Szczęść Boże! Drodzy moi, w dniu dzisiejszym imieniny przeżywa Elżbieta Jaśkowska, moja Ciocia z Olsztyna. Dziękując za życzliwość i nasz dobry kontakt – życzę wszelkiego dobra! Pamiętam w modlitwie!
Ja dzisiaj już rano udaję się do Brzozowicy, gdzie będę sprawował Mszę Świętą o godzinie 7:00 – w ramach zastępstwa, o którym wspominałem. Potem dyżur na Wydziałach przy ulicy Żytniej, ale nieco krótszy, bo już o 15:00 – Msza Święta za zmarłą Mamę Profesora Cezarego Semprucha.
Potem zaś, o 17:00, wezmę udział w „uroczystym Czepkowaniu (co by to nie znaczyło) Absolwentów kierunków Pielęgniarstwo i Położnictwo”, w Akademii Nauk Stosowanych MAZOVIA, skąd właśnie dostałem zaproszenie na to wydarzenie. Przyznaję, że nie mam pojęcia, na czym polega owo „czepkowanie”, ale już dzisiaj się dowiem.
A oto – zgodnie z wczorajszą zapowiedzią – wiadomości z życia Kościoła:
Teraz zaś już zapraszam do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Poniżej zaś – słówko Szymona Sali. Jak pamiętamy, od dwóch tygodni, odkąd odprawiam Msze Święte „radiowe” o 6:00 w poniedziałki i wtorki – w związku z czym i tak przygotowuję rozważania – przeto prosiłem Szymona, aby „przeniósł się” ze swoimi słówkami na czwartek. I bardzo dziękuję za to, że się na to zgodził.
I bardzo dziękuję za dzisiejsze rozważanie – jak zawsze: głębokie, przemyślane i przemodlone, logiczne i spójne, a do tego naprawdę pobudzające do refleksji. Szczególnie ostatnie pytanie wydaje się intrygujące, dlatego podpisuję się pod prośbą Szymona o Wasze komentarze na ten temat!
Zresztą, prośba ta jest zawsze aktualna – w odniesieniu do całych rozważań, nie tylko jednego zdania. I w odniesieniu do wszystkich rozważań, a nie tylko tych, przygotowanych przez Szymona.
Za to dzisiejsze zaś – raz jeszcze wielkie dzięki! Niech Pan będzie uwielbiony w tym, co Szymon pisze, mówi i czyni!
Zatem, co dziś mówi do mnie Pan? Z jakim osobistym przesłaniem zwraca się właśnie do mnie? Duchu Święty, bądź światłem i natchnieniem!
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Czwartek 33 Tygodnia zwykłego, rok II,
19 listopada 2026.,
do czytań: Ap 5,1–10; Łk 19,41–44
CZYTANIE Z KSIĘGI APOKALIPSY ŚWIĘTEGO JANA APOSTOŁA:
Ja, Jan, ujrzałem na prawej ręce Zasiadającego na tronie księgę zapisaną wewnątrz i na odwrocie zapieczętowaną na siedem pieczęci.
I ujrzałem potężnego anioła, obwieszczającego głosem donośnym: „Kto godzien jest otworzyć księgę i złamać jej pieczęcie?” A nie mógł nikt na niebie ani na ziemi, ani pod ziemią otworzyć księgi ani na nią patrzeć. A ja bardzo płakałem, że nikt nie znalazł się godzien, by księgę otworzyć ani na nią patrzeć.
I mówi do mnie jeden ze Starców: „Przestań płakać: Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida, by otworzyć księgę i siedem jej pieczęci”.
I ujrzałem między tronem z czworgiem Zwierząt a kręgiem Starców stojącego Baranka jakby zabitego, a miał siedem rogów i siedmioro oczu, którymi jest Siedem Duchów Boga wysłanych na całą ziemię. I poszedł, i z prawicy Zasiadającego na tronie wziął księgę. A kiedy wziął księgę, czworo Zwierząt i dwudziestu czterech Starców upadło przed Barankiem, każdy mając harfę i złote czasze pełne kadzideł, którymi są modlitwy świętych. I taką nową pieśń śpiewają: „Godzien jesteś wziąć księgę i jej pieczęcie otworzyć, bo zostałeś zabity i nabyłeś Bogu krwią Twoją ludzi z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu i uczyniłeś ich Bogu naszemu królestwem i kapłanami, a będą królować na ziemi”.
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:
Gdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: „O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi. Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami.
Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia”.
A OTO SŁÓWKO SZYMONA SALI:
Życie. Choć pod względem biologicznym jest czymś fascynującym i z wielką chęcią zapewne niektórzy z nas mogliby słuchać, jakie procesy odpowiadają za to, że żyjemy, to dzisiaj w rozważaniu chciałbym się skupić nad życiem w kontekście bardziej filozoficznym. Bo chyba o takim życiu wiemy jeszcze mniej niż o życiu biologicznym – o ile cokolwiek wiemy.
Wielu z nas zadaje sobie w ogóle pytanie, czy ponad tym widzialnym i doświadczalnym życiem jest coś więcej? Można podejść do tego w sposób trochę obojętny i pozostać z wyjaśnieniem, że przecież żyję i nie ma potrzeby szukać powodów tego stanu rzeczy. Dla niektórych jest to zapewne strata czasu, przecież wielu już było ludzi, którzy próbowali jakoś wyjaśniać cel i przyczynę ludzkiego życia, zazwyczaj kończąc na jakimś poglądzie filozoficznym, do którego i tak każdy podchodzi w sposób subiektywny.
Myślę natomiast, że nie chodzi o to, żeby od razu szukać odpowiedzi. Może najpierw warto zadać sobie właściwe pytania: Co jest celem mojego życia? Co sprawia, że postępuję tak, jak postępuję? I wtedy właśnie może okazać się, że za życiem nie kryje się jedna ogólna odpowiedź. A samo życie okazuje się być niepowtarzalną historią, przypominającą dobrą książkę. Pytanie, czy potrafię tę książkę właściwie pisać?
Ludzie wierzący, aby rozwijać swoje życie, przykładają je do kart Pisma Świętego. Jak już kiedyś pisałem w rozważaniach: Pismo Święte jest pewnego rodzaju szablonem, który zaczyna w pełni funkcjonować dopiero, gdy zetknie się go z własnym życiem. Dzisiaj w pierwszym czytaniu możemy usłyszeć podobną analogię.
W wizji Jana słyszymy o księdze, w innych tłumaczeniach jest to zwój. Ten właśnie zwój symbolizuje ludzkie życie, ale również wolę Boga wobec świata i prawdę o Jego działaniu w historii. Właśnie ten zwój symbolizuje tajemnicę ludzkiego życia. Warto zwrócić uwagę, że nie wiemy, co dokładnie w nim się znajduje, ale wiemy, że zapisany jest po wewnętrznej oraz zewnętrznej stronie. Jest to pewnego rodzaju symbolika, która pokazuje nam, że życie nie jest prostą historyjką, ale czymś, co zajmuje dużo miejsca…
Kolejnym symbolem są pieczęcie, które można zinterpretować jako pewnego rodzaju tajemnicę. Niestety – jak się okazuje w wizji Jana – nikt nie jest godzien otworzyć tego zwoju i złamać jego pieczęci. Dla Jana jest to nawet powód do płaczu, jak słyszymy: A ja bardzo płakałem, że nie znalazł się nikt godny, by księgę otworzyć ani na nią patrzeć. Czy nie jest to wizja, która dotyczy również nas? Jak często chcielibyśmy poznać odpowiedzi na nurtujące nas pytania, ale tych odpowiedzi nie otrzymujemy? Czy w takich momentach pozostaje coś innego, niż płacz?
Na szczęście ten płacz nie pozostaje z nami na długo, bo już w kolejnym zdaniu słyszymy: I mówi do mnie jeden ze Starców: «Przestań płakać! Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida, tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci». Są to słowa pocieszenia oraz nadziei na to, że człowiek pozna tajemnicę swojego życia. Co więcej, jest w stanie już to robić na ziemi poprzez «Lwa z pokolenia Judy», czyli Jezusa Chrystusa. On zna treść tej księgi i pragnie nią dzielić się z nami.
Właśnie ta wizja ukazuje nam, że wiara – a co za nią idzie: Słowo Boże – jest bodźcem do tego, aby badać nasze życie. Jest bodźcem do tego, aby nieustannie rozwijać się i znajdować sens w tym, co nas otacza. Nie chodzi przy tym o to, aby zaspokajać własne pytania odpowiedziami podanymi na tacy, ale żeby w świetle Ewangelii poszukiwać odpowiedzi, które nas przekonują. Nie przyjmować czyjeś wizji świata, ale tworzyć własną – w oparciu o własne życie i Ewangelię.
W tym kontekście powinniśmy potrafić rozpoznawać znaki czasu. Bóg jest stale obecny wśród nas i pragnie dla nas dobra na każdym odcinku naszego życia. Powinniśmy przyglądać się znakom, jakie On nam daje. Warto zaznaczyć, że nie w tym rzecz, aby na siłę doszukiwać się tych znaków, ale żeby potrafić je rozpoznać. Bo gdy widzimy znak, który nas w jakiś sposób dotyka, to powinien on spotkać się najpierw z naszym zainteresowaniem, a potem z odpowiednim działaniem. Ignorowanie tego, co dzieje się teraz, zawsze przynosi negatywne konsekwencje w przyszłości.
Na sam koniec chciałbym jeszcze podzielić się takim pytaniem otwartym. Gdy szukałem motywu łączącego pierwsze czytanie z Ewangelią, zauważyłem, że w obu tekstach pojawia się płacz.
W Apokalipsie mamy płacz Jana: A ja bardzo płakałem, że nie znalazł się nikt godny, by księgę otworzyć ani na nią patrzeć.
W Ewangelii – płacz Jezusa: Gdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. Płacz człowieka oraz płacz Boga.
Mi płacz kojarzy się z takim dogłębnym przejęciem się daną sprawą, takim szczerym poruszeniem serca. Płacz wyraża to, czego słowa często wyrazić nie potrafią. I chociaż płacz może kojarzyć się z bezsilnością i użalaniem się nad samym sobą, to jednak łzy Jezusa Chrystusa pokazują, że chyba nie do końca tak jest.
Jestem bardzo ciekaw Waszych przemyśleń odnośnie do płaczu, jak i samej interpretacji motywu płaczu, który łączy dzisiejszą Liturgię Słowa…
