Nie słowa – a konkret miłości!

N

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus! Drodzy moi, w dniu dzisiejszym – z okazji wspomnienia Patronki śpiewu i muzyki w Kościele – otaczamy modlitwą Wszystkich, którzy pełnią posługę śpiewu i akompaniamentu w liturgii. Niech Pan obdarza ich natchnieniem i siłą do pracy, aby mogli nam jak najpiękniej i jak najdłużej posługiwać. Ale też – aby ta posługa im samym przynosiła jak najwięcej radości i zbliżała ich do Boga! Aby Im samym pomagała osiągać świętość – aby była Ich modlitwą.

A ja dzisiaj pozdrawiam z Siedlec, skąd udaję się do Brzozowicy, na zastępstwo duszpasterskie, po czym wracam do Siedlec, gdzie o 20:00, w naszym Duszpasterswie, będzie Msza Święta, a po niej: Koronka do Bożego Miłosierdzia.

Już teraz zapraszam na jutro, na godzinę 6:00, na transmisję Mszy Świętej, jaką będę sprawował w Katedrze siedleckie:

https://radiopodlasie.pl/radio-online/

A oto wiadomości z życia Kościoła:

https://www.vaticannews.va/pl/podcast/aktualnosci/2026/11/aktualnosci-radia-watykanskiego-21-11-2026.html?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=NewsletterVN-PL

https://www.vaticannews.va/pl/podcast/aktualnosci/2026/11/aktualnosci-radia-watykanskiego-20-11-2026.html?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=NewsletterVN-PL

Teraz zaś już zapraszam do zgłębienia dzisiejszego Bożego przesłania. Oto słówko Księdza Marka na dziś:

https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut

Zauważcie, gdzie zostało nagrane…

Zatem, co Pan mówi dzisiaj właśnie do mnie? Duchu Święty, podpowiedz…

Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen

Gaudium et spes! Ks. Jacek

Uroczystość Chrystusa, Króla Wszechświata, A,

22 listopada 2026., 

do czytań: Ez 34,11–12.15–17; 1 Kor 15,20–26.28; Mt 25,31–46

CZYTANIE Z KSIĘGI PROROKA EZECHIELA:

To mówi Pan Bóg: „Oto ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, wtedy gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne.

Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko, mówi Pan Bóg. Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie”.

Do was zaś, owce moje, to mówi Pan Bóg: „Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły”.

CZYTANIE Z PIERWSZEGO LISTU ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO KORYNTIAN:

Bracia: Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.

Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO MATEUSZA:

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.

Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: «Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo przygotowane wam od założenia świata. Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie».

Wówczas zapytają sprawiedliwi: «Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?»

Król im odpowie: «Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili».

Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: «Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie».

Wówczas zapytają i ci: «Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?»

Wtedy odpowie im: «Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili».

I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego”.

Można by zapytać, dlaczego owce, o których Bóg mówi w pierwszym czytaniu, rozproszyły się w dni ciemne i mroczne?… Jak słyszeliśmy, wcześniej Bóg zapowiedział: Oto ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę. Właśnie! Dlaczego tak jest? Dlaczego Bóg sam musi szukać owiec – jakby był jedynym Pasterzem?…. A gdzie ziemscy pasterze – przewodnicy duchowi swego ludu? Przecież gdyby oni się sprawdzili i byli dobrymi pasterzami, to Pan nie musiałby „brać spraw w swoje ręce”. A skoro musiał, to znaczy, że inaczej lud zostałby bez opieki, owce pozostałyby bez pasterza, bo ci ziemscy pasterze zawiedli…

Tak, dokładnie taki jest kontekst słów, jakie dzisiaj wypowiedział Bóg. W innych miejscach, w Piśmie Świętym, jest to powiedziane bardzo jasno. Bóg tam po prostu wprost oskarża ziemskich pasterzy, że zostawili swoje owce, że sami siebie paśli, zamiast owiec; że wręcz żerowali na owcach, nic im z siebie nie dając, a wszystko zabierając…

Przy czym – pamiętajmy, o kim mówimy. W tamtym czasie i w tamtym kontekście mianem pasterzy określano wszystkich, którym powierzono jakąkolwiek odpowiedzialność za innych ludzi. Nie byli to zatem tylko przywódcy religijni – tak, jak to dzisiaj kojarzymy z tym określeniem – ale także przywódcy polityczni. Także dowódcy wojskowi dla swoich żołnierzy… Zresztą, w tamtym czasie, w narodzie wybranym, przywódcy religijni byli jednocześnie przywódcami politycznymi. Te dwie rzeczywistości współgrały ze sobą i dlatego to określenie: „pasterz” chyba nie było jakimś nadużyciem.

Niestety, przyszedł taki moment, że Bóg uznał, iż sytuacja na tym odcinku jest już na tyle dramatyczna, że na ziemskich pasterzy nie ma co liczyć i dla swojego ludu to On sam będzie pasterzem. O tej swojej zaplanowanej posłudze mówi tak: Oto ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, wtedy gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne.

Po czym – ukonkretnia te swoje zamiary, mówiąc: Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko, mówi Pan Bóg. Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie.

Możemy zatem mówić o wielkiej trosce – wręcz czułej, delikatnej, ojcowskiej… A może – w jakimś sensie – matczynej?… Bo ta delikatność, jaka tu jest dzisiaj zapowiadana, bardziej kojarzy nam się z zachowaniem matki niż ojca. Co jednak nie oznacza, że jest to jakaś miłość ślepa, bezkrytyczna, pobłażliwa wobec zła. Ostatnie zdanie tegoż zacytowanego fragmentu wyraźnie na to wskazuje. Jak i zdanie kolejne: Do was zaś, owce moje, to mówi Pan Bóg: „Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły”.

Zapowiedź ta zostanie zrealizowana na końcu czasów. Czy dokona się to wszystko tak, jak opowiedział to dzisiaj Jezus w Ewangelii? Zapewne nie, bo Kościół naucza nas, że Boży osąd będzie polegał na tym, iż dusza ludzka, po rozstaniu z ciałem, przekroczy próg wieczności i oświecona blaskiem Boga samego, w jednym momencie pozna pełną prawdę o sobie. Już bez niedomówień, pytań, a już na pewno: bez rozdrabniania każdej kwestii na „czynniki pierwsze”. Wynik będzie znany od razu.

Nie będzie to zatem takie rozstawianie na dwie strony i wypytywanie, zdanie po zdaniu, czy podsądni zrobili to, czy tamto, a dlaczego nie zrobili tamtego. Jeżeli natomiast Jezus dzisiaj tak właśnie – bardzo oryginalnie i obrazowo – scenę Sądu nam przedstawia, to dlatego, że chce nam mocno uświadomić, z czego tak naprawdę będziemy sądzeni. I co zadecyduje – w tym jednym momencie, w którym zostaniemy oświeceni Bożym blaskiem – że znajdziemy się po stronie prawej lub lewej.

Wśród owiec lub wśród kozłów. Wśród tych, którzy usłyszą: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo przygotowane wam od założenia świata; czy też tych, do których zostaną wypowiedziane te dramatyczne słowa wyroku: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom.

Drodzy moi, zwróćmy uwagę na niezwykle kategoryczny ton tych ostatnich słów. I to nie jest jakiś językowy lapsus, nic się tu nikomu nie „wypsnęło”, wszak powiedział to sam Jezus, a zatem nie mógł się pomylić, czy dać ponieść emocjom. On naprawdę tak kategorycznie potraktuje tego, kto nie okazał ani odrobiny serca głodnym, spragnionym, przybyszom, nagim, chorym czy więźniom.

Warto to ciągle przypominać tym wszystkim, dla których Jezus Chrystus jest takim cukierkowatym, niedookreślonym w stylu swego bycia bohaterem tureckich lub brazylijskich seriali, który wszystkich kocha, wszystkich po główkach głaszcze, ze wszystkimi i na wszystko się zgadza, bo tak naprawdę nie ma ani swojego zdania, ani nawet nie wiadomo do końca, kim On jest.

Owszem, On naprawdę każdą i każdego z nas kocha bezgranicznie i – by się tak wyrazić – po imieniu. My nie jesteśmy dla Niego jakąś bezkształtną masą, jakimś tłumem, który rozmywa się przed Jego oczami tak, że nie rozróżnia nas między sobą. Nie! On oddał życie za każdą i każdego z nas indywidualnie, każdego z nas widział i kochał, kiedy znosił katorgę biczowania, ukoronowania cierniem, krzyżowania – każdy z nas był Mu znany! O każdym z nas wtedy myślał! Także o nas, którzy żyjemy dzisiaj, dwa tysiące lat po tamtych Wydarzeniach. Jezus już wtedy widział i znał każdą i każdego z nas!

I dlatego tak bardzo nalega na to, abyśmy i my – sobie nawzajem – okazywali miłość w sposób konkretny i praktyczny. Dlatego też Jego Sąd, który dzisiaj zapowiada, nie będzie polegał na wygłaszaniu długich przemów i artystycznych oratorskich popisów prokuratora i obrońcy, ale będzie odpowiedzią, jakiej każda i każdy z nas udzieli, patrząc Jezusowi prosto w oczy, na Jego pytania. A On zapyta: Byłem głodny, a daliście Mi jeść? Byłem spragniony, a daliście Mi pić? Byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie? Byłem nagi, a przyodzialiście Mnie? Byłem chory, a odwiedziliście Mnie? Byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie?

Właśnie z tego będziemy sądzeni. Czyli z czego? Czyli z miłości. Ale miłości nie opowiadanej i deklarowanej, a wyrażonej w konkrecie codzienności. W tym, na ile dostrzegamy konkretnego człowieka i jego konkretne potrzeby – jego konkretne radości i nadzieje, ale też jego bardzo konkretne bóle i obawy.

Bo właśnie tą drogą dojdziemy do tego czasu – na końcu czasów – o którym to Paweł w Apostoł, w drugim dzisiejszym czytaniu, tak mówi: Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.

To także wtedy – jak dalej słyszymy – jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. Wtedy już to królowanie Jezusa Chrystusa, Pana nad wiekami, Władcy świata i wszechświata, objawi się w całej pełni. Teraz, kiedy jeszcze pielgrzymujemy przez ziemię, staramy się dostrzegać to Jego królowanie w naszej codzienności. Jest ono często takie ciche, dyskretne, zdawać by się mogło – niezauważalne…

A przecież na tyle będzie ono zauważalne i „skuteczne”, na ile otworzy się na nie konkretne ludzkie serce. Ten Jezus bowiem, którego wielu nie zauważa, albo który – jak się może nieraz wydawać – przegrywa z dzisiejszym światem, z jego poglądami, z jego szaleństwami i grzechem: właśnie ten Jezus naprawdę cudów dokonuje w umyśle, sercu i życiu człowieka, który się na Niego otworzy! I który uczyni Go – jakimś konkretnym aktem swojej woli i pełnej świadomości – osobistym Królem i Panem.

Drodzy moi, uczyńmy to jeszcze dzisiaj: swoimi własnymi, szczerymi słowami, powiedzmy dziś Jezusowi w trakcie modlitwy, że ponownie, dobrowolnie i świadomie, czynimy Go i ogłaszamy naszym Królem i Panem! Niech to dzisiaj wybrzmi tak wprost!

Właśnie o to dzisiaj chodzi w całym tym przesłaniu, jakie niesie nam Boże słowo. Ono – jak zauważyliśmy – tak mocno akcentuje indywidualne podejście Boga do człowieka, wyrażone najpełniej w obecnym czasie indywidualnym podejściem Jezusa, Syna Bożego, do każdej i każdego z nas. Powiedzmy to wprost: wyrażone bezgraniczną miłością, indywidualnie okazaną każdemu bez wyjątku człowiekowi.

To właśnie w trosce o tego indywidualnego konkretnego człowieka Bóg – w Starym Testamencie – postanowił sam przejąć pasterską opiekę nad nim. To w imię tej miłości Jezus Chrystus, Boży Syn, oddał samego siebie i całego siebie, za każdą i każdego z nas! Po to, aby – jak zaznacza Święty Paweł w drugim czytaniu – każda i każdy z nas, którzy «należymy do Chrystusa w czasie Jego przyjścia», mogli zaraz po Nim, a wręcz razem z Nim zmartwychwstać. Pytanie, czy w czasie Jego przyjścia będziemy należeli do Niego?… Czy będziemy gotowi na spotkanie z Nim?… Czy będziemy w stanie łaski uświęcającej?… Czy dzisiaj w tym stanie jesteśmy – gdyby tak «dzień Jego przyjścia» miał nastąpić za dwadzieścia minut?

Takie pytania stawia nam dzisiaj Jezus, a wskazując na swoją troskę o każdą i każdego z nas indywidualnie – pyta o naszą troskę o każdą i każdego z tych, których On sam na naszej życiowej drodze postawił. O naszą miłość, będącą odpowiedzią na Jego miłość.

Bo Jego królowanie to nie teoria ani abstrakcja. To konkret miłości! I teraz cała sprawa w tym, aby naszą odpowiedzią był taki sam konkret – w odniesieniu do Jezusa i do drugiego człowieka. Nie szumne zapewnienia, nie ręce wzniesione do Nieba i emocjonalne wzdychania, przeradzające się niekiedy w jakieś szaleństwa i wybryki, wskazujące na (jak to określa w jednym z kanonów Kodeks Prawa Kanonicznego) „brak wystarczającego używania rozumu”.

Królowanie Jezusa – to konkret. I naszą odpowiedzią ma być także konkret – o ile to królowanie w naszym życiu ma być realne. Bo konstytucją tego królowania i tego Królestwa jest właśnie to: Byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie. […] Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.

Dlatego też pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo przygotowane wam od założenia świata.

Dodaj komentarz

Archiwum wpisów

Ks. Jacek Jaśkowski

Witam serdecznie! Kłania się Ks. Jacek Jaśkowski. Nie jestem ani kimś ważnym, ani kimś znanym. Jestem księdzem, który po prostu chce rozmawiać. Codzienna kapłańska posługa pokazuje mi, że tematów do rozmów z księdzem jest coraz więcej i dzisiaj żaden ksiądz nie może od nich uciekać, ale – wprost przeciwnie – podejmować nowe wyzwania. To przekonanie skłoniło mnie do próby otwarcia tegoż bloga, chociaż okazji do rozmów na co dzień – w konfesjonale i poza nim – na szczęście nie brakuje. Myślę jednak, że ten blog będzie jeszcze jednym sposobem i przestrzenią nawiązania kontaktu z ludźmi dobrej woli, otwartymi na dialog.