy sobie sprawę, co to była za Księga. Jeżeli po jej spożyciu Apostoł ma iść i prorokować, to znaczy, że spożył Księgę Bożego słowa, Księgę z zapisaną Bożą wolą i Bożą nauką. I mocą tego pokarmu ma teraz iść do ludzi i przekazywać to, co sam przyjął, czym się sam nakarmił, co sam w sobie – by się aż tak dosadnie wyrazić – wewnętrznie przetrawił.
Dokładnie wedle wielowiekowej zasady homiletycznej, powtarzanej w Kościele: „Contemplata aliis tradere”, co się tłumaczy: „Przekazuj innym to, co sam przekontemplowałeś, co sam wewnętrznie przeżyłeś, przetworzyłeś w swoim umyśle i sercu – właśnie: to, co sam duchowo przetrawiłeś. Bo ten pokarm już jest częścią Ciebie, przeto jeżeli będziesz się dzielił tym, co sam przeżyłeś, co uczyniłeś niejako częścią siebie, to będziesz się dzielił w jakimś sensie sobą.”
A to sprawi, że reakcja ze strony słuchających, także dotknie bezpośrednio Ciebie… I wtedy już nie będzie wątpliwości, że to nie ów pokarm, czyli nie Boże słowo jest gorzkie. Bo ono – samo w sobie – jest «słodkie, jak miód». Natomiast gorycz, jaką wywoła i o jakiej tu mowa, to reakcja słuchaczy, tak często odrzucających to Boże przesłanie. I w tym kontekście – niczym dziwnym nie jest, że skoro słuchający odrzucają Słowo, sprzeciwiają się mu, a Słowo to stało się wręcz immanentną częścią życia i serca głosiciela, przeto ich ataki także jego samego dotkną!
Tak, jak dotykały Jezusa, kiedy Boże słowo głosił na ziemi, w czasie swojej publicznej działalności. Słyszeliśmy o tym w Ewangelii. Reakcje na to, co głosił, były biegunowo przeciwstawne. Usłyszmy to jeszcze raz: [Jezus] nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem.
Zatem, żydowska elita religijna chciała Jezusa wręcz zabić – i wcale się z tym specjalnie nie ukrywała. A prości ludzie – słuchali Go z zapartym tchem, czyli z jakąś najwyższą z możliwych formą zachwytu! A przecież Jezus mówił jedno i to samo – zarówno do elity, jak i do prostych ludzi. Dlaczego więc dla jednych to Słowo było «słodkie, jak miód», a u innych wywoływało gorycz, popychającą ich wręcz do zbrodni, którą z całą pewnością popełniliby, gdyby nie obawa przed reakcją ludu, zachwyconego tym nauczaniem?
Skąd aż tak przeciwstawne reakcje? Gdzie jest tego przyczyna? W samym Słowie? Czy może w osobie głoszącego – kto by nim nie był? A może jednak – w osobie, a dokładniej: w nastawieniu konkretnego odbiorcy?… I właśnie z tego powodu, że to nastawienie odbiorcy o wszystkim decyduje, a ono może być aż tak różne – głosiciel doświadcza na sobie zarówno słodyczy, jak i goryczy. Bo kiedy widzi, jak słowo, które głosi, dociera do serc ludzkich i je przemienia, to odczuwa słodycz i radość. Ale kiedy spotyka się z otwartą wrogością – to jest ból i rozterka.
Drodzy moi, taki jest nasz los – jako przyjaciół Jezusa, Jego uczniów, świadków, wyznawców i głosicieli! Raz radość i nadzieja, szczęście i uniesienie – a innym razem: ból, rozczarowanie, uczucie zawodu, rozgoryczenie, połączone z pytaniem: „Dlaczego aż taka wrogość? Czym sobie zasłużyłem na taką nienawiść? Czy tym, że staję w obronie zasad? Czy tym, że zwróciłem uwagę córce, że nie powinna mieszkać ze swoim chłopakiem, bez ślubu, pod jednym dachem? Czy tym, że poprosiłem sąsiada, żeby przestał przeklinać, zwłaszcza przy dzieciach? Albo że poprosiłem swoje dzieci, żeby mi pomogły – z takiego zwykłego szacunku do rodzica? Albo zwróciłem uwagę pracodawcy na uczciwość w rozliczeniach i wypłatach?”…
I tak można by bez końca mnożyć przykłady sytuacji, w których opowiedzenie się po stronie zasad ewangelicznych – nawet bez nazywania ich takimi, bo są to przecież zasady zwykłej ludzkiej uczciwości, prawdomówności, szacunku do człowieka – wywołują niczym nie uzasadnioną i naprawdę trudną do zrozumienia wściekłość. Jednak nawet takie doświadczenia nie mogą nas powstrzymać przed głoszeniem Prawdy i świadczeniem o niej. Nie tylko wtedy, kiedy będzie «słodka, jak miód», ale także wtedy, kiedy napełni nasze serca goryczą…
Jezus sam tego doświadczył! Doświadczyło tego wielu Świętych – a właściwie wszyscy. Zatem, mamy skąd czerpać przykład, ale i zachętę, aby trwać „po właściwej stronie mocy”. I nie zrażać się tym, że – i co – teraz boli, bo z tego wyniknie dla nas naprawdę wielka nagroda w Niebie! A także i tu na ziemi – dozna szacunku człowiek, wierny zasadom. Bo taki ktoś z reguły wzbudzają szacunek – u ludzi normalnie myślących. Dlatego warto trwać – odważnie i wbrew wszystkim i wszystkiemu!
A gdyby potrzebny był konkretny przykład takiego trwania, to z pewnością odnajdziemy go w postawie Patrona dnia dzisiejszego. Jest nim Święty Rafał Kalinowski.
Jako Józef Kalinowski, urodził się 1 września 1835 roku, w Wilnie, w rodzinie szlacheckiej. Po ukończeniu z wyróżnieniem Instytutu Szlacheckiego w Wilnie, podjął studia w Instytucie Agronomicznym, aby po dwóch latach zrezygnować z nich na rzecz Mikołajewskiej Szkoły Inżynierii Wojskowej w Petersburgu, gdzie uzyskał tytuł inżyniera. Jednocześnie wstąpił do wojska.
Wtedy właśnie przestał przystępować do Sakramentów Świętych, coraz rzadziej chodził do kościoła, przeżywał rozterki wewnętrzne, a także kłopoty związane ze swoją narodowością, służbą w wojsku rosyjskim i zdrowiem. Wciąż jednak stawiał sobie pytania o sens życia, szukając na nie odpowiedzi w dziełach filozoficznych i teologicznych. Po ukończeniu szkoły w 1855 roku, został adiunktem matematyki i mechaniki budowlanej oraz awansował do stopnia porucznika.
W 1859 roku opuścił Akademię i podjął pracę przy budowie kolei żelaznej Odessa – Kijów – Kursk. Po roku przeniósł się na własną prośbę do Brześcia Kujawskiego, gdzie pracował jako kapitan sztabu przy rozbudowie twierdzy. Czując, że zbliża się Powstanie, podał się do dymisji, aby móc służyć rodakom swoją wiedzą wojskową i umiejętnościami. Został członkiem Rządu Narodowego i objął stanowisko ministra wojny w rejonie Wilna. W końcu zdecydował się na wyjazd do Warszawy, gdzie chciał podjąć leczenie i miał nadzieję znaleźć jakąś pracę.
Z powodów zdrowotnych otrzymał zwolnienie z wojska w maju 1863 roku. Jednocześnie, wspierany modlitwami matki i rodzeństwa, przeżył nawrócenie religijne. Pod wpływem – między innymi – lektury „Wyznań” Świętego Augustyna nie tylko wrócił do praktyk religijnych, ale przejawiał w nich szczególną gorliwość.
Przyłączył się do Powstania Styczniowego, jednak sprzeciwiał się niepotrzebnemu rozprzestrzenianiu się walk. W liście do brata pisał: „Nie krwi, której do zbytku przelało się na niwach Polski, ale potu ona potrzebuje”. Po upadku Powstania powrócił do Wilna, gdzie 24 marca 1864 roku został aresztowany. W wyniku procesu skazano go na karę śmierci. W więzieniu otaczała go atmosfera świętości.
Wskutek interwencji krewnych i przyjaciół, a także z obawy, że po śmierci Polacy mogą uważać go za męczennika i świętego, władze carskie zamieniły mu wyrok na dziesięcioletnią katorgę na Syberii. Przez pewien czas przebywał w Nerczyńsku, potem w Usolu, następnie w Irkucku i Smoleńsku. Był także w Tomsku, gdzie wiele lat później był także nasz Ksiądz Marek – ale nie na zsyłce…
Podczas pobytu na Syberii oddziaływał nasz Święty na współtowarzyszy swoją głęboką religijnością, zadziwiał niezwykłą wprost mocą ducha, ujmował cierpliwością i delikatnością, wspierał dobrym słowem i modlitwą, czuwał przy chorych, pocieszał i podtrzymywał nadzieję. Dzielił się z potrzebującymi nie tylko skromnymi dobrami materialnymi, ale również bogactwem duchowym. Bolał go fakt, że wielu zesłańców nie posiadało żadnej wiedzy religijnej. Szczególnie chętnie katechizował dzieci i młodzież.
Po ciężkich robotach Józef Kalinowski powrócił do kraju w 1874 roku. Uzyskał paszport i wyjechał na Zachód, gdzie był wychowawcą młodego księcia Augusta Czartoryskiego, beatyfikowanego przez Jana Pawła II w 2003 roku. Opiekował się nim przez trzy lata.
W lipcu 1877 roku, w wieku lat czterdziestu dwóch, Józef Kalinowski wstąpił do nowicjatu karmelitów w Grazu, w Austria, przybierając zakonne imię Rafał od Świętego Józefa. Po studiach filozoficznych i teologicznych na Węgrzech, złożył śluby zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie w dniu 15 stycznia 1882 roku. W kilka miesięcy później został przeorem klasztoru w Czernej. Urząd ten pełnił przez dziewięć lat.
Przyczynił się w znacznej mierze do odnowy Karmelu w Galicji. Z jego inicjatywy powstało kilka nowych klasztorów. A on sam wiele godzin spędzał w konfesjonale – tak, że nawet nazywano go „ofiarą konfesjonału”. Miał przy tym niezwykły dar jednania grzeszników z Bogiem i przywracania spokoju sumienia ludziom dręczonym przez lęk i niepewność. Ponieważ zaś w młodości przeżył kryzys wiary, nie przystępując przez ponad dziesięć lat do Sakramentów, przeto dobrze rozumiał błądzących i zbuntowanych przeciwko Bogu.
Nikogo nie potępiał, ale starał się pomagać. Zawsze skupiony, zjednoczony z Bogiem i posłuszny regułom zakonnym, był człowiekiem modlitwy, gotowym do wyrzeczeń, postów i umartwień. Za życia i po śmierci cieszył się wielką sławą świętości. Bez reszty oddany Bogu, umiał miłować Go w drugim człowieku. Potrafił zachować szacunek dla człowieka i jego godności nawet tam, gdzie panowała pogarda.
Zmarł 15 listopada 1907 roku w Wadowicach, w opinii świętości. Beatyfikował go Jan Paweł II w 1983 roku w Krakowie, a kanonizował go w Rzymie w roku 1991.
A my, słuchając z uwagą Bożego słowa, przeznaczonego na dzisiejszy dzień w liturgii Kościoła, oraz wpatrując się w świetlany przykład postawy dzisiejszego Patrona, raz jeszcze zapytajmy samych siebie, jak sobie radzimy ze słodyczą i goryczą, jaką niesie ze sobą świadczenie o wierze? Czy pierwsza nie wpędza mnie w pychę i rozleniwienie, a druga nie odbiera chęci do dalszego świadczenia – i w ogóle: do życia? Jak bardzo Jezus – w swoim Słowie i w Eucharystii – jest mój, jest częścią mnie, abym z przekonaniem i z mocą niósł Go innym?…
