Oto idę, abym spełniał Twoją wolę!

O
Szczęść Boże! Moi Drodzy, w dniu dzisiejszym rocznicę święceń kapłańskich przeżywa Ksiądz Kanonik Adam Turemka, Proboszcz Parafii Miastków Kościelny. Dziękując Jubilatowi za przykład pięknie przeżywanego kapłaństwa, życzę niegasnącej gorliwości i radości z pełnionej posługi!
      Urodziny natomiast przeżywa Monika Szostakiewicz, należąca w swoim czasie do jednej ze Wspólnot. Niech Jej Pan udziela zawsze swoich darów!
       Oboje Świętujących ogarniam modlitwą.
Moi Drodzy, Ksiądz Marek kończy już dziś pobyt „na krańcach świata” i wraca z tej misyjnej wyprawy, wylatując o 15.30 naszego czasu do Tiumeni. Proszę po raz kolejny, abyśmy towarzyszyli Mu naszą serdeczną modlitwą.
                  Dobrego dnia!
                                        Gaudium et spes!  Ks. Jacek

Święto
Jezusa Chrystusa, Jedynego i Wiecznego Kapłana, A,
do
czytań:
Rdz
22,9–18; Hbr 10,4–10; Mt 26,36–42
CZYTANIE
Z KSIĘGI RODZAJU:
A
gdy przyszli na to miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował
tam ołtarz, ułożył na nim drwa i związawszy syna swego Izaaka
położył go na tych drwach na ołtarzu. Potem Abraham sięgnął
ręką po nóż, aby zabić swego syna.
Ale
wtedy anioł Pana zawołał na niego z nieba i rzekł: „Abrahamie!”
A on rzekł: „Oto jestem”. Powiedział mu: „Nie podnoś ręki
na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się
Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna”.
Abraham,
obejrzawszy się poza siebie, spostrzegł barana uwikłanego rogami w
zaroślach. Poszedł więc, wziął barana i złożył w ofierze
całopalnej zamiast swego syna. I dał Abraham miejscu temu nazwę
„Pan widzi”. Stąd to mówi się dzisiaj: „Na wzgórzu Pan się
ukazuje”.
Po
czym anioł Pana przemówił głośno z nieba do Abrahama po raz
drugi: „Przysięgam na siebie, mówi Pan, że ponieważ uczyniłeś
to, iż nie oszczędziłeś syna twego jedynego, będę ci
błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i
jak ziarnka piasku na wybrzeżu morza; potomkowie twoi zdobędą
warownie swych nieprzyjaciół. Wszystkie ludy ziemi będą sobie
życzyć szczęścia na wzór twego potomstwa, dlatego że usłuchałeś
mego rozkazu”.
Abraham
wrócił do swych sług i wyruszywszy razem z nimi w drogę, poszedł
do Beer–Szeby. I mieszkał Abraham nadal w Beer–Szebie.
CZYTANIE
Z LISTU DO HEBRAJCZYKÓW:
Bracia:
Niemożliwe jest to, aby krew
cielców i kozłów usuwała grzechy. Przeto Chrystus, przychodząc
na świat, mówi: „Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi
utworzył ciało; całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się
Tobie. Wtedy rzekłem: «Oto idę, w zwoju księgi napisano o Mnie,
abym spełniał wolę Twoją, Boże»”.
Wyżej
powiedział: „Ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzechy nie
chciałeś, i nie podobały się Tobie”, choć składa się je na
podstawie Prawa. Następnie powiedział: „Oto idę, abym spełniał
wolę Twoją”. Usuwa jedną ofiarę, aby ustanowić inną. Na mocy
tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa
raz na zawsze.
SŁOWA
EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO MATEUSZA:
Jezus
przyszedł z uczniami do ogrodu, zwanego Getsemani, i rzekł do
uczniów: „Usiądźcie tu, Ja tymczasem odejdę tam i będę się
modlił”. Wziąwszy z sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza,
począł się smucić i odczuwać trwogę. Wtedy rzekł do nich:
„Smutna jest moja dusza aż do śmierci; zostańcie tu i czuwajcie
ze Mną”. I odszedłszy nieco dalej, upadł na twarz i modlił się
tymi słowami: „Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie
ten kielich. Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty”.
Potem
przyszedł do uczniów i zastał ich śpiących. Rzekł więc do
Piotra: „Tak, jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną?
Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch
wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe”. Powtórnie odszedł i tak
się modlił: „Ojcze mój, jeśli nie może ominąć Mnie ten
kielich i muszę go wypić, niech się stanie wola Twoja”.
Oddając
dzisiaj cześć Jezusowi Chrystusowi jako Jedynemu i Wiecznemu
Kapłanowi,
słuchamy uważnie czytań mszalnych. I zauważamy,
że w ich świetle rysuje się przed naszymi oczami obraz sługi
Bożego, składającego niezwykłą ofiarę.
Jak wiemy, właśnie
składanie ofiary Bogu w imieniu ludu – jest zasadniczym zadaniem
kapłana. Dzisiejsza zaś liturgia Słowa kieruje naszą uwagę na
szczególny wymiar i wielkość tegoż ofiarowania.
Oto
słuchając pierwszego czytania, jesteśmy świadkami znamiennego
wydarzenia, kiedy to Abraham – posłuszny Bożemu poleceniu –
zamierza złożyć w ofierze swego jedynego syna. Jak
słyszymy, do tego aktu ostatecznie nie dochodzi, bo przeszkodziła
temu wyraźna interwencja z Nieba, a całe wydarzenie stało się w
ten sposób wyrazistym pouczeniem, że Bóg nie chce ofiar,
składanych
z ludzi.
Jednakże
wydarzenie to – zanim doszło do szczęśliwego finału – z
pewnością było bardzo ciężkim doświadczeniem dla
Abrahama, który najpierw długo oczekiwał na pojawienie się w jego
życiu potomka, a kiedy ten się już pojawił, co samo w sobie
należało uznać za cud, to teraz niespodziewanie Bóg zażądał
złożenia go w ofierze. Żądanie – z ludzkiej perspektywy patrząc
– zupełnie nielogiczne, bezsensowne, niewytłumaczalne, wręcz
absurdalne!
Co
musiał przeżyć stary ojciec – najpierw tak bardzo ucieszony
faktem niespodziewanych narodzin, a następnie zdruzgotany tak
niesamowitym żądaniem Boga?… Jak się musiał poczuć?…
Widzimy jednak, że Abraham bez cienia wahania i bez słowa protestu
postanawia spełnić Boże polecenie.
I
choć nie jest