Szczęść Boże! Drodzy moi, w dniu dzisiejszym imieniny i urodziny przeżywa Marek Dziak – mój dobry Znajomy z Parafii w Miastkowie, Mąż Anetty, z którą uczyłem w Liceum Lelewela w Żelechowie, Ojciec Maćka i Bartka. Życzę Solenizantowi, zawsze doświadczał łaskawości Boga i życzliwości ludzi. Zapewniam o modlitwie!
A ja dzisiaj już rano przejechałem z Lublina do Siedlec, na spotkanie adaptacyjne Studentów pierwszego roku jednego z Wydziałów, a teraz już muszę jechać na spotkanie Księży z naszego roku Święceń – na zaproszenie wczorajszego Solenizanta, Księdza Artura Pióro, Proboszcza Parafii Wola Zadybska.
Drodzy moi, ponieważ napięcie czasowe po prostu mnie przerosło, bo wczoraj, po powrocie z pogrzebu, z Chyżnego (na granicy ze Słowacją), mieliśmy jeszcze bardzo głęboką i wielogodzinną rozmowę z Szymonem Salą, Autorem rozważań wtorkowych na naszym blogu – do wczesnych godzin porannych – przeto nie dałem rady przygotować rozważania. Po prostu – fizycznie ani czasowo nie dałem rady.
Dlatego po raz pierwszy zastosuję „chwyt” Księdza Marka, czyli zamieszczę wpis z informacjami bieżącymi i z informacją o dzisiejszym wspomnieniu liturgicznym, a rozważanie pojawi się w ciągu dnia, zaraz po powrocie ze spotkania kapłańskiego.
Natomiast o 19:00 u nas – Msza Święta w intencji Środowiska Akademickiego, Duszpasterstwa Akademickiego i Młodzieży w Kościele. Po czym – wystawienie Najświętszego Sakramentu, nabożeństwo różańcowe i cicha adoracja do godziny 21:00.
Teraz zaś już zapraszam do pochylenia się nad Bożym słowem dzisiejszej liturgii. Oto słówko Księdza Marka na dziś:
https://www.youtube.com/c/CatholicSurgut
Zatem, co dziś mówi do mnie Pan? Z jakim osobistym przesłaniem zwraca sie właśnie do mnie? Duchu Święty, podpowiedz…
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący: Ojciec + i Syn, i Duch Święty. Amen
Gaudium et spes! Ks. Jacek
Środa 27 tygodnia zwykłego, rok II,
Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej,
7 października 2026.,
do czytań: Ga 2,1–2.7–14; Łk 11,1–4
CZYTANIE Z LISTU ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA DO GALATÓW:
Bracia: Po czternastu latach udałem się ponownie do Jerozolimy wraz z Barnabą, zabierając ze sobą także Tytusa. Udałem się zaś w tę stronę na skutek otrzymanego objawienia. I przedstawiłem im Ewangelię, którą głoszę wśród pogan, osobno zaś tym, którzy cieszą się powagą, by stwierdzili, czy nie biegnę lub nie biegłem na próżno.
Wręcz przeciwnie, stwierdziwszy, że mnie zostało powierzone głoszenie Ewangelii wśród nieobrzezanych, podobnie jak Piotrowi wśród obrzezanych, Ten bowiem, który współdziałał z Piotrem w apostołowaniu obrzezanych, współdziałał i ze mną wśród pogan, i uznawszy daną mi łaskę, Jakub, Kefas i Jan, uważani za filary, podali mnie i Barnabie prawice na znak wspólnoty, byśmy szli do pogan, oni zaś do obrzezanych, byleśmy pamiętali o ubogich, co też gorliwie starałem się czynić.
Gdy następnie Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, bo na to zasłużył. Zanim jeszcze nadeszli niektórzy z otoczenia Jakuba, brał udział w posiłkach z tymi, którzy pochodzili z pogaństwa. Kiedy jednak oni się zjawili, począł się usuwać i trzymać się z dala, bojąc się tych, którzy pochodzili z obrzezania. To jego nieszczere postępowanie podjęli też inni pochodzenia żydowskiego, tak że wciągnięto w to udawanie nawet Barnabę.
Gdy więc spostrzegłem, że nie idą słuszną drogą, zgodną z prawdą Ewangelii, powiedziałem Kefasowi wobec wszystkich: „Jeżeli ty, choć jesteś Żydem, żyjesz wedle obyczajów przyjętych wśród pogan, a nie wśród Żydów, jak możesz zmuszać pogan do przyjmowania zwyczajów żydowskich?”
SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO ŁUKASZA:
Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: „Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów”.
A On rzekł do nich: „Kiedy się modlicie, mówcie:
«Ojcze, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
i przebacz nam nasze grzechy,
bo i my przebaczamy każdemu, kto nam zawini;
i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie»”.
Pierwsze dzisiejsze czytanie to dalszy ciąg swoistego rozrachunku Pawła Apostoła ze swojej posługi. Jak pamiętamy z poprzednich dni, bardzo uczciwie i odważnie przyznał się on do tego, iż prześladował Kościół, czyniąc wiele zła wyznawcom Chrystusa – nawet ich zabijając! Jednak kiedy spodobało się Panu, by „przekierować” tę jego energię, zapał i gorliwość ku innej rzeczywistości i działalności, to z takim właśnie zapałem, jak poprzednio, tę pracę podjął.
Bo tego jednego nie możemy Pawłowi – wcześniej: Szawłowi – odmówić: on nawet wtedy, kiedy prześladował Kościół, czynił to z najgłębszego przekonania, że w ten sposób broni czystości doktryny, którą wyznawał i głosił, a której jakoby miała zagrażać ta nowa nauka, jaką przyniósł Jezus. Dlatego z taką gorliwością, zapałem i naprawdę szczerym zaangażowaniem – i ze szczerym przekonaniem – bronił judaizmu przed „zagrożeniem” ze strony chrześcijaństwa.
Pan dostrzegł tę jego gorliwość – i zrobił mu swoistego „psikusa”, bo niczego nie zmienił w jego sposobie bycia, temperamencie, a wręcz postanowił skorzystać z całego jego zapału i zaangażowania – ale dla budowania tego, co do tej pory niszczył. Czyli ten sam zaangażowany i na sto procent oddany swojej działalności Szaweł – teraz zaczął iść w zupełnie przeciwnym kierunku, niż szedł dotychczas. I to było wielkim zwycięstwem Pana naszego w nim i przez niego, natomiast Paweł nigdy o tym okresie swego życia nie zapomniał, kiedy to właśnie z całym, szczerym zapałem Kościół niszczył.
Teraz miał go budować – a może wręcz odbudowywać to, co zniszczył – od samego początku wiążąc tę swoją działalność właśnie z Kościołem, oddając się do dyspozycji Kościoła, w osobach jego pierwszych Pasterzy – i troszcząc się, aby ci Pasterze byli należycie słyszani i by ich pozycja była mocna w świadomości i przekonaniu chrześcijan.
Dlatego też dzisiaj stwierdza: Po czternastu latach udałem się ponownie do Jerozolimy wraz z Barnabą, zabierając ze sobą także Tytusa. Udałem się zaś w tę stronę na skutek otrzymanego objawienia. I przedstawiłem im Ewangelię, którą głoszę wśród pogan, osobno zaś tym, którzy cieszą się powagą, by stwierdzili, czy nie biegnę lub nie biegłem na próżno.
Zatem, poddaje swoją pracę ocenie, a swoje nauczanie weryfikacji Kościoła, aby nawet pomimo objawień, które otrzymywał, jak słyszymy – na czele z tym pierwszym i najważniejszym objawieniem Jezusa Chrystusa przed bramami Damaszku, które to objawienie tak radykalnie zmieniło jego życie – w jego działalności nie było żadnej prywaty, żadnego widzimisię, żadnego stawiania siebie w centrum uwagi Kościoła, ale dokładnie odwrotnie: aby to Jezus Chrystus, żyjący i działający w Kościele, był w tym centrum, a on, Paweł, pozostał do Jego dyspozycji i na Jego usługach.
Jak się dowiadujemy, weryfikacja ta wypadła bardzo pomyślnie, dlatego na pytanie, czy «nie biegnie na próżo», otrzymał tak odpowiedź, że wręcz przeciwnie, stwierdziwszy, że mnie zostało powierzone głoszenie Ewangelii wśród nieobrzezanych, podobnie jak Piotrowi wśród obrzezanych, Ten bowiem, który współdziałał z Piotrem w apostołowaniu obrzezanych, współdziałał i ze mną wśród pogan, i uznawszy daną mi łaskę, Jakub, Kefas i Jan, uważani za filary, podali mnie i Barnabie prawice na znak wspólnoty, byśmy szli do pogan, oni zaś do obrzezanych, byleśmy pamiętali o ubogich, co też gorliwie starałem się czynić.
To znak jego pełnej więzi z Kościołem, co może i powinno być dla nas wielkim przykładem – a szczególnie dla tych, którzy wykazują niekiedy skłonność do traktowania Kościoła jako swojego prywatnego folwarku, czyli przestrzeni, w której można sobie uprawiać jakąś własną pobożność albo głosić prywatne poglądy, czy jakieś własne wydumane teorie, rzekomo wynikające z Pisma Świętego.
Co więcej, ta troska Pawła o Kościół pchnęła go do aż takiego działania: Gdy następnie Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, bo na to zasłużył. Zanim jeszcze nadeszli niektórzy z otoczenia Jakuba, brał udział w posiłkach z tymi, którzy pochodzili z pogaństwa. Kiedy jednak oni się zjawili, począł się usuwać i trzymać się z dala, bojąc się tych, którzy pochodzili z obrzezania.
I może już nie musimy zbyt szczegółowo analizować istoty sporu, bo są to kwestie – z naszego punktu widzenia – historyczne, natomiast nie traci nic ze swej aktualności przestroga przed postawą dwulicową, albo polegającą na dopasowywaniu się do twierdzeń czy oczekiwań otoczenia. Z tego właśnie powodu Paweł surowo upomina Piotra – właśnie za to że takiej pokusie uległ. Zauważmy: były prześladowca Kościoła, który na swoim koncie miał tyle „szemranej” przeszłości, odważa się skrytykować pierwszego Papieża. Aż chciałoby się zapytać: czy tu się komuś nie poprzestawiało w głowie?
Nie! Absolutnie nie! Wprost przeciwnie: to właśnie z głębokiego szacunku dla Piotra i z przekonania o jego wyjątkowej roli w Kościele wynikło takie, a nie inne, działanie Pawła. Jeżeli bowiem Piotr, widzialna Głowa Kościoła, miałby być w swoim postępowaniu dwulicowy, fałszywy, postępując raz tak, a raz inaczej – w tej samej kwestii – to za nim mogliby pójść inni i też kluczyć, dopasowując się do czasów, opinii, wygody, czy innych okoliczności. To właśnie z głębokiego przekonania Pawła o wyjątkowej roli Piotra wypłynęła ta decyzja, by jednak się mu sprzeciwić – i to publicznie.
Zobaczmy zatem, jak niesamowicie poważnie Paweł traktował Kościół, jak starał się budować jego dobro, wzmacniać jego pozycję, ale też jego obraz w sercach i w świadomości wierzących! Jak sam się w tym Kościele starał odnaleźć, oddając się do jego pełnej dyspozycji, niczego zaś nie czyniąc na własną rękę, bez akceptacji Pasterzy. A kiedy spostrzegł, że jeden z nich – i to ten najważniejszy – kluczy, kręci i kombinuje, to nawet pomimo świadomości własnych grzechów, postanowił go upomnieć! Dla dobra Kościoła!
Zachęceni tym przykładem, starajmy się i my zawsze z troską i miłością myśleć i mówić o Kościele, ale też tworzyć na co dzień jego dobro – swoją postawą, swoim posłuszeństwem Kościołowi, swoją lojalnością wobec niego, swoim zaangażowaniem na różnych przestrzeniach jego działalności.
Ale i swoją modlitwą – na co szczególnie zwraca nam uwagę dzisiejsze czytanie ewangeliczne. Oto Apostołowie zobaczyli swego Mistrza, jak się modli – i sami zapragnęli to robić. Dlatego tak po prostu poprosili Go, żeby ich nauczył. Zwłaszcza, że i Jan Chrzciciel kiedyś zrobił to samo. Dlaczego nie miałby uczynić tego Jezus?
I Jezus to uczynił, ucząc ich modlitwy, którą dobrze znamy, a którą dziś nazywamy – właśnie dlatego, że nauczył jej Jezus – Modlitwą Pańską. Jezus jej nauczył swoich Apostołów, ale nade wszystko: pokazał nam wszystkim, jak ważna w ogóle jest modlitwa – nasze wzniesienie serca do Boga. Nasze trwanie w bliskości Boga, budowanie z Nim jedności. A to się może dokonywać na różne sposoby i słowami różnych modlitw. I to jest naprawdę bardzo ważny i dobry sposób na budowanie i wzmacnianie Kościoła: modlitwa. W tym także – Modlitwa Pańska.
Ale także – Różaniec Święty, w którym Modlitwa Pańska ma swoje miejsce. A mówimy o tym właśnie dzisiaj, przeżywając liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej.
Wspomnienie to zostało ustanowione na pamiątkę zwycięstwa floty chrześcijańskiej nad wojskami tureckimi, odniesionego pod Lepanto, nad Zatoką Koryncką, w dniu 7 października 1571 roku. Sułtan turecki Selim II pragnął podbić całą Europę i zaprowadzić w niej wiarę muzułmańską.
Ówczesny Papież – Święty Pius V, gorący czciciel Matki Bożej – usłyszawszy o zbliżającej się wojnie, ze łzami w oczach zaczął zanosić żarliwe modlitwy do Maryi, powierzając Jej swą troskę podczas odmawiania Różańca. I oto doznał wizji: zdawało mu się, że znalazł się na miejscu bitwy pod Lepanto. Zobaczył ogromne floty, przygotowujące się do starcia, nad nimi zaś ujrzał Maryję, która patrzyła na niego spokojnym wzrokiem. I rzeczywiście: nieoczekiwana zmiana wiatru uniemożliwiła manewry muzułmanom, a sprzyjała flocie chrześcijańskiej. Udało się powstrzymać inwazję Turków na Europę.
Zwycięstwo było ogromne. Po zaledwie czterech godzinach walki zatopiono sześćdziesiąt galer wroga, zdobyto połowę okrętów tureckich, uwolniono dwanaście tysięcy chrześcijańskich galerników.
Papież Pius V – świadom, komu zawdzięcza cudowne ocalenie Europy – uczynił dzień 7 października Świętem Matki Bożej Różańcowej i zezwolił na jego obchodzenie w wybranych kościołach. Jednak Papież Klemens XI, w podzięce za kolejne zwycięstwo nad Turkami, odniesione pod Belgradem, w 1716 roku, rozszerzył to święto na cały Kościół. A w roku 1883, Leon XIII wprowadził do Litanii Loretańskiej wezwanie: „Królowo Różańca Świętego – módl się za nami”, zalecając, by w kościołach odmawiano Różaniec przez cały październik.
Odmawiamy zatem tę piękną modlitwę, aby wyprosić sobie i innym łaskę wierności nauce Chrystusa i aktywnego, pełnego miłości, trwania w Jego Kościele! Ale też – budowania i wzmacniania tegoż Kościoła!

„AVE MARIA – lampa ucichła,
Cztery wersety są gotowe w moim sercu:
Czysta Dziewico, Matko Bolesnego,
Twoja łaska przeniknęła moją duszę.
Niebios Królowo , nie w blasku światła,
Lecz w cichym śnie, ukaż się jej!
AVE MARIA – lampa ledwo płonie,
Wypowiedziałem szeptem wszystkie cztery wersety.”
(Atanazy A.Fet,1842)
„AVE MARIA – лампада тиха,
В сердце готовы четыре стиха:
Чистая Дева, Скорбящего Мать,
Душу проникла Твоя благодать.
Неба Царица, не в блеске лучей,
В тихом предстань сновидении Ей!
AVE MARIA – лампада тиха,
Я прошептал все четыре стиха.”
Dziewica Maryja jest prawdziwą Mamą. Przed snem prosiłem Ją o ochronę przed grzechem. Otoczyła mnie opieką i objęła.
Matko Maryjo, dziękuję Ci. Jestem niegodna, a jednak mnie nie opuściłaś, pozwalając mi poczuć Twoje prztylania.
Proszę Cię, bądź Mamą dla księdza Grzegorza Zwolińskiego – człowieka, który Cię kocha i dostrzega Twój wizerunek w każdej kobiecie z dzieckiem, szukającej pomocy w centrum „Betlejem w Wiatce”. Czeka go rozprawa apelacyjna w sądzie regionalnym w sprawie nakazu deportacji. Osłoń go Swoim kuloodpornym Omoforionem, Czarna Madonno Częstochowska 🌷
Matko Boża Różańcowa módl się z nami za Księży, osoby konsekrowane i za nas samych i nasze rodziny. Amen.